Δύο σημαντικά χαρίσματα που είναι οι «φίλες» μας για μία ζωή

Guest Editors

4moms team , 16-07-2020

Της Ειρήνης Καλλέργη

Όχι ρε «φίλε». Πάλι ήρθες την πιο ακατάλληλη στιγμή. Πόσες φορές σου έχω πει ότι όταν κοιμάμαι, είναι μία ώρα  Ι Ε Ρ Η.

Γαληνεύει η ψυχή μου και το σώμα μου, σε αντίθεση προφανώς με το μυαλό μου. Σου το έχω πει με χίλιους δύο τρόπους… Τι να κάνω; Να σου το δώσω και γραπτώς; Μην ενοχλείς, κοιμάμαι.

Κανένας σεβασμός, καμία αυτοσυγκράτηση, καμία τήρηση των πρέπει. Ό,τι έρθει στην δική σου κεφάλα πρέπει να το μεταφέρεις και στην δική μου. Και σου λέω: «περίμενε λίγο, κάνε πιο πέρα, βάλε ένα pause…». Τίποτα όμως εσύ.  Δεν ακούς και καταλαβαίνεις ότι σε συμφέρει, και ότι δεν σε βολεύει, δεν μπαίνεις καν στον κόπο να το επεξεργαστείς . Ναι, με την ωριμότητα και την σοφία που σε διακρίνει. Μα αφού την έχεις άπλετη και την μοιράζεις όπου θέλεις, κατ’επιλογήν που λένε.

 Άσε τα νάζια και τους θεατρινισμούς γιατί δεν πιάνουνε σε εμένα. Μην ακούσεις καλό λόγο, αμέσως να φουσκώσεις σαν παγώνι. Ξέρεις πόσο πολύτιμη και δυσεύρετη είσαι και παίζεις με τους δικούς σου κανόνες. Με τα δικά σου ‘θέλω’ και τα ‘δεν θέλω’, λες και των άλλων  δε μετράνε. Δεν έχουνε ψυχούλα οι άλλοι, οι κοινοί θνητοί, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ώρες ώρες, θα ήθελα να σου πω να με παρατήσεις στην ησυχία μου και στον βαθύ μου ύπνο και στα υπέροχα όνειρα μου, που ξέρεις κάτι; Δεν συμπεριλαμβάνεσαι. Χα! Σου την έφερα, έτσι;

Όχι, όχι, που πας;  Μην φεύγεις.  Δεν ήθελα να σου μιλήσω έτσι, ούτε φυσικά να σε πληγώσω. Μην θυμώνεις σε παρακαλώ. Κοίτα τώρα που πέφτω πάλι στην ανάγκη σου, να σε παρακαλώ γονυπετής μήπως και σε χάσω και άιντε μετά πάλι να σε ξαναβρώ. Και θα έρθεις; Κανείς δεν ξέρει…   

Ούτε εσύ δεν μπορείς να μου το απαντήσεις αυτό. Τόσο εγωίστρια και κακομαθημένη είσαι. Αλλά βέβαια, ποιος φταίει γι’ αυτό; Εγώ και οι κοινοί θνητοί, που μόλις  τους επισκέπτεσαι, βάζουν τα καλύτερα τους. Το τέλειο αστραφτερό χαμόγελο με μάτια που λαμποκοπούν και προσμένουν  με ανυπομονησία να κάνεις τα μαγικά σου. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Μα για ποιο αύριο μιλάμε;  Το αύριο είναι πολύ αργά. Είναι μακριά, είναι έξω από εσένα.  Άγνωστη λέξη στο δικό σου λεξικό.

Αυτό το σπάνιο και κρυφό με τις χιλιάδες λέξεις, έτοιμες να αποκαλυφτούν και να παραδοθούν σε μία κόλλα χαρτί άνευ όρων.  Να χορέψουν στους δικούς σου ρυθμούς αναλόγως με τα κέφια σου.   Τζαζ, ροκ, μπλουζ, συρτό και καστρινό, νησιώτικα έως και ραπ. Οι αντιθέσεις σου είναι καταιγιστικές και σκάνε σαν βόμβα στο κεφάλι μου και με κάποιο τρόπο μαγικό βρίσκουν την θέση τους  σε ότι με οδηγείς.  Χρώματα άπειρα που προσπαθούν να συνδυαστούν και να δώσουν ζωή και φως σε έναν άδειο καμβά που μου ζητάς να ζωγραφίσω. Και εγώ σου φωνάζω ότι δεν ξέρω καν πως να πιάσω το πινέλο, δεν ξέρω να ζωγραφίζω. Και τότε πάλι έρχεσαι με την τεράστια υπομονή σου και μου δείχνεις τα βήματα. Άλλοτε φτιάχνω μουντζούρες και άλλοτε κάτι που θα δεις και θα μου πεις μπράβο, τα κατάφερες. Είδες τελικά που μπορούσες; Λίγη καλή διάθεση χρειαζόταν, χρόνο και πίστη στον εαυτό σου -χωρίς  αυτομαστιγώματα , φωνές και εκνευρισμούς.  Θυμήσου να βάλεις και αυτή την παιδική φαντασία που κάποτε είχες μπόλικη. Μην λες όχι… Μα αφού κάποτε την είχες, θα σου έρθει και πάλι.

Ψάξε καλά  καλά στο μέσα σου και κάπου εκεί θα είναι ήσυχα ξαπλωμένη να ρεμβάζει  περιμένοντας σε να την ξαναφέρεις στην επιφάνεια για να παίξει και πάλι. Είναι η ΦΙΛΗ σου, το άλλο σου μισό. Μην τη φοβηθείς επειδή κάποτε την παραμέλησες.  Η φαντασία να ξέρεις δεν διακατέχεται από τέτοια μικροαστικά συναισθήματα. Αυτό που την «καίει» είναι να μπει στο παιχνίδι και πάλι.  Δεν την ενδιαφέρει το παρελθόν και το μέλλον. Την ενδιαφέρει το ΤΩΡΑ! Αυτό το έχετε κοινό. Είναι η κοινή σας αρχή, η κοινή σας κοσμοθεωρία, το κοινό σας πιστεύω χωρίς καμία διαπραγμάτευση.  Χωρίς καμία έκπτωση και «άστο δεν πειράζει θα το κάνω αργότερα».

 Ετοιμοπόλεμες και αποφασιστικές.  Ξέρετε ακριβώς τι θέλετε και κυρίως πως να το πετύχετε.  Έχετε την μαεστρία να «το» ανακαλύπτετε και να «το» βγάζετε από τον  άλλον  με ένα τρόπο μοναδικό, έτσι στα ξαφνικά….εκεί που δεν το περιμένει. Ποιο; Μα τον άλλο μας εαυτό.  Αυτόν που φοβόμαστε να ακουμπήσουμε,  να νιώσουμε και να αφουγκραστούμε.  Αυτόν  που τον σκεπάζουνε  τα κύματα των πρέπει και δεν πρέπει.  Οι θεωρίες περί συνωμοσίας στα λόγια του κόσμου (ούτε πρωταγωνιστές στο NCIS)!

 Φτηνές δικαιολογίες, που έρχονται και απλώνουν σαν το βούτυρο σε ψωμί μέσα στο κεφάλι μας. Τις καταπίνουμε αμάσητες και γρήγορα (ευκολοχώνευτο το σνακ) και όλα βαίνουν καλώς.  Αυτές οι φίλες όμως, είναι τόσο στοχευμένες, άκαμπτες στα θέλω τους και στον δικό τους χρόνο, που δεν θα σε αφήσουν σε ησυχία. Θα σε πετύχουν με τα μακριά τους, καλοξυσμένα  βέλη χωρίς το αίσθημα του πόνου και του πανικού.  Έχουν όμως έναν απαράβατο κανόνα που οφείλεις να ακολουθείς πιστά, αν θέλεις να μπεις στην παρέα τους.  Να τις εμπιστευτείς. Είναι σίγουρο πως δεν θα σε προδώσουν.  Όλα αυτά τα ζηλευτά χαρίσματα,  έμπνευση και φαντασία, είστε εσείς.  Ξακουστές και ακριβοθώρητες.

Επιταγές χωρίς ημερομηνία λήξης, χωρίς χρωστάω και τρέχω να ξεχρεώσω. Κάνω αγώνα όμως για να σας βρω και να τιμήσω με συνέπεια και σεβασμό την σχέση μας των τόσων  χρόνων.  Αυτή τη σχέση που πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να σας βρει, να πιστέψει ότι υπάρχετε και να συνειδητοποιήσει ταπεινά, ότι ανήκει στην παρέα σας. Κάποιες φορές χωρίσαμε και σας κράτησα μούτρα και σας γύρισα την πλάτη… Βλέπετε, δεν είμαι σαν και εσάς. Τόσο μεγαλόκαρδη και ανιδιοτελής. 

 Ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας είμαι που έμαθα πλέον να σας βλέπω,  να σας νιώθω, να σας λέω ευχαριστώ και να σας καλωσορίζω που είστε «εκεί», όποτε σας χρειάζομαι.  Την επόμενη φορά λοιπόν που θα έρθετε να «παίξουμε», θα είμαι «εκεί». Έτοιμη να σας περιμένω. Χωρίς ρολόγια, περιορισμούς και ατελείωτα χασμουρητά.

 Με συνέπεια, ειλικρίνεια, σεβασμό, νάζι και τσαχπινιά…με ένα κλείσιμο του ματιού…εις το  επανιδείν «κορίτσια».

 

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES