H δύναμη μιας ιστορίας, η ιστορία της Σοφίας Μπεκατώρου #σπάσε_τη_σιωπή

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Χρειάζεται θάρρος, χρειάζεται δύναμη για να πεις την αλήθεια σου. Για να μοιραστείς τη δική σου ιστορία κακοποίησης. Παλιότερα θυμάμαι τα βλέμματα έπεφταν πάνω σου ολίγον επικριτικά. Βλέμματα που υπονοούσαν πως κάπως το προκάλεσες… Αυτά τα βλέμματα, αυτές οι επικρίσεις οδήγησαν πολλές γυναίκες στη σιωπή. Όχι πια. Όχι άλλες. Σπάζοντας τη σιωπή, μιλώντας για θέματα κακοποίησης κοιτάμε με καθαρό μάτι τον δικό μας καθρέφτη αλλά το κυριότερο τείνουμε χέρι βοηθείας και σε άλλες γυναίκες να πράξουν το ίδιο. Να απελευθερωθούν, να μη φοβηθούν. Για αυτό και το ότι η Ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου μιλάει δημόσια για τη δική της ιστορία είναι ανάσα για πολλές άλλες γυναίκες. Μπορεί να συμβεί στην καθεμιά, καμία, όμως, δεν πρέπει να το ανέχεται και να το υπομένει. Ούτε στον επαγγελματικό χώρο της, ούτε στο σπίτι της. Γιατί η κακοποίηση έχει πολλά πρόσωπα και είναι όλα το ίδιο άσχημα.

Κάποια στιγμή όπως μιλάγαμε με τον Χ γύρισα και με φίλησε. Εγώ πάγωσα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, δεν περίμενα ποτέ να κάνει μία τέτοια κίνηση. Για μένα ο Χ αντιπροσώπευε το πατρικό πρότυπο, ήταν ένας άνθρωπος που επιτέλους δεν μας πολεμούσε μέσα στην Ομοσπονδία και ήθελε το καλό μας, σκέφτηκα. Συνέχισα να προχωράω με ταχύτερο ρυθμό κάνοντας πως δεν κατάλαβα ότι συνέβη, αν και του το ανέφερα λέγοντάς του ότι δεν περίμενα ποτέ μία τέτοια κίνησή του. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας, στο ασανσέρ, πριν πάει στο δωμάτιό του, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Εγώ αρνήθηκα και πήγα να κλείσω την πόρτα. Εκείνος πάντα ευγενικά και με χαμόγελο με ρώτησε αν τον φοβάμαι και τότε του απάντησα πως όχι, αλλά ότι δεν υπήρχε λόγος να πάω μαζί στο δωμάτιό του. Εκείνος προσπαθώντας να με πείσει, με διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να κάνει κάτι ερωτικό, απλώς να συζητήσουμε. Ήξερε όμως πώς να μου μιλήσει και πώς να με ηρεμήσει και να με κάνει να ρίξω τις άμυνές μου. Και όταν αυτό έγινε, τότε άρχισε να ασελγεί εις βάρος μου. Προσπάθησα να τον απωθήσω, να του δείξω ότι δεν υπάρχει αμοιβαία επιθυμία, θεωρώντας ότι θα το σεβαστεί.

Του είπα όχι, του επανέλαβα ότι δεν θέλω να προχωρήσω και εκείνος με ψεύτικα γλυκόλογα έλεγε ότι δεν είναι τίποτα κάνοντας χιούμορ. Έλεγε ότι θα σταματήσει αν δεν το θέλω, όμως δεν σταμάτησε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλαμένη και ντροπιασμένη έφυγα από το δωμάτιο όταν αυτός ολοκλήρωσε και σηκώθηκε από πάνω μου. Γύρισα στο δωμάτιό μου όπου η συναθλήτριά μου κοιμόταν ανυποψίαστη. Έκανα μπάνιο, ένιωθα βρώμικη, εξαντλημένη, ταπεινωμένη και ανίκανη να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου”.

Στην αρχή η Σοφια επέλεξε τη σιωπή γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει “δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό το συναίσθημα και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την ομάδα μου γιατί μπορεί να μας δίχαζε. Η ομάδα μας, που συμπεριλάμβανε και την ανδρική, βρισκόταν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί ισορροπίας και δεν υπήρχαν δυνατοί δεσμοί που θα μπορούσα να με κάνουν να μιλήσω ανοιχτά. Ο δε προπονητής μας ήταν 25 χρόνων, αρκετά συναισθηματικός και άπειρος σε θέματα διαχείρισης κρίσεων. Επίσης, τότε, δεν είχαμε κάποια συνεργασία με αθλητική ψυχολόγο και φυσικά δεν θα μιλούσα ποτέ στους γονείς μου, γιατί θα με σταμάταγαν από την ιστιοπλοΐα. Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δε συνέβη τίποτα. Έκλαψα πολύ και όταν ξύπνησα άρχισα μία παράσταση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό.”

Η δημοσιοποίηση της ιστορίας της Σοφίας Μπεκατώρου είναι σημαντική όχι μόνον γιατί είναι μια καταξιωμένη αθλήτρια αλλά και γιατί είναι μητέρα δυό παιδιών. Και θέλει περισσότερο κουράγιο να μιλήσεις για κάτι τόσο προσωπικό, να εκτεθείς δημοσίως περιγράφοντας μια τόσο τραγική προσωπική στιγμή όταν ανάμεσα στο “ακροατήριο” είναι και τα παιδιά σου. Ακόμη ένας λόγος που κάνει την ιστορία της Σοφίας και το μήνυμα που εκπέμπει ακόμη πιο δυνατό.  

Για όλες τις γυναίκες που υφίστανται σεξουαλική η άλλη κακοποίηση υπάρχει η γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων. Aπό το 2011 που λειτουργεί έχει δεχθεί σχεδόν 40.000 κλήσεις για παροχή άμεσης βοήθειας σε επείγοντα περιστατικά. Υπάρχουμε και όλες εμείς για να σταθούμε δίπλα, μαζί με κάθε κακοποιημένη γυναίκα και να ενώσουμε τις φωνές μας. Να πούμε φτάνει πια. Να φωνάξουμε και σε άλλες γυνάικες μίλησε, μην φοβάσαι, μην ανέχεσαι. Όταν μοιράζεσαι το φορτίο που κουβαλάς είναι λυτρωτικό. Για όλους όσους γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να μη μιλούν, η σιωπή είναι συνενοχή.

YΓ: Η Σοφια Μπεκατωρου οφείλει στον εαυτό της και στο άθλημα που υπηρέτησε τοσα χρόνια και με τόση επιτυχία,  να κατονομάσει, όχι στο πανελλήνιο, αλλά στα αρμόδια όργανα της ομοσπονδίας, τον παράγοντα που την κακοποίησε. Ακόμη και εάν αυτός δεν είναι πια στη θέση του. Η ομοσπονδία από την πλευρά της οφείλει να πράξει τα δέοντα καταδικάζοντας τετοιες συμπεριφορές. Ειδάλλως πλανάται μια σκιά πάνω από κάθε στέλεχος της ομοσπονδίας και αυτό είναι άδικο.

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES