Μία πανδημία διδακτική

Guest Editors

4moms team , 29-04-2020

Της Κατερίνας Καπερναράκου*

Ετούτη εδώ η πανδημία μας γονάτισε στην κυριολεξία. Μας έριξε μια πολύ γερή γροθιά στα μούτρα κι ύστερα στα πνευμόνια και μετά με μία λαβή πολεμικών τεχνών στην μέση, μας ισοπέδωσε. Με το πρόσωπο κολλημένο στο χώμα. Να μην μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Να μην μπορούμε να σηκώσουμε τα μάτια στον ουρανό. Να ασφυκτιούμε. Ακριβώς όπως τα δέντρα που κατακαίμε κατά εκατομμύρια τα τελευταία διακόσια χρόνια. ‘Οπως τα εκατοντάδες χιλιάδες είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου, που δολοφονούμε χωρίς τύψεις, χωρίς αιδώ, χωρίς συναίσθηση, καταπατώντας το σπίτι τους, δηλητηριάζοντας το νερό, που πίνουνε, πλημμυρίζοντας με τόνους σκουπιδιών τις φωλιές τους, πνίγοντας τα μωρά τους με δίχτυα και πλαστικά μέσα στους ωκεανούς. 

Ετούτη εδώ η πανδημία, καταιγιστική και ακατάβλητη όπως τα στίφη των παλαιών πολεμιστών, που κουρσεύουν υποτιθέμενα απόρθητες πόλεις, βρίσκεται έξω από τα σπίτια μας. Κατέλυσε τα τείχη μας, αόρατη και πανίσχυρη, και συνεχίζει να μας επιτίθεται ανελέητα. Μας εγκλωβίζει στους τέσσερις τοίχους, κάνει τον φόβο μας να θεριεύει και αλαλάζει αλλοπρόσαλλα, που κατόρθωσε σχεδόν αμαχητί να μας κατακυριεύσει. Να θρυμματίσει τους καθρέφτες μας και να μας αναγκάσει βίαια να αντικρύσουμε την απανταχού του πλανήτη κοινή μας μοίρα, το φθαρτό, το ευάλωτο, το μη αθάνατο. 

Ετούτη εδώ η πανδημία συνέθλιψε τα ρολόγια μας, τσάκισε του ωροδείκτες και λεπτοδείκτες τους. (Την είχε περιγράψει τη σκηνή αυτή ο μέγιστος Μπέρκμαν στις «’Αγριες φράουλες» με τον πρωταγωνιστή του να περπατά σε μία άδεια πόλη. Θυμάστε;). Δεν μετακινούμαστε με τον προηγούμενο φρενήρη ρυθμό. Δεν έχουμε να προλάβουμε το μετρό ούτε να πληρώσουμε την Αττική Οδό. Μπορεί και να μην έχουμε καν δουλειά, οπότε ο χρόνος επιβραδύνεται ούτως ή άλλως. Μπορεί απλά να έχουμε την πολυτέλεια να χαζεύουμε, διασκεδάζοντας με τον άπλετο χρόνο, που μας δόθηκε ξαφνικά χωρίς να το επιδιώξουμε. Και να λοιπόν, που αυτός ο ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνος έγινε αίφνης πραγματικότητα και το 24ωρο διογκώθηκε τόσο, που άρχισε να μοιάζει με εβδομάδα. Μπορεί, όμως, και να μην έχουμε καν την δυνατότητα να ασχοληθούμε με το 24ωρο, γιατί είναι ανεπαρκές  για να θεραπεύσουμε ασθενείς, να δώσουμε οξυγόνο σε κλειστούς πνεύμονες, να κάνουμε πειράματα για την εξεύρεση εμβολίου, να μεταφέρουμε εμπορεύματα, να γεμίσουμε ράφια, να φροντίσουμε τους πελάτες στο φαρμακείο μας, να μαζέψουμε τα σκουπίδια της πόλης.

Ετούτη δω η πανδημία μας έφερε αδυσώπητα επάνω στο ρινγκ. Με τους συντρόφους μας, τα παιδιά μας, ενίοτε τους φίλους μας και τις φίλες μας – ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό και τα αγαπημένα μας κατοικίδια. (Θυμάμαι σε μία πρόσφατη μετακίνηση  Β6 βρήκαμε με την κόρη μου δυο κομψότατες μαύρες αποκριάτικες μάσκες, που καλύπτουν τα μάτια και μικρό τμήμα του μετώπου – δεν παραλείψαμε να τις απαθανατίσουμε. Οι Αποκριές έχουν παρέλθει προ πολλού, αλλά οι μάσκες βρήκαν ετούτη την περίοδο να πέσουν). Εγκλωβισμένες/οι μέσα στο σπίτι, έπρεπε να αντέξουμε τους εαυτούς μας, και να συμφιλιωθούμε μαζί τους. ‘Επρεπε να μας μάθουμε να ζούμε σε συνθήκες περιορισμού και στέρησης της ελευθερίας, χωρίς τον ‘Αλλον να μας παρηγορεί με την παρουσία του. Υποχρεωμένες/οι να συνυπάρξουμε με τους οικείους μας πολύ περισσότερες ώρες από όσο στην «προηγούμενη κανονική μας ζωή» διαπιστώσαμε πόσο υποφερτή ή ανυπόφορη είναι αυτή η συμβίωση. Πόσο οξείες είναι οι γωνίες μας, όταν κραυγάζουν οι αντιθέσεις μας, και πόσο ευέλικτες/οι θέλουμε να είμαστε για να διαφυλάξουμε το μαζί. Πόσο μπορούμε να ζητήσουμε και να παραχωρήσουμε χώρο, εδαφικό και ψυχικό, επινοώντας ένα διαφορετικό οικογενειακό πρόγραμμα (όποια μορφή κι αν έχει η οικογένειά μας). Κάποιες φορές ο επιβεβλημένος εγκλεισμός φανέρωσε πόσο εγκλεισμό ουσιαστικό και εθελούσιο βιώναμε στην «προηγούμενη κανονική μας ζωή» και, σε ορισμένες περιπτώσεις, διακινδυνεύοντας την σωματική μας ακεραιότητα. Και ίσως ο τωρινός εγκλεισμός να ήταν και η αφορμή κάποιοι άνθρωποι – κυρίως γυναίκες- να αντιληφθούν ότι η μόνη επιλογή τους είναι να κλείσουν δια παντός την πόρτα πίσω τους. Χάρις στον κορωνοϊό.

 

Κατερίνα Καπερναράκου

*Δημοσιογράφος και ερασιτέχνισσα παραμυθού

 

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES