Για σένα που αναρωτιέσαι αν η συμπεριφορά του παιδιού σου είναι «φυσιολογική»

Best of internet

Αναρωτιέσαι αν το παιδί σου είναι «φυσιολογικό»;

Γιατί δεν κάθεται ήσυχο;

Γιατί θέλει να αδειάζει τη μία σακούλα παιχνίδια μετά την άλλη;

Γιατί δεν αντέχει να φοράει να κάλτσες ή παπούτσια;

Γιατί κάνει τόσο θόρυβο;

Γιατί είναι τόσο δύσκολο στο φαγητό;

Δεν είσαι μόνος/η σου σε αυτό το μυστήριο! Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι γονείς έχουμε αυτές τις απορίες!

Υπάρχουν κάποιοι «μύθοι» γύρω από το θέμα που ονομάζουμε «φυσιολογικό παιδί» και «φυσιολογική συμπεριφορά». Ενώ η παράδοση διαθέτει πραγματικά σοφία, περασμένη από γενιά σε γενιά, δεν παύει να περιέχει και αρκετές παραξενιές, δεισιδαιμονίες και γενικά ιδέες που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα.

Η Αισθητηριακή Συμπεριφορά

Πίσω από κάθε ενέργεια που κάνει ένα παιδί υπάρχει ένας λόγος.

Αν κατανοήσουμε αυτούς τους λόγους, τότε μπορούμε πιο εύκολα να καταλάβουμε ποιες ανάγκες έχει το παιδί και να το βοηθήσουμε πιο αποτελεσματικά.

Η «αισθητηριακή συμπεριφορά» (sensory behavior), είναι ένα μοντέλο που εξηγεί γιατί τα παιδιά (και όχι μόνο) συμπεριφέρονται με ιδιαίτερο τρόπο, συνήθως γύρω από μια συγκεκριμένη αίσθηση (φωνή, άγγιγμα, γεύση, διαρρύθμιση χώρου…).

Το μοντέλο αυτό έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια με τη συμβολή πολλών ειδικών στη συμπεριφορά και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και συστήνω σε όλους τους γονείς να ενημερωθούν σχετικά.

Παράδειγμα:

Συμπεριφορά: Το παιδί ανεβαίνει στα έπιπλα, κινείται ασταμάτητα και σκαρφαλώνει συνεχώς.

Αιτία: Τα παιδιά είναι γενετικά προγραμματισμένα σύμφωνα με το μοντέλο της κοινωνίας των νομάδων, για αυτό πρέπει πάρα πολλές ώρες να κινούνται, να περπατάνε και να σκαρφαλώνουν εμπόδια, μέχρι να ολοκληρώσουν υποσυνείδητα την «διαδρομή της ημέρας».

Συμπεριφορά: Βάζουν τα πάντα στο στόμα τους.

Αιτία: Εκτός αν έχει συμβεί κάτι, είναι φυσιολογικό ένα παιδί να θέλει να δοκιμάζει με το στόμα του τα πάντα, καθώς η γεύση και η στοματική αφή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αισθητήρια κανάλια για να κατανοήσει την υφή και τα υλικά από τα οποία αποτελείται το περιβάλλον του. Στην ουσία λοιπόν γνωρίζει το περιβάλλον του. Το σάλιο και η στοματική χημεία το προστατεύει σχεδόν από οποιαδήποτε μορφή μόλυνσης που εμείς φοβόμαστε. Αυτό που σε μας φαίνεται αηδιαστικό ίσως, σε εκείνα είναι ανάγκη για κατανόηση και κυριαρχία πάνω στο περιβάλλον. Το να το σταματάμε, είναι παρόμοιο με το να θέλουμε εμείς να μάθουμε κάτι και να μη μας το επιτρέπουν…

Μύθος 1: Υπάρχουν «φυσιολογικά» παιδιά

Πρόσφατα έκανα συνεδρία με δύο γονείς. Σύμφωνα με τη γνώμη τους, το παιδί τους δεν ήταν φυσιολογικό, κυρίως επειδή αντιδρούσε και έλεγε «όχι» (σημειώστε ότι το παιδί είναι μόλις 3,5 ετών).

Τους ζήτησα να μου υποδείξουν ένα φυσιολογικό παιδί. Προχωρήσαμε με αυτή την διαδικασία μέχρι που συνειδητοποίησαν ότι δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια «φυσιολογικά» παιδιά!

Δεν υπάρχει κανένα άλλο «φυσιολογικό» παιδί, επειδή αυτό ακριβώς που είναι τα παιδιά είναι ήδη φυσιολογικό!

Αυτό που ψάχναμε ήταν περισσότερο ένα φαντασιακό ιδανικό παιδί, που καμία σχέση δεν έχει με τη ζωή. Αν ένα παιδί ήταν όντως τόσο τακτικό, ήρεμο, αθόρυβο και υπάκουο, τότε μάλλον κάτι σοβαρό θα συνέβαινε μαζί του!

Μύθος 2: Καλύπτει τα αυτιά του με τα χέρια του

Μια τέτοια ενέργεια είναι αρκετά προφανής, τα αυτιά ενός παιδιού είναι συχνά πιο ευαίσθητα από τα δικά μας και προσπαθεί να τα προστατεύσει από κάποιον δυνατό ήχο.

Ίσως να σας φανεί παράδοξο αλλά και όταν φωνάζει μπορεί να είναι ίδια η αιτία. Βλέπετε, όταν φωνάζουμε εμείς, δεν έχει το ίδιο αντίκτυπο στα αυτιά μας όπως όταν ο ήχος έρχεται απ’ έξω.

Ένας άλλος λόγος είναι ο «διασκορπισμός της προσοχής». Αν τα οπτικά ερεθίσματα είναι πάρα πολλά και γενικά αν η προσοχή του έχει διαταραχθεί και υπερφορτωθεί, τότε μια λύση είναι να κλείσει τα αυτιά του για να συγκεντρωθεί. Είναι ακριβώς το ίδιο όταν εμείς κλείνουμε το ραδιόφωνο για να παρκάρουμε!

Μύθος 3: Το παιδί τρώει μόνο συγκεκριμένες τροφές

Τα παιδιά είναι απολύτως αναμενόμενο να έχουν προτίμηση σε συγκεκριμένες τροφές. Αυτό δεν γίνεται για κάποιο καπρίτσιο αλλά επειδή ο οργανισμός τους τα αναγκάζει έτσι.

Η βασική τάση, την οποία πρέπει να διαπιστώσετε, είναι αν το παιδί έχει περισσότερη κλήση στο να λαμβάνει υδατάνθρακες ή πρωτεΐνες. Μόλις το ανακαλύψετε αυτό, μπορείτε να παίζετε με διαφορετικές τροφές γύρω από το ίδιο στοιχείο.

Κάποτε δίδασκαν τους γονείς να πιέζουν τα παιδιά να τρώνε όλες τις τροφές. Αυτό στις μέρες μας δεν θεωρείται ενδεδειγμένη πρακτική και ξέρουμε ότι μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, τόσο στη φυσιολογία όσο και στην ψυχολογία του παιδιού.

Εκείνο που μετράει περισσότερο από όλα είναι:

  1. Ποιες είναι οι διαθέσιμες τροφές μέσα στο σπίτι, που βλέπει και αντιλαμβάνεται το παιδί;
  2. Τι βλέπει να τρώνε καθημερινά οι γονείς του;

Μέσα από αυτά τα δύο στοιχεία μπορούμε να ρυθμίσουμε με φυσικό τρόπο τη διατροφή του παιδιού, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να το «πιέσουμε» ή να το «αφήσουμε νηστικό» ή να καταφύγουμε σε οποιαδήποτε άλλη τιμωρητική τεχνική «διαπαιδαγώγησης».

 

Για να κατανοήσουμε τα παιδιά, πρέπει να σκεφτούμε τη φύση. Η φύση, με τα εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής προσπάθειας, έχει τους λόγους της που επιδεικνύει αυτά τα φαινόμενα.

Τα παιδιά μας δεν έχουν «καπρίτσια». Τέτοιες έννοιες μόνο εσύ και εγώ τις κατανοούμε. Η φύση δεν κάνει «πλάκα», δεν έχει χιούμορ και σίγουρα δεν κάνει τίποτα αν δεν πηγάζει από πραγματική ανάγκη

Οπότε, πριν επέμβουμε στη φυσική λειτουργία της φύσης, ας αναρωτηθούμε σοβαρά γιατί και πως έχει σχηματιστεί, ποια ανάγκη καλύπτει και με ποιο τρόπο θα οδηγήσω το παιδί προς μια καλύτερη κατεύθυνση χωρίς να συγκρουστώ με τη φύση που το καθοδηγεί…

 

Νάσος Θεοδοσόπουλος

Master Life & Executive Coach

Πιστοποιημένος σύμβουλος σχέσεων 

Coaching για γονείς και εφήβους

Νάσος Θεοδοσόπουλος
Νάσος Θεοδοσόπουλος
Μπορείς να είσαι ευτυχισμένη!
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES