Κάθε δράση έχει αντίδραση. Μερικές φορές η αντίδραση έρχεται σαν χιονοστιβάδα να συμπαρασύρει τα πάντα. Το θέμα είναι τι θα μείνει όρθιο στο τέλος. Γιατί στην πορεία μπαίνουν όλα σε μια περιδίνηση. 

Μετά την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου για σεξουαλική κακοποίηση από παράγοντα της Ομοσπονδίας έχει ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος πέρα από ταμπού αλλά και με πολλά στερεότυπα να αναπαράγονται. 

Γιατί μίλησε τώρα; Γιατί το θύμα μιλάει όταν αισθάνεται έτοιμο. Δεν το θυμάται μια μέρα ξαφνικά. Ζει κάθε μέρα με αυτό το βάρος στους ώμους. Το δικό μου ερώτημα είναι τι κάνουν όλες και όλοι αυτοί που ήξεραν, που είχαν καταλάβει, που έβλεπαν… Σιώπησαν. Συναίνεσαν για το επόμενο θύμα. Ας μάθουμε, λοιπόν, να μην σωπαίνουμε, να μην φοβόμαστε. Γιατί υπάρχει πάντα και επόμενη φορά και είναι στο χέρι μας να την αποτρέψουμε.

Η αντίδραση της Ομοσπονδίας. Επικοινωνιακά και ουσιαστικά άστοχη από κάθε άποψη. Διαβάζοντας την αισθάνθηκα σε κάθε λέξη μια επιφυλακτική αμηχανία. Μια επιθυμία να κρύψουμε κάτω από το χαλί το θέμα. Κατόπιν μάθαμε το όνομα του ανθρώπου που την κακοποίησε. Είναι προφανές πως ήθελαν να το κουκουλώσουν αλλά ευτυχώς αυτές οι εποχές έχουν παρέλθει οριστικά. Πλέον τίποτα δεν μένει κρυφό και αυτό είναι ένα από τα θετικά της ψηφιακής διασυνδεδεμένης εποχής στην οποία ζούμε. Είναι αυτή η περιδίνηση που ανέφερα παραπάνω. Έχει και παράπλευρες απώλειες. Όπως τα σχόλια εναντίον της Σοφίας Μπεκατώρου. 

Και άλλες γυναίκες σπάνε τη σιωπή. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του να μοιράζεσαι την αλήθεια σου. Συμπαρασύρεις και άλλους. Ειδικότερα στον γυναικείο αθλητισμό το πεδίο είναι λαμπρό! Όπως μου επισήμανε η φίλη Μαριαλένα ο λύκος έχει αγέλη….

Στην Ελλάδα οι ομοσπονδίες των περισσότερων αθλημάτων αλλά και οι διοικήσεις των ομάδων είναι παιχνίδι για άντρες. Το ξέρω καλά. Το έχω βιώσει. Υπήρξα στέλεχος σε επαγγελματική ανδρική ομάδα πριν 21 χρόνια, στην αρχή της καριέρας μου, και ήταν το καλύτερο πανεπιστήμιο που πήγα ποτέ. Με έμαθε πολλά. Για να σπάσουμε και αυτόν τον κύκλο χρειαζόμαστε περισσότερες γυναίκες σε περισσότερα πόστα και στον αθλητισμό. Για να ακουστεί και η δική τους φωνή, για να υπάρχει και η γυναικεία ματιά. Και τώρα οι συνθηκες έχουν πλέον ωριμάσει. 

Η σεξουαλική κακοποίηση όμως έχει πολλά πρόσωπα και είναι όλα άσχημα. Δυστυχώς βρίσκει παντού πεδίο δράσης, σε όλους τους χώρους. Πολλές φορές ακόμη και στο ίδιο το σπίτι μας.

Και άλλες ιστορίες έρχονται και θα έρθουν στο φως. Για να μην γίνουμε Αμερική όμως, όπου η πολιτική ορθότητα ξεπερνάει πολλές φορές τη λογική, είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την κακοποίηση από το “πέσιμο”, το ερωτικό κάλεσμα, το φλέρτ. ΔΕΝ είναι ποινικό αδίκημα να σου αρέσει μια γυναίκα ή ένας άντρας από τον επαγγελματικό σου χώρο. Ακόμη και εάν είναι “κατώτερος” στην ιεραρχία. Και δεν θα έπρεπε να είναι. Το ζήτημα είναι πως αντιδράει κανείς στο όχι. Πως χρησιμοποιεί τη θέση ισχύος του. Πόσο και πως επιμένει να την “πέφτει”. Πως συμπεριφέρεται στην άρνηση. 

Το βασικό ερώτημα είναι τι κάνουμε ως κοινωνία, πως αντιδρούμε, πως προφυλάσουμε; Στην περίπτωση της Σοφίας φάνηκε πως ως κοινωνία έχουμε ωριμάσει, έχουμε εξελιχθεί. Έδειξαν όλοι – πλην της Ομοσπονδίας για προφανείς λόγους –  γρήγορα αντανακλασιτκά. Ο καλύτερος τρόπος προφύλαξης είναι να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας. Αγόρια και κορίτσια. Να σέβονται τις επιθυμίες και τα θέλω του άλλου. Κυρίως να σέβονται το όχι αλλά και να μπορούν να πουν όχι. 

Και κάτι τελευταίο. Η Σοφία Μπεκατώρου έκανε αυτό που αισθανόταν. Με τη γενναία πράξη της ξεκίνησε η “χιονοστιβάδα”. Τώρα ας την αφήσουμε ήσυχη, στην οικογένεια της. Η καταγγελία της ήταν η σπίθα. Ας ασχοληθούμε τώρα με τη φωτιά.

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES