Επιτρέπεται η μαμά να έχει προσωπικό χρόνο - 4moms

Επιτρέπεται η μαμά να έχει προσωπικό χρόνο

Το ερώτημα το βάζω για πολλούς λόγους. Με ρωτάνε μητέρες, όλο και πιο συχνά, πότε επιτρέπεται να αφήσουν το παιδί τους και να πάνε διακοπές, ή πότε επιτρέπεται για πρώτη φορά να κοιμηθεί σε άλλο σπίτι, ή να παέι κατασκήνωση, ή να πάει με κάποια άλλη παρέα ταξίδι, κτλ..

Άλλες αναρωτιούνται, “πόση” προσωπική ζωή μπορούν να έχουν, ώστε να μην επιβαρρύνουν το παιδί τους, με την απουσία τους.

Οι ερωτήσεις ποικίλουν, και εξαρτώνται συνήθως, απο την ηλικία που βρίσκεται το παιδί, αλλά και απο την προσωπικότητα της μητέρας. Οι ανησυχίες, φυσικά αλλάζουν όσο μεγαλώνει ένα παιδί, όμως θα μπορούσε κανείς να πει, πως οι τύψεις της μητέρας παραμένουνε οι ίδιες, ανεξαρτήτως ηλικίας. Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια, υπάρχει παντελής έλλειψη τύψεων εκ μέρους της μητέρας, η οποία δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της επιρροής που έχει στο παιδί της, και την άμεση σύνδεση της συμπεριφοράς της, ως αντίκτυπο στην συμπεριφορά του παιδιού της.

Αυτές είναι οι αδιάφορες μητέρες, οι οποίες δεν ασχολούνται άμεσα με την ανατροφή του παιδιού τους, καθώς υπάρχει κάποιος άλλος, βλ. παππούς, γιαγιά, κοπέλα, αδέρφια, πατέρας, κτλ…που έχουν αναλάβει την ανατροφή. Δεν αναφέρομαι σε αυτές τις μητέρες, αλλά σε αυτές που έχουν ενεργό ρόλο στη ζωή του παιδιού τους, και που τους απασχολεί η ανάπτυξη της προσωπικότητας του.

Αυτές είναι οι μητέρες λοιπόν, που συνήθως δυσκολέυονται να βάλουν το όριο μεταξύ του προσωπικού τους χρόνου και του χρόνου με το παιδί τους.

Θα ρωτούσε κανείς, αν είναι απαραίτητος ο προσωπικός χρόνος.  Είναι ζωτικής σημασίας  και άκρως σημαντικός. Η ανατροφοδότηση που μπορούμε να πάρουμε απο τον εαυτό μας και η ευχαρίστηση που θα μας δώσει κάποια ώρα μακριά απο το παιδί, έχει να κάνει με τη δική μας ικανότητα να αγαπάμε και να συμπαθούμε τον εαυτό μας. Πως ,άλλωστε, μπορούμε να γίνουμε όσο το δυνατόν, το καλύτερο πρότυπο για τα παιδιά μας…αν εμείς οι ίδιοι δεν ανακαλύπτουμε τρόπους να εξελισσόμαστε; Ακόμα και μια, δυο ώρες μακριά απο το σπίτι με τους φίλους, ή για έναν περίπατο μόνοι μας, μας δίνει την απαραίτητη ενέργεια και ηρεμία, ώστε να είμαστε “καλύτεροι”, και πιο ισορροπημένοι ψυχικά γονείς.

Χρησιμοποιώ τη λέξη “συμπάθεια” παραπάνω, διότι θεωρώ πως είναι θα έλεγε κανεις, δεδομένο, πως τα παιδιά αγαπάνε τους γονείς τους, αλλά εξαιρετικά δύσκολο να τους συμπαθούνε! Ο προσωπικός μας, λοιπόν, χρόνος σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί.

Αν για παράδειγμα, γυμναζόμαστε και αισθανόμαστε καλύτερα με το σώμα μας, το ίδιο θα εισπράτει και το παιδί μας. Αν βγαίνουμε με τον άντρα μας, και εχουμε προσωπικό χρόνο μαζί ώστε να καρατάμε την αγάπη και το σεβασμό, αυτό έχει θετικό αντίκτυπο και στο παιδί μας. Αν, ξεκουραζόμαστε για μια, ώρα, αυτό σημαίνει πως θα είμαστε πιο ήρεμοι να αντιμετωπίσουμε το παιδί μας.

Αν, αποφασίσουμε να ξεκινήσουμε μια καινούργια δραστηριότητα, ή κάποιο μάθημα που μας ευχαριστεί, σημαίνει πως θα μπορούμε να το μοιραστούμε και με το παιδί μας, αλλά και πως θα νιώθουμε πιο ικανοποιημένοι σαν άνθρωποι άρα και σαν γονείς.

Η προσωπική πληρότητα, έρχεται απο μικρά προσωπικά μας πράγματα μέσα στην καθημερινότητα, τα οποία συνδέονται άμεσα με μια ποιοτική σχέση με το παιδί μας.

Όταν μια γυναίκα δίνετε ολοκληρωτικά στο παιδί της, σημαίνει πως δεν υπάρχει χώρος μέσα της για κανέναν άλλο ρόλο, είτε διότι δεν έχει μάθει ποτέ πως υπάρχουνε και άλλες όψεις στην προσωπικότητα της, είτε επειδή νιώθει πως δεν έχει πλεον το δικαίωμα, είτε η κοινωνία δεν της το επιτρέπει.

Η λέξη “επιτρέπεται”, που χρησιμοποιώ στον τίτλο, δεν είναι ούτε αυτή τυχαία.

Διότι εμείς επιτέπουμε, ή δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας, να έχει προσωπικό χρόνο, και μερικές φορές ή μάλλον αρκετές, φτάνουμε στο σημείο, να έχουμε ξεχάσει, τι να τον κάνουμε. Η περιέργεια είναι κάτι πολύ έντονο στην παιδική μας ηλικία, η οποία με τα χρόνια και μέσα απο τους ρόλους που αναλαμβάνουμε, δυστυχώς όλο και περιορίζεται. Η περιέργεια όμως δημιουργεί και την εξελιξή μας, καθώς είναι μεγάλο κίνητρο.

Ξεκινήστε μια καινούργια ασχολία και δεν ξέρετε που μπορεί να σας οδηγήσει εσάς, ή και το παιδί σας που ίσως αργότερα σας μιμηθεί, ή ακόμα καλύτερα, σας θαυμάσει!

Σοφία Αντύπα
Η Σοφία Αντύπα είναι απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Goldsmith University στο Λονδίνο. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Κοινωνική Ψυχολογία στο London School of Economics. Είναι μέλος του Συμβουλίου Ψυχοθεραπείας του Ηνωμένου Βασιλείου. Εργάστηκε στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης Εφήβων (Κ.Ε.Ψ.Υ.Ε.) του Νοσοκομείου Παίδων “Αγία Σοφία”. Από το 2001 εργάζεται ιδιωτικά. Είναι μητέρα 2 παιδιών.

Editors

Δημοφιλή άρθρα

Τελευταία άρθρα

Σχετικά άρθρα