Ως ενήλικες έχουμε μάθει να «κοντρολάρουμε» τους φόβους μας ή τους έχουμε ξεπεράσει.

Όμως, για τα παιδιά είναι πιο δύσκολο και συχνά απευθύνονται στους γονείς τους για βοήθεια. Ωστόσο, πώς ξέρεις ότι πραγματικά το βοηθάς και το ηρεμείς; Τι γίνεται αν η αντιμετώπισή σου ’μεγαλώνει΄ τους φόβους του;

Δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς τους δικούς σου φόβους

Καθώς τα παιδιά τείνουν να υιοθετούν τις συμπεριφορές που βλέπουν και βιώνουν, καταλαβαίνεις πως είναι βασικό να δουν τους γονείς τους να μην φοβούνται ή να στρεσάρονται πολύ κάτω από ορισμένες συνθήκες που τους προκαλούν άγχος ή φόβο. Όμως, μην το παρερμηνεύσεις πως δεν πρέπει ποτέ να εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου μπροστά στο παιδί. Χρειάζεται απλώς να αναγνωρίζεις το συναίσθημα του φόβου και να το επεξεργάζεσαι.

Αν για παράδειγμα οι ειδήσεις σε αγχώνουν, τότε μπορείς να πεις: «Έχω παρατηρήσει πως αγχώνομαι κάθε φορά που βλέπω ειδήσεις. Πάω να φτιάξω ένα ζεστό τσάι ώστε να χαλαρώσω». Με λίγα λόγια, δεν χρειάζεται να υπερθεματίζεις τον φόβο σου, αλλά να βρεις τρόπους να τον διαχειρίζεσαι.

Οι τακτικές σου είναι περίπλοκες

Μεταξύ δύο και πέντε ετών τα αναπτυξιακά άλματα του παιδιού είναι μεγάλα. Ένα από αυτά είναι πως ξεκινούν να φαντάζονται πράγματα που πολλές φορές οδηγούν σε εφιάλτες ή παράλογους φόβους. Αρχικά, πρέπει να ακούσεις το παιδί και να δεχθείς τις φοβίες ή τις ανησυχίες του. Μην προσπαθείς να εξηγήσεις με σύνθετο τρόπο ή πολλή ώρα τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να το ξεπεράσει. Σε αυτή την ηλικία θέλει μικρές προτάσεις με απλό λεξιλόγιο.

Επίσης, μπορείς να εφεύρεις και δικό σου τρόπο αντιμετώπισης. Για παράδειγμα, αν το νήπιο φοβάται τα τέρατα, τότε δώσε του ένα μπουκάλι με νερό που θα το ονομάσεις «Σπρέι για τέρατα» και έναν φακό και μάθε του να το χρησιμοποιεί όταν φοβάται.

Επίσης, μπορείς να βάλεις ένα μικρό φωτάκι νυκτός στο δωμάτιό του αλλά και να του διαβάζεις παραμύθια σχετικά με τους φόβους αυτούς. Το σημαντικό είναι να του δείξεις πως είσαι εκεί για εκείνο και δεν απαξιώνεις τους φόβους ή τα συναισθήματά του.

Μην προσπαθείς να «φτιάξεις» το πρόβλημα αντί να καθησυχάσεις το μικρό σου

Μεταξύ πέντε και δέκα ετών τα παιδιά αναπτύσσουν πιο ισχυρές φοβίες που δεν είναι σε ένα φανταστικό πλαίσιο όπως το τέρας στη ντουλάπα. Είναι η ηλικία που θα αρχίσουν να φοβούνται μήπως κάποιος μπει στο σπίτι ή ακόμα και τα μικρόβια.  Εδώ, το μυστικό είναι να ακούσεις. Πραγματικά να ακούσεις. Προσπάθησε να εντοπίσεις αν αυτή η φοβία συνδέεται με κάτι άλλο ή έχει ως βάση κάποιο περιστατικό.

Αντί να προσπαθήσεις να «φτιάξεις» αμέσως το θέμα, θα δεις πως είναι πιο αποδοτικό το να καθησυχάσεις το παιδί. Μην του δώσεις αναλυτικές εξηγήσεις ή εκλογικεύσεις. Απλά να είσαι εκεί να το καθησυχάσεις. Αν φοβάται τους κλέφτες, τότε εξήγησέ του τον τρόπο που κάνυμε τα σπίτια μας ασφαλή. Και όταν έρθει η ερώτηση «Και αν…», τότε καθησύχασέ το πως υπάρχει ένα σχέδιο για όλα. Το σημαντικό στους φόβους είναι να μην υπάρχουν βάσεις γι αυτούς ώστε να μεγαλώσουν. Αν το παιδί νιώσει σιγουριά στην οικογένειά του, τότε αυτοί οι φόβοι θα φύγουν.

Μην χρησιμοποιείς μόνο τις λέξεις σου

Ίσως ο πιο σημαντικός τρόπος να το βοηθήσεις είναι να αφήνεις τις πράξεις σου να μιλούν. Αγκάλιασέ το κάθε φορά που τρομάζει και καθησύχασέ το. Άλλωστε, για εκείνο η οικογένειά του είναι το ασφαλές καταφύγιό του. Αν ξεκινήσει να πανικοβάλλεται από μία φοβία του, μία μεγάλη αγκαλιά μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεται για να ηρεμήσει.

 

Photo: Unsplash –Mathilde Langevin

Τατιάνα Τζινιώλη
Τατιάνα Τζινιώλη
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES