Ο Άλκης λειτουργεί συναισθηματικά. Ο Θάνος είναι η φωνή της λογικής. Ο Νεκτάριος το καθαρό ένστικτο του αγριμιού, η Χαρά όλα αυτά μαζί κι όμως τόσο ξεχωριστή. Παιδιά συνηθισμένα, γυμνασιόπαιδα, σε ένα απομονωμένο, ορεινό χωριό, με τις τρέλες, τις παρεξηγήσεις, τους έρωτές τους. Όλα κυλούν φυσιολογικά λοιπόν, ώσπου μια μέρα ο Άλκης βρίσκει τυχαία ένα ασημί τρανζιστοράκι που, όποτε εκπέμπει το χαρακτηριστικό του ήχο, συμβαίνουν πράματα παράξενα, ανεξήγητα, μικρά θαύματα που αλλάζουν την καθημερινότητά τους.

Μα η σκληρή πραγματικότητα παραμονεύει με πρόσωπο αυταρχικό, στολή παραλλαγής και τη φωνάζουν «στρατηγό». Σύντομα εκείνος θα εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό προκειμένου να συλλάβει έναν «επικίνδυνο» καταζητούμενο που κρύβεται στην περιοχή.  Η σύλληψή του θα αναστατώσει το χωριό και προπαντός τον Άλκη που θα πάρει μια παράτολμη απόφαση.

Και το τρανζιστοράκι; πολλοί θα το επιθυμήσουν, λίγοι θα το κρατήσουν στα χέρια τους, μα ελάχιστοι θα νιώσουν τη μελωδία του.

Σε όλα αυτά, σημαντικό ρόλο παίζει το τρανζιστοράκι, είτε σαν μαγικό αντικείμενο είτε σαν μέσο ενημέρωσης και επικοινωνίας. Πολύ καλή ιδέα, όμορφος ο τρόπος αφήγησης, εξαιρετικές οι περιγραφές των σχέσεων, των εντάσεων και των διαφωνιών, αλλά και της συμφιλίωσης της παρέας των παιδιών. Υπέροχο ανάγνωσμα για παιδιά από 9 ως 13 ετών.

Λίγα λόγια από το συγγραφέα:

Μερικές ιδέες είναι τελικά σαν τον κεραυνοβόλο έρωτα που σε χτυπάει κατακούτελα κι ύστερα απλώνεται και σε κυριεύει εκτοπίζοντας με πάταγο ή εισχωρώντας αμετάκλητα σε κάθε σκέψη σου. Κι όταν με το καλό ευδοκιμήσει η περιπέτεια της συγγραφής  κι έρθει η ώρα που θα  κρατάς στα χέρια την ιστορία σου τυπωμένη σε βιβλίο, τότε συνειδητοποιείς, ήρεμος και γαλήνιος πια, πως πέρασες από τον ενθουσιώδη έρωτα στην κατασταλαγμένη αγάπη.

Η αρχική ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο προέκυψε όταν διάβασα σε κάποια ιστοσελίδα την είδηση για έναν μυστηριώδη ραδιοφωνικό σταθμό κάπου στη Ρωσία που εκπέμπει από το 1970 ένα μονότονο βουητό και μεταδίδει κωδικοποιημένα μηνύματα που δεν μπορεί κανείς να ερμηνεύσει. Άλλοι ισχυρίζονταν πως ήταν στρατιωτικός σταθμός που επικοινωνούσε με δίκτυο κατασκόπων, άλλοι πως επρόκειτο για επιστημονικό ερευνητικό σταθμό και άλλοι μιλούσαν για φάρσα. Έτσι  άρχισε σιγά σιγά να ξεπροβάλλει το τρανζιστοράκι επιτρέποντας μου να συνδυάσω πάνω του τη φαντασία με το ρεαλισμό, το μαγικό στοιχείο με την πραγματικότητα, ένας δυνατός συμβολισμός για να μπορέσω να εκφράσω το οριστικό πέρασμα από τη μαγεία της παιδικής αθωότητας σε ένα πιο ώριμο στάδιο ανάπτυξης. Πρόκειται λοιπόν για μια διαδρομή ενηλικίωσης,  καθώς ακολουθούμε τα αβέβαια βήματα ενός παιδιού, στα μονοπάτια της εφηβείας, παρακολουθούμε τους τρόπους  που προσπαθεί να διαφύγει  ή να αντιδράσει όταν η πραγματικότητα γύρω του μοιάζει να είναι αδιέξοδη (ορφάνια, ανεκπλήρωτος έρωτας, ντροπαλότητα, βασανισμένη γιαγιά, κατάκοιτος παππούς, εξαφανισμένος και κυνηγημένος αδελφός).

Θέλησα να φτιάξω μια αλληγορική ιστορία γεμάτη λυρισμό για την παιδική φιλία και τον πρώτο έρωτα, για τις σχέσεις των μελών μιας μικρής κοινωνίας που δοκιμάζονται έντονα όταν τα χρόνια της ανεμελιάς διακόπτονται απότομα από την εγκαθίδρυση ενός στρατιωτικού καθεστώτος στη χώρα.

Πώς και πόσο επηρεάζει αυτή η αλλαγή τις σχέσεις μιας παρέας παιδιών; Πού τα οδηγεί; Στην απογοήτευση, στο φόβο, στην παθητική αποδοχή ή στην αφύπνιση, στην αντίδραση, στην ωρίμανση; Πάντως είναι σχέσεις που χτίζουν δυνατούς χαρακτήρες.

Θέλοντας να ενισχύσω ακόμα περισσότερο το συμβολισμό του μικρού τρανζίστορ –και με περίσσια φιλοδοξία- τοποθέτησα  την ιστορία στο παρελθόν, σαράντα πέντε χρόνια πίσω, ώστε να το συνδέσω συνειρμικά με τη Δικτατορία και το ρόλο που έπαιξε ο ραδιοφωνικός σταθμός στο Πολυτεχνείο.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Το τρανζιστοράκι τι ήταν τελικά; Ένα μέσο μαγείας; ένα μέσο έκφρασης και επικοινωνίας; ένα μέσο συνομωσίας, ένα μέσο προπαγάνδας; Το σίγουρο είναι πως οι προθέσεις καθορίζουν την αξία αφού στα χέρια διαφορετικών ανθρώπων αποκτά διαφορετική σημασία και χρησιμότητα.   

Όλα τα παραπάνω αποτελούν νύξεις, μια απλή παράθεση σκέψεων και προθέσεων που θα παραμείνουν για καιρό θαμμένες, όπως το τρανζιστοράκι, αν δεν έχουν εκτελέσει την πρωταρχική αποστολή ενός παιδικού βιβλίου, που είναι η αισθητική απόλαυση του αναγνώστη και το κλείσιμο του ματιού στην ελπίδα.

Το τρανζιστοράκι είναι λοιπόν η αισιόδοξη ενατένιση της ζωής τη στιγμή που συντελείται το θαύμα: στις άγονες καταστάσεις που μας συμβαίνουν, στις σκληρές περιστάσεις που μας τυχαίνουν  βρίσκει πάντα τρόπο να ανθίσει η εφηβική καρδιά.     Γ.Γ.

 

Ο Γιώργος Γρηγοράκης γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε και ζει στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και από το 1994 εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Νωρίς διαπίστωσε πως η λογοτεχνία είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι που σου επιτρέπει να κατανοήσεις τον κόσμο, να τον ερμηνεύσεις, να τον υπερβείς, να τον μεταμορφώσεις. Από τότε δε σταμάτησε να… ταξιδεύει γράφοντας παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορήματα. Το 2007 το παραμύθι Το άσπρο κλουβί στο σχήμα της καρδιάς διακρίθηκε με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και τον Φεβρουάριο του 2013 κυκλοφόρησε σε ελεύθερη ψηφιακή μορφή από τις εκδόσεις Σαΐτα. Ο συγγραφέας συμμετείχε στη συλλογική έκδοση διηγημάτων Ένα ταξίδι αλλιώς (Σαΐτα, 2013). Τον Μάιο του 2015 κυκλοφόρησε το παιδικό μυθιστόρημα Η φούσκα  από τις εκδόσεις Πατάκη

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES