Όταν προσπαθείς να βάλεις φρένο στα νιάτα είναι σα να προσπαθείς να βάλεις φρένο στη ζωή. Γιατί τα νιάτα είναι ζωή. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Σε πρόσφατη συζήτηση, άσχετη με το θέμα της συμπεριφοράς των νέων εν μέσω πανδημίας, μια παρέα μεσηλίκων καταλήξαμε πως οι πιο ωραίες αναμνήσεις της ζωής μας προερχονται από ανέμελες στιγμές – σχεδόν ριψοκίνδυνες ιδωμένες απο την σκοπιά ενός συντηρητικού μεσήλικα – της νιότης μας. ‘Ολα όσα τότε ήταν απαγορευμένα, παραβατικά, εκτός γονεϊκών ορίων σήμερα φέρνουν χαμόγελα νοσταλγίας και ενίοτε γέλια μέχρι δακρύων όταν τα συζητάμε πάντα συνωμοτικά για να μην μας ακούσουν τα παιδιά. Τι παράδειγμα θα δώσουμε άλλωστε εάν ομολογήσουμε φόρα παρτίδα όλα όσα δεν έπρεπε να κάνουμε άλλα πράξαμε στα άγρια χρόνια της νιότης: τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια, ψέμματα, κοπάνες, κ.ο.κ. Όλοι έχουμε τουλάχιστον μια ιστορία να διηγηθούμε.  

Αυτό, όμως, είναι η μια όψη του νομίσματος. Η αλλη όψη είναι πως τα νιάτα χρειάζονται φρένο στην παρούσα φάση, εν μέσω πανδημίας, γιατί κινδυνεύουν να σπάσουν τα φρένα του αυτοκινήτου που λέγεται κοινωνία. Η σκέψη έρχεται σχεδόν αυτόματα στο νου βλέποντας φωτογραφίες και βίντεο από αυτοσχέδια πάρτυ σε πλατείες της Αθήνας όταν την ίδια ώρα οι εισαγωγές στα νοσοκομεία αυξάνονται, τα κρούσματα υπερδιπλασιάζοντα μέρα με τη μέρα και το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού συνόλου έχει κουραστεί από έναν χρόνο παύσης και πίεσης – οικονομικής και ψυχολογικής. Σε αυτήν την κοινωνική συνθήκη της αποξένωσης και απομόνωσης μερικές εκατοντάδες ίσως και λίγες χιλιάδες νέοι επιδίδονται σε ανευθυνές συμπεριφορές. Μουσικές στη διαπασών, ποτά, χοροί, συγχρωτισμός, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς κανένα μέτρο προστασίας σε δημόσιους χώρους.. Απροκάλυπτα και προκλητικά.  Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Πως να περιορίσεις το πάθος για ζωή; Πως να αντέξουν την απομόνωση, την απελπισία της κοινωνικής παύσης εκείνοι που βράζει το αίμα τους, εκείνοι που όταν δρουν έχουν το συναίσθημα  πάνω από τη λογική; Δεν έχω την απάντηση. Ο προβληματισμός αυτός καθ’ αυτός, όμως, κάτι πρέπει να μας πει. Να αφουγκραστούμε την ανάγκη για “ζην” και να συγκεράσουμε απόψεις για το καλό όλων.  Αυτό, όμως, είναι δουλειά των πολιτικών και όχι των πολιτών.

Όλα αυτά που βλέπουμε στις πλατείες κάθε Σαββατοκύριακο χρήζουν αντιμετώπισης σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων. Υπάρχει, όμως, και μια διάσταση που συνδέεται με την παιδεία, συνδέεται με όλους εμάς – δασκάλους και γονείς καθώς εμείς είμαστε οι θεματοφύλακες των αρχών της επόμενης γενιάς.

Είναι η θλιβερή εικόνα της πόλης όταν ανατέλλει ο ήλιος με χιλιάδες σκουπίδια παντού, με δυσωσμία από τα ούρα στους δρόμους πέριξ της πλατείας και στις εισόδους των σπιτιών. Αυτό δεν είναι μια ακόμη έκφανση της παθιασμένης ζωής, του ασυγκράτητου ζην. Αυτό είναι ασυνειδησία και έλλειψη παιδείας. Αυτό είναι έλλειψη σεβασμού. Όχι για τον άλλον. Για τον ίδιο σου τον εαυτό. Ο δημόσιος χώρος είναι η προέκταση του σπιτιού μας. Αυτό, όμως, δεν μας το μαθαίνει η πολιτεία, το κράτος και οι πολιτικές δυνάμεις. Το μαθαίνουμε σπίτι μας. Και αυτά τα παιδιά, όχι όλα αλλά σίγουρα αρκετά από αυτά, κάτι έχουν καταλάβει λάθος. Για αυτό το “λαθος” ευθυνόμαστε εμείς. Οι μεσήλικες του σήμερα.

 

“Νέος θα πει να επιχειρείς να γκρεμίσεις τον κόσμο και να έχεις το θράσος να θες να οικοδομήσεις καινούριο, καλύτερο” #Καζαντζάκης

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES