Σας γράφω από την Ιταλία για το μέλλον σας

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Αυτές οι μέρες είναι κρίσιμες. Για να μην ξεφύγουν οι καμπύλες της επιδημίας και στη χώρα μας. Φόβος και υπευθυνότητα θα έπρεπε να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Φόβος με βάση αυτά που συμβαίνουν στη γείτονα όπου όπως είπε και ο Πρωθυπουργός “δεν έχουν φέρετρα να βάλουν τους νεκρούς τους”. Φόβος για κάτι αόρατο, άγνωστο, για κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε ακόμη.

Ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και την οικογένεια μας αλλά και προς τους άλλους. Είναι από αυτές τις – σπάνιες – περιπτώσεις που το ατομικό με το συλλλογικο συμφέρον ταυτίζονται απολύτως. Για αυτό και είμαστε διατεθιμένοι όλοι – με δεδομένο τις ειδικές συνθήκες που ζούμε – να παραβλέψουμε το γεγονός πως τα ατομικά δικαιώματα καταλύονται για το συλλογικό καλό. 

Εν προκειμένω ο λόγος είναι ξεκάθαρος. Και το γράμμα της συγγραφέα Φραντσέσκα Μελάντρι, που είναι εγκλωβισμένη σπίτι της στη Ρώμη από αρχές Μαρτίου, είναι η απάντηση σε όσους δυσπιστούν η ενεργούν με αδιαφορία, ενίοτε και απάθεια. Ας γίνουμε λιγο εγωιστές – δεν είναι και δύσκολο! Ας βάλουμε την προστασία του εαυτού μας και των οικείων μας πρώτα απ΄όλα. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύουμε και τους άλλους. Ο ένας για όλους και όλοι για έναν παίρνει άλλη διάσταση. 

Και όταν μιλάμε για μέλλον αναφερόμαστε στο άμεσο και όχι το μακρινό! 

“Σας γράφω από την Ιταλία, σας γράφω λοιπόν από το μέλλον σας. Βρισκόμαστε εκεί που θα βρίσκεστε εσείς σε λίγες ημέρες. Οι καμπύλες της επιδημίας μάς δείχνουν αγκαλιασμένους σε έναν παράλληλο χορό όπου βρισκόμαστε μερικά βήματα μπροστά από σας, όπως το Γιουχάν ήταν σε σχέση με μας πριν από μερικές εβδομάδες. Βλέπουμε ότι συμπεριφέρεστε όπως συμπεριφερόμασταν εμείς.  

Κάνετε τις ίδιες συζητήσεις που κάναμε πριν από λίγο καιρό, ανάμεσα σ’αυτούς που έλεγαν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν γρίπη και σ’εκείνους που είχαν καταλάβει. Από εδώ, από το μέλλον σας, ξέρουμε για παράδειγμα ότι όταν σας πουν να μείνετε κλεισμένοι στα σπίτια σας , άλλοι θα επικαλεστούν τον Φουκό κι άλλοι τον Χομπς.

Πολύ γρήγορα, όμως, θα αρχίσετε να κάνετε άλλα πράγματα.   Μεγάλοι διανοούμενοι που μέχρι χθες αγόρευαν για τα πάντα θα εξαφανιστούν από τα μέσα ενημέρωσης, άλλοι θα καταφύγουν σε έξυπνες γενικότητες που θα στερούνται όμως ενσυναίσθησης, και γρήγορα θα σταματήσετε να τους ακούτε. Ανθρωποι που είχατε υποτιμήσει θα αποδειχθούν, αντιθέτως, γενναιόδωροι, διαυγείς και καθησυχαστικοί.  

Πρώτα απ’όλα, θα φάτε. Κι όχι μόνο επειδή το να μαγειρεύετε θα είναι ένα από τα λίγα πράγματα που θα μπορείτε να κάνετε. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα ξεπηδήσουν ομάδες που θα διατυπώνουν προτάσεις για το πώς να περάσετε εποικοδομητικά τον χρόνο σας.

Θα γραφτείτε σε όλες, και ύστερα από λίγες ημέρες δεν θα μπορείτε άλλο. Θα βγάλετε από τα ράφια σας την Πανούκλα του Καμί, αλλά θα ανακαλύψετε ότι δεν έχετε όρεξη να το διαβάσετε.  

Θα φάτε ξανά.  

Θα κοιμηθείτε άσχημα.  

Θα αναρωτηθείτε για το μέλλον της δημοκρατίας.  

Θα κάνετε μια ακατανίκητη κοινωνική ζωή, ανάμεσα σε απεριτίφ στα chat, ραντεβού στο Zoom και βραδινό στο Skype.   

Θα σας λείπουν όσο ποτέ άλλοτε τα ενήλικα παιδιά σας και θα δεχθείτε σαν γροθιά στο στομάχι τη σκέψη ότι, για πρώτη φορά από τότε που έφυγαν από το σπίτι, δεν έχετε ιδέα πότε θα τα ξαναδείτε.  

Παλιές διαφορές, παλιές αντιπάθειες, θα πάψουν να έχουν σημασία. Θα τηλεφωνήσετε σε κόσμο που είχατε υποσχεθεί να μην ξαναδείτε ποτέ.   Πολλές γυναίκες θα κακοποιηθούν στο σπίτι τους.   Θα αναρωτηθείτε τι θα κάνουν αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν στο σπίτι γιατί, πολύ απλά, δεν έχουν σπίτι.  

Θα αισθανθείτε ευάλωτοι όταν βγείτε για ψώνια στους άδειους δρόμους, ιδίως αν είστε γυναίκα. Θα αναρωτηθείτε αν έτσι καταρρέουν οι κοινωνίες, αν γίνεται πράγματι έτσι γρήγορα, θα απαγορεύσετε στον εαυτό σας να κάνει τέτοιες σκέψεις.  

Θα γυρίσετε σπίτι, θα φάτε ξανά. Θα παχύνετε.   Θα αναζητήσετε στο Internet βίντεο για γυμναστική.   Θα γελάσετε, θα γελάσετε πολύ. Θα σας βγει ένα χιούμορ μαύρο, σαρκαστικό, να κόβεις φλέβες.   Ακόμη κι αυτοί που τα παίρνουν όλα σοβαρά θα συνειδητοποιήσουν το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.  

Θα δώσετε ραντεβού στους φίλους σας στις οργανωμένες ουρές έξω από τα καταστήματα – αλλά από απόσταση ασφαλείας.   Θα δείτε καθαρά μπροστά σας όλα όσα δεν χρειάζεστε.   Θα σας αποκαλυφθεί καθαρά ο αληθινός χαρακτήρας των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω σας. Σε άλλα θα επιβεβαιωθείτε, σε άλλα θα εκπλαγείτε.  

Ανθρωποι που είχατε υποτιμήσει θα αποδειχθούν, αντιθέτως, γενναιόδωροι, διαυγείς και καθησυχαστικοί.   Αυτοί που θεωρούν όσα συμβαίνουν μια ευκαιρία αναγέννησης του πλανήτη θα σας βοηθήσουν να διευρύνετε τους ορίζοντές σας, αλλά ταυτόχρονα θα σας εκνευρίσουν: ο πλανήτης αναπνέει χάρις στη μείωση των εκπομπών CO2, αλλά εσείς πώς θα πληρώσετε στο τέλος του μήνα τους λογαριασμούς;

Δεν θα ξέρετε αν το ότι είστε μάρτυρες της γέννησης του αυριανού κόσμου είναι κάτι μεγαλειώδες ή μίζερο.   Θα παίξετε μουσική στα μπαλκόνια. Όταν θα τραγουδάτε έξω φωνή το “ I Will Survive”, θα σας κοιτάζουμε, όπως κοίταζαν εμάς όταν τραγουδούσαμε από το Γιουχάν, όπου τραγουδούσαν στα μπαλκόνια τον Φεβρουάριο.  

Πολλοί θα κοιμηθούν με τη σκέψη ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνουν όταν όλα τελειώσουν είναι να πάρουν διαζύγιο. Θα δρομολογηθεί η γέννηση πολλών παιδιών.   Τα παιδιά σας θα ακολουθήσουν διαλέξεις online, θα σας φανούν αφόρητα, θα σας δώσουν χαρά. Θα δείξουν ανυπακοή κι εσείς θα τους πείτε ότι αν βγουν έξω θα αρπάξουν τον ιό και θα πεθάνουν.

Θα προσπαθήσετε να μη σκέφτεστε αυτούς που πεθαίνουν μόνοι στα νοσοκομεία. Θα θελήσετε να πετάξετε ροδοπέταλα στο ιατρικό προσωπικό.   Θα σας πουν πόσο ενωμένη είναι η κοινωνία μπροστά στον κοινό σκοπό και ότι είστε όλοι στην ίδια βάρκα. Θα είναι αλήθεια.

Αυτή η εμπειρία θα αλλάξει για πάντα την ατομική σας προσέγγιση. Όμως οι ταξικές διαφορές μετράνε. Το να είσαι κλεισμένος σε ένα σπίτι με κήπο δεν είναι το ίδιο με το να ζεις σε μια εργατική πολυκατοικία γεμάτη κόσμο. Και το να δουλεύεις από το σπίτι δεν θα είναι το ίδιο με το να χάσεις τη δουλειά σου.

Η βάρκα στην οποία θα βρεθείτε μπροστά στον ιό θα αποδειχθεί ότι δεν είναι το ίδιο γερή για όλους, όπως δεν ήταν ποτέ.   Κάποια στιγμή θα καταλάβετε ότι είναι πράγματι δύσκολο.  

Θα φοβηθείτε. Θα μιλήσετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα ή θα το κρατήσετε μέσα σας για να μην τους ανησυχήσετε. Θα φάτε ξανά.  

Αυτά έχουμε να σας πούμε από την Ιταλία για το μέλλον σας.

Είναι όμως μια βραχυπρόθεσμη προφητεία, λίγων μόλις ημερών. Αν στρέψουμε το βλέμμα προς το μακρινό μέλλον, στο μέλλον που σας είναι και μας είναι άγνωστο, δεν μπορούμε να σας πούμε παρά ένα πράγμα: όταν όλα τελειώσουν, ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος. ”

 

Πηγή γράμματος 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES