Κουράστηκα, βαρέθηκα την παύση

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Μέρα την μέρα, εβδομάδα την εβδομάδα, αισίως φτάσαμε στους 3 μήνες συνεχούς παύσης. 

Επαυσε η κανονική εκπαιδευση των παιδιών. Τα μικρά εδώ και λίγο καιρό επανήλθαν μέχρι νεωτέρας. Τα μεγάλα έπονται με απρόοπτα. Καθημερινώς μαδάμε την μαργαρίτα. Θα ανοίξουν, δεν θα ανοίξουν. 

Έπαυσε η κανονική επαγγελματική δραστηριότητα. Ζοom & Teams είνια οι νέες αίθουσες συνεδριάσεων. Αισθάνομαι λίγο σαν μαθήτρια στο σχολείο. Περιμένω τη σειρά μου. Σηκώνω το χέρι μου…

Έπαυσε η κοινωνική ζωή μας. Τα δείπνα σε εστιατόρια και ταβέρνες με φίλους, τα ποτά μετά τη δουλειά, οι εκδρομές τα σαββατοκύριακα, τα ταξίδια στο εξωτερικό, οι θεατρικές παραστάσεις, τα κάθε λογής βθεάματα. Η πιο κοινωνική στιγμή της ημέρας είναι η ώρα του φαγητού. Στο δικό μας σπίτι συζητάμε τι φάμε την επόμενη μέρα. Ενίοτε κάνουμε αναπαράσταση του κρυφού εστιατορίου. Καλούμε κανέναν φίλο στα κρυφά για να δειπνήσουμε στις 5 και να τελειώσουμε στις 830. Πάντα θέλαμε να είμαστε ευρωπαίοι στους τρόπους. Ε να ‘μαστε λοιπόν.

Έπαυσε η λογική. Λογικά μέτρα σε παράλογες εποχές. Παράλογες απαιτήσεις και μέτρα από λογικούς ανθρώπους.

Επήλθε κούραση. Όχι άλλη παύση. Στην Ολλανδία βγήκαν στους δρόμους. Απαιτούν τις ζωές τους πίσω. Από ποιόν άραγε; Στην Αθήνα ανοίγουν πρώτη ημέρα τα μαγαζιά και η Ερμού πλυμμηρίζει από κόσμο. Η λογική και ο παραλογισμός εν καιρώ πανδημίας. 

Το γυμνάσιο ανοίγει τη δευτέρα. Τα λύκεια παραμένουν κλειστά. Τα παιδιά όμηροι και θύματα της πανδημίας και των μέτρων. Τώρα που ετοιμάζεται η κόρη μου να πάει σχολείο είναι έτοιμη για νυχτερινό. Σαν ζόμπι κυκλοφορεί. Από κοντά και οι φίλες της. Τις βλέπω όλες στις οθόνες στις e-συναντήσεις τους. Καλά που έχουν και αυτές… Έχουν πάθει τέτοια αποβλάκωση, τέτοιον εθισμό που δεν έχουν όρεξη να βγουν από το σπίτι. Δεν έχουν όρεξη να δουν τον ήλιο. Με αργούς ρυθμούς κινούνται μέσα στο σπίτι – η δημοφιλής διαδρομή είναι δωμάτιο κουζίνα – και με ένα φωτάκι μονίμως αναμμένο δίπλα τους. Είναι κάποια οθόνη. Κινητού, τάμπλετ, κομπιούτερ.  Το μόνο παρήγορο είναι πως τα παιδιά έχουν τρόπο να επουλώνουν τις πληγές τους γρήγορα. Να προσαρμόζονται στη νέα συνθήκη χωρίς να κουβαλάνε βαρίδια από την προηγούμενη. Σε αυτό ελπίζω τουλάχιστον…

Και μια καλή είδηση: Εντός ολίγων ημερών κάνουν τη δεύτερη δόση εμβολίου οι υπερήλικες γονείς μου. Τουλάχιστον αυτοί πρόλαβαν. Λίγο πιο κοντά στη σωτηρία εκείνοι, λίγο πιο κοντά στην ελευθερία εμείς.

Ο δρόμος είναι μακρύς και εγώ κουράστηκα, βαρέθηκα την παύση

 

ΥΓ: Εχθές συνειδητοποίησα πως οι ημέρες μεγαλώνουν χαρίζοντας υπέροχα βαθιά μπλε την ώρα του λυκόφωτος. Εκείνη την ώρα άκουσα το καινούργιο τραγούδι του υπερταλαντούχου, υπεραγαπημένου Good Job Nicky και πήρα κουράγιο. 

 

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES