Δεν ξέρω πως. Δεν θυμαμαι γιατί. Μια ημέρα πριν πάρα πολλά χρόνια αποφάσισα να γίνω ανάδοχος παιδιού στην ActionAid. Τότε ήταν μια αυθόρμητη επιλογή. Χωρίς να ειναι απολύτως συνειδητή.  

Τα χρονια πέρασαν και εγώ απομακρύνθηκα απο την ActionAid. Γιατί; Γιατί η επιλογη στην αρχή δεν ήταν συνειδητή.

Μετά απο κάμποσα χρόνια η επιθυμία να γίνω και πάλι ανάδοχος έγινε επιτακτική ανάγκη. Γιατί; Γιατί ξαφνικά μετά από δύο παιδιά, τα παιδιά απέκτησαν άλλο νόημα στη ζωή μου. Το γεγονός ότι μπορούσα να βοηθήσω έστω ένα παιδί να ζήσει καλύτερα έγινε στοχος ζωής.

Και βρέθηκα να είμαι και πάλι ανάδοχος. Αυτήν τη φορά, το «δικό» μου παιδί ήταν στη Σιέρα Λεόνε. Και ήμουν πανευτυχής. Γιατί τα δικά μου παιδιά, η Παυλίνα και ο Αχιλλέας, μπορούσαν πλέον να καταλάβουν τι σημαίνει προσφορά.

Πιστευω ακράδαντα πως δεν είναι τα λόγια, αλλα οι πραξεις που καθόρίζουν καθέναν από εμάς. Είναι οι πράξεις κάθε γονέα που καθορίζουν τις επιλογές του παιδιού του.

Θυμάμαι όταν πήγα στο ταξίδι αλληλεγγύης στο Μαλάουι. Τα παιδιά μου στην αρχή δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί πηγαίνω σε ένα τόσο μακρινό και «παράξενο» για εκείνα μέρος την ημέρα των γενεθλίων μου.

Τους εξήγησα πως για τα γενέθλια μου ήθελα να προσφέρω. Σε ανθρώπους, όπως η Αϊντα που άνοιξε το σπιτι της για εμενα.

Όταν γύρισα και είδαν τις φωτογραφίες και άκουσαν τις ιστορίες αισθάνθηκαν υπερηφάνια για την μητέρα τους. Για εμένα αυτή είναι η παρακαταθήκη που θέλω να αφήσω στα παιδιά μου. Πράξεις πέρα από λόγια.

Συμπόνια και εμπαθεια πανω απο εγωισμούς και εγωκεντρισμούς.

Κάθε φορά που έρχεται γράμμα από την Σιέρα Λεόνε, ο ενθουσιασμός είναι, πλέον, οικογενειακός.

Και σε λίγο καιρό εύχομαι πως η Action Aid θα μας δώσει την δυνατοτητα να επισκεφτουμε οικογενειακώς την Σιέρα Λεόνε. Να γνωρίσουμε από κοντά τόσο το παιδί όσο και τους ανθρώπους της κοινότητας που στηρίζουμε…

Μερικές φορές σκέφτομαι πως ο ίδιος μου ο άντρας έχει υπάρξει πρόσφυγας. Κάποτε ήταν εκείνος που είχε ανάγκη την βοηθεια άλλων. Ξεκίνησε σε ηλικία 9 ετών από τη Σοβιετικη Ένωση ένα ταξίδι στο άγνωστο. Την Ελλάδα.

Για αυτό και για εμένα μια σημαντική στιγμή ήταν όταν τα παιδια μου, 11 και 7 ετών, συμμετείχαν στο project του πατέρα τους, το Beyond Goals. Μια δράση όπου το ποδόσφαιρο γίνεται ο συνδετικός κρίκος διαφορετικων παιδιών. Από διαφορετικά backgrounds.Με κοινό παρανομαστή το Επίκεντρο.

Την αλλαγη την φέρνουμε εμείς. Με τις μικρές καθημερινές μας πράξεις. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε κομμάτι μιας μεγαλύτερη ιδέας που στόχο έχει να προαγει τις ίσες ευκαιρίες, τα ίσα δικαιώματα.

 

ΥΓ: Ξημερώματα 15ης Ιουλίου 2018 ξεκίνησε το ταξίδι αλληλεγγύης στο Μαλάουι. Στη φωτογραφία ποζάρουμε όλο χαρά με την οικογένεια της Αϊντα, την οικογένεια που με “φιλοξένησε” για μια εβδομάδα. 

 

 

  

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES