Η ζωή στην «απομόνωση»: απαιτείται αισιοδοξία

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Μούδιασμα. Αυτό είναι το πρώτο συναίσθημα στο άκουσμα της καθολικής απαγόρευσης.

Το ξέραμε, το περιμέναμε. Όταν όμως συμβαίνει αισθάνεσαι ένα μικρό τσίμπημα, ένα μούδιασμα.

Πλεον για να βγεις από το σπτιι χρειάζεσαι πιστοποιητικό εξόδου. Βεβαίως υπάρχουν και χειρότερα. Η τεχνολογια στην Κίνα έχει επιστρατευθεί για να ξέρει το κράτος που είναι ο καθενας, τι θερμοκρασία έχει, για να ξέρει εάν νοσεί ο κάθε πολίτης πριν το καταλάβει και ο ίδιος ο πολίτης, για να τον ενημερώνει για πιθανούς ασθενείς στο χώρο που βρίσκεται, κ.ο.κ. 

Οχι δεν είναι ταινια επιστημονικής φαντασίας, είναι η ζωή το 2020, τη χρονια της απομόνωσης. 

Τα φοβικά σύνδρομα του ανθρώπου λειτουργούν. Οι κοινωνιες προσαρμοζονται. Είναι θέμα επιβίωσης. 

Αλλαζουμε συνήθειες. Τα παιδιά κάνουν μάθημα από τις οθόνες των κομπιουτερ. Σε απόσταση.

Οι άνθρωποι αυτό περιορίζονται στο σπίτι. Κάνουν τις δουλειές τους μέσα από τις οθόνες. Σε απόσταση.

Τις δουλειες πέριξ του σπιτιού- ακόμη και την βολτα στον καθαρό αέρα γιατί  και οι φυλακισμένοι προαυλίζονται – κατά μονας. Σε απόσταση.

Όλα σε απόσταση. Ακόμη και ο έρωτας αυτες τις ημέρες ζει σε απόσταση.

Θα συνηθίσουμε. Θα μαθουμε. Και οταν με το καλό οι αποστάσεις δεν θα έχουν πια νόημα, θα «βρεθούμε» ξανά. 

ΥΓ: δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή χωρίς σύνδεση. Πως θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε. Να συνεχίζουμε. Ας είμαστε αισιόδοξοι: προσαρμοζομαστε γρήγορα απολαμβάνοντας τα οφέλη της τεχνολογικης εξελιξης.

Η ζωή στην «απομόνωση» με κοινωνική απόσταση απαιτεί αισιοδοξία. Για την ψυχική μας υγεία.

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES