Πρώτο κουδούνι σήμερα. Πρώτη ημέρα μετά από καιρό. Μια ιδιαίτερη μέρα για το ξεκίνημα της πιο ιδιότυπης χρονιάς. Στρατιές μικρών μασκοφόρων κίνησαν για τις τάξεις τους. 

Λαχτάρα για μάθηση, όρεξη για σκανταλιές και από κοντά λίγο φόβος. Για τα καλυμμένα πρόσωπα, για τις ιδιαίτερες συνθήκες, για την κοινωνική αποστασιοποίηση. Για τη νέα συνθήκη.

Όλα αυτά, όμως, τα ξέραμε. Τα γνωρίζαμε. Είναι κομμάτι της ζωής μας πια και όχι κάποιο δυστοπικό σενάριο. Μαθαίνουμε Ασφαλείς σημαίνει πως συνεχίζουμε τη ζωή μας όπως πριν τηρώντας κανόνες υγιεινής όπως επιτάσσει η εποχή. Σημαίνει πως συνεχίζουμε με προσοχή.

Σήμερα θέλω να σταθώ σε όλα τα παιδιά και τους γονείς τους που έκαναν το “βήμα” για πρώτη φορά. 

Στο πρωτάκι του δημοτικού που πήγε φοβισμένο και δεν μπορεί να δει το χαμόγελο της δασκάλας του.  Ας του μάθουμε να εστιάζει στα μάτια. Τον καθρέφτη της ψυχής.

Στο πρωτάκι του δημοτικού που στο φόβο για το άγνωστο έρχεται να προστεθεί ο φόβος για το αόρατο. Ας του μάθουμε να προσέχει τον εαυτό του και τους γύρω του.

Στο πρωτάκι του δημοτικού που όλα του φαίνονται μεγάλα και αυτό αισθάνεται μικρό αλλά δεν μπορεί να πιάσει το χέρι του συμμαθητή του, να το κρατησει γερά, να πάρει δυνάμη. Ας του μάθουμε να μιλάει με το διπλανό του, να μοιράζεται τα συναισθήματα του με λόγια,

Φέτος υπάρχει και το δικό μου πρωτάκι. Που έκανε τη μεταβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Μια μεταβαση δύσκολη. Από μεγάλη, στο δημοτικό, έγινε ξαφνικα μικρή μεγαλώνοντας. Αυτό και εάν είναι παράδοξο. Από την ασφαλεια του ενος δασκάλου στην ανασφάλεια του μπες βγες των πολλων καθηγητών. Από τα παιδικά χάχανα στα διαλείμματα  ανάμεσα σε συμπεριφορές και κουβέντες μεγάλων. Πολλες αλλαγες. Μαζεμένες. 

Στο δικό μου πρωτάκι που σήμερα την είδα να φεύγει με αυτοπεποίθηση, άγχος και λίγο φόβο, για το γυμνάσιο αναγνώρισα τη δύναμη που μπορεί να αναδυθεί από μέσα μας όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το άγνωστο. 
Έτσι όπως την έβλεπα να απομακρύνεται με βήμα σταθερό και αποφασιστικό, χωρίς καν να γυρίσει έστω και λίγο το βλέμμα της πίσω για να με κοιτάξει, σκίρτησε η καρδιά μου. Μεγάλωσε. Ξέρω οι μητέρες των μεγαλύτερων παιδιών μειδιούν. Και που είσαι ακόμη σκέφτονται. Εγώ όμως είμαι στο εδώ και το τώρα και βλέπω την κόρη μου να ανθίζει με ροδοπέταλα και αγκάθια. Όλα μέρος της ζωής. 

Το δρόμο θα τον βαδίσει μόνη της. Θα περπατήσω δίπλα της αλλά δεν θα τον περπατήσω για εκείνη. Ας είναι βατός. Γεμάτος αναπάντεχες χαρές, πρόοδο, εξέλιξη προσωπική, λιγότερο δράμα τώρα που θα μπουν σιγά σιγά και τα αγόρια στην εξίσωση, περισσότερη λογική στις αποφάσεις της και την ίδια ευαισθησία, που είχε μέχρι σήμερα, στις πράξεις της.

Το τραγούδι αφιερωμένο σε εμάς. Τους γονείς. Άλλη μια χρονιά ξεκινά. Ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά είναι απλώς παιδιά. Ας γυρίσουμε πίσω το χρόνο και να θυμηθούμε όλα όσα έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στη δική μας μνήμη από αυτήν την περίοδο. Είμαι σίγουρη πως αυτό που θα θυμηθείτε είναι τα γέλια, οι πλάκες, η αβάσταχτη ελαφρότητα της νιότης. Γιατί παιδιά είμαστε μόνον μια φορά! 

Καλή χρονιά, καλά κουράγια

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES