Πώς να αναπτύξεις τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού

Best of internet

Στην πορεία μου έχω συνεργαστεί με διάφορους επιστήμονες και επαγγελματίες, για να φέρω εις πέρας μερικές πολύ σημαντικές υποθέσεις. Σε μία από αυτές, συνεργάστηκα με μια ομάδα παιδοψυχολόγων, από την οποία έμαθα και την ακόλουθη τεχνική.

Σκοπός αυτής της τεχνικής είναι να βοηθήσουμε το παιδί να χτίσει δύο δεξιότητες:

Δεξιότητα 1: Περισσότερη Ενσυναίσθηση

Να μπορεί να αναγνωρίζει καλύτερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια και διεισδυτικότητα τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και να κατανοεί πως και πόσο επηρεάζουν τους άλλους οι πράξεις του.

Δεξιότητα 2: Μεγαλύτερη Συναισθηματική Αντοχή και Διαχείριση

Να μπορεί, πιο γρήγορα και πιο εύκολα, να διαχειριστεί εσωτερικά τα συναισθήματα που βιώνει και να έχει μεγαλύτερο έλεγχο (με την καλή έννοια) πάνω στις αντιδράσεις του στα γεγονότα της ζωής.

Η τεχνική είναι αρκετά απλή, ωστόσο, όταν γίνει ακριβώς όπως προτείνεται, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα πάνω στα παιδιά. Είναι μια επένδυση για αυτά.

Αν ένα παιδί μάθει από νωρίς να αναγνωρίζει, να κατανοεί και να διαχειρίζεται τα συναισθήματα, πολλά από αυτά που συμβαίνουν στους ενήλικες ανθρώπους, πολύς πόνος, πολλά δράματα και κακουχίες θα αποφευχθούν.

Ας είμαστε λοιπόν προνοητικοί και ας προλαμβάνουμε για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Τα βήματα της τεχνικής:

  1. Παρατηρώ ποιο είναι το συναίσθημά του.
  2. Αναγνωρίζω και λέω ποιο είναι το συναίσθημα.

Όταν μιλάω στο παιδί, αναγνωρίζω και λέω:

  1. Παρατηρώ ποιο είναι το συναίσθημα του παιδιού.
    Π.χ. παρατηρώ ότι αισθάνεται θυμωμένο.
  2. Του λέω:
    «Βλέπω ότι αισθάνεσαι θυμό ή βλέπω ότι νιώθεις θυμωμένος/η».

Πώς συνεχίζω:

  1. Μετά από το βήμα 2 (αναγνωρίζω και λέω), κοιτάξτε το παιδί στα μάτια, με ουδέτερο ή ελαφρώς στοργικό ύφος, χωρίς να πείτε τίποτα. Κάντε μία τεχνητή παύση δηλαδή. Αυτό θα δώσει υποσυνείδητα στο παιδί τον χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που είπατε. Θα πρέπει να γνωρίζεται ότι η «παύση» αποτελεί εργαλείο της ανθρώπινης επικοινωνίας και σημαίνει «κάτι που έχει σημασία και στο οποίο χρειάζεται να δώσουμε προσοχή».
  2. Είναι πολύ σημαντικό, να μην κάνετε αναφορά στο συναίσθημα που αναγνωρίσατε και είπατε σε οποιαδήποτε επόμενη πρότασή σας! Αντίθετα, θα πρέπει πάντα να ρωτάτε ή να λέτε κάτι που να δείχνει θετικό ενδιαφέρον για την δραστηριότητα του παιδιού.

Π.χ.

– Βλέπω ότι είσαι θυμωμένος (παύση).

– Αλήθεια, τι προσπαθείς να φτιάξεις εδώ;

ή

– Βλέπω ότι βαριέσαι. (παύση)

– Έλα να με βοηθήσεις να κάνουμε…. (κάτι χρήσιμο).

Στην συγκεκριμένη τεχνική, όταν λέμε «δεν κάνω αναφορά», εννοούμε ότι, μετά το βήμα «αναγνωρίζω και λέω», δεν σχολιάζω και δεν χρειάζεται να συζητήσω κάτι για το εκάστοτε συναίσθημα. Δεν κάνουμε ερωτήσεις όπως «γιατί νιώθεις έτσι», κ.λπ. (φυσικά αυτό δεν ισχύει αν το παιδί κλαίει ή έχει συμβεί κάτι πολύ σημαντικό).

Δουλειά μας δεν είναι να συζητήσουμε για τα συναισθήματα. Είναι και αυτό απαραίτητο, αλλά αρκετά πιο δύσκολο. Πριν από αυτό, το παιδί χρειάζεται να μπορεί να αναγνωρίζει σωστά και χωρίς άγχος όλες τις  συναισθηματικές διαθέσεις που υπάρχουν, σε ένα περιβάλλον ασφαλές, όπου δεν υπάρχει επίκριση, αλλά ούτε και συναισθηματική αξιολόγηση.

Εφόσον το παιδί είναι σε μια ηλικία που μιλάει, ζητήστε του να κάνει και το ίδιο μερικές φορές μέσα στην ημέρα το βήμα αναγνωρίζω και λέω στα άλλα μέλη της οικογένειας, εφόσον το έχετε συζητήσει με αυτά τα άτομα και έχουν όλοι κατανοήσει και συμφωνήσει με το πλαίσιο.

 

Νάσος Θεοδοσόπουλος

Master Life & Executive Coach

Πιστοποιημένος σύμβουλος σχέσεων 

Coaching για γονείς και εφήβους

 

Photo by Annie Spratt from Unsplash

Νάσος Θεοδοσόπουλος
Νάσος Θεοδοσόπουλος
Μπορείς να είσαι ευτυχισμένη!
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES