Οι δύο όψεις του έρωτα

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Έρωτας.. φτερωτός; Σϊγουρα τρελός, τυφλός και ενιοτε κουφός…Ερωτας φλογερός, έρωτας ανείπωτος, έρωτας ανεκπλήρωτος… Μετά από μια ηλικία τους έχεις ζήσει όλους. 

Αυτή η μαγική στιγμή που συναντιούνται τα μάτια, που ενώνονται τα χείλη. Αυτή η πρώτη φορά που συναντιούνται τα κορμιά. Μεθυστική, μαγευτική. Αυτή είναι η μια όψη του έρωτα. 

Υπάρχει και η άλλη.  Η πρώτη φορά που βλέπεις το παιδί σου. Που το παίρνεις αγκαλιά, το πρώτο του κλάμα, το πρώτο νανούρισμα. Χωρίς να το είχες φανταστεί, χωρίς να μπορείς να το περιγράψεις σε κατακλύζει το ίδιο ανυπέρβλητο συναίσθημα, αυτό της έξαψης, του μεθυσιού, της μαγείας… του απόλυτου έρωτα, της ανιδιοτελούς αγάπης. 

Κάθε έρωτας έχει τις καλές και τις κακές στιγμές του. Στις πρώτες σου δίνει φτερά (εξ ου και φτερωτός) για να πετάξεις ψηλά πέρα από τα σύννεφα. Στις δεύτερες σε βαραίνει, σε τραβάει στη γη…πέφτεις απότομα. Για αυτές τις στιγμές, τις δύσκολες, όταν ο έρωτας είναι ραγισμένος, έχουν γραφτεί πολλά. Ένα από τα αγαπημένα μου είναι ένα ποίημα του Μενέλαου Λουντέμη, «Το παραμύθι ενός ραγισμένου έρωτα». Ένα ποίήμα σαν παραμύθι:

Μιά φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα γραμμόφωνο.

Ένα ολομόναχο γραμμόφωνο.

Μα μπορεί και να μην ήτανε γραμμόφωνο και να ‘ταν μόνο ένα τραγούδι, που ζητούσε ένα γραμμόφωνο, για να πει το καημό του.

Μιά φορά κι ένα καιρό, ήταν ένας Έρωτας.

Ένας ολομόναχος Έρωτας που γύριζε με μια πλάκα στη μασχάλη, για να βρει ένα γραμμόφωνο για να πει το καημό του.

«Έρωτα μη σε πλάνεψαν άλλων ματιών μεθύσια και μεσ’ τα κυπαρίσια περνάς με μι’ άλλη νιά; Έρωτ’ αδικοθάνατε, Έρωτα χρυσομάλλη, αν σ’ είδαν με μιάν άλλη, ήταν η Λησμονιά.»

Μιά φορά κι ένα καιρό, δεν ήταν ένας έρωτας, δεν ήταν ένας πόνος. Ήταν μισός έρωτας -μισός πόνος- και μιά μισή πλάκα, που ‘λεγε το μισό της σκοπό: «Έρωτα μη σε… Έρωτα μη σε… έρωτα μισέ… έρωτα μισέ…»

Θε μου! Μα δε βρίσκεται ένα χέρι! Ένα πονετικό χέρι, για ν’ ανασηκώσει τη βελόνα και ν’ ακουστεί ξανά, ολόκληρος ο Έρωτας, ολόκληρο το τραγούδι: «Έρωτα μη σε σκότωσαν τα μαγεμένα βέλη; Έρωτα Μακιαβέλλι. Τα μάτια που σε λάβωσαν, με δάκρυα πικραμένα, καρφιά ‘ταν πυρωμένα και μπήχτηκαν βαθιά».

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES