Από υποψήφιος μπαμπάς, πατέρας υποψήφιος

Guest Editors

4moms team , 03-07-2019

Του Θόδωρου Ρουσόπουλου

Όταν μπήκα στην πολιτική το 2000 ο γιός μου ήταν μόλις δυόμισι χρονών και η κόρη μου στην κοιλιά της Μάρας. Έως το 2009 που αποχώρησα τα παιδιά ήταν σε θέση να καταλάβουν λίγα πράγματα από τα όσα έκανε ο μπαμπάς τους, όχι τόσο γιατί ήταν δυσνόητη η πολιτική μου ρητορική όσο διότι παιδιά ήταν και τα απασχολούσαν άλλα θέματα φυσικά. Οι ψυχολόγοι βέβαια λένε πως τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα. Σίγουρα κατάλαβαν τις ταλαιπωρίες που υπέστην τον τελευταίο χρόνο με αφορμή άδικες κατηγορίες, για τις οποίες ευτυχώς δικαιώθηκα. Όχι μόνον στα μάτια τους αλλά και σε κάθε νουνεχή πολίτη που παρακολουθεί την καθημερινή πολιτική δράση.

Ήμουν εκεί όταν έπρεπε, δηλαδή στις σχολικές γιορτές, στην ενημέρωση των δασκάλων για την πρόοδό τους, στην κολύμβηση του Βασίλη, στο καράτε της Άννας. Αλλοίμονο όμως, τα Καλοκαίρια μόνον τέσσερα σαββατοκύριακα τον Αύγουστο όταν έκαναν τις διακοπές τους στην Πάρο κι’ εγώ πηγαινοερχόμουν δύο αγχωμένα 24ωρα την εβδομάδα για να τα δω. Τι να έλεγε όμως κι ο πατέρας μου όταν εργαζόταν για ένα χρόνο μόνος ως ταχυδρόμος στην Αθήνα και όλη η οικογένεια είχαμε μείνει στην Κυπαρισσία έως ότου καταφέρει να μας πάρει όλους μαζί του. Ερχόταν θυμάμαι αργά τη νύχτα  του Σαββάτου, γιατί τότε δούλευαν και Σάββατο και έφευγε το βράδυ της Κυριακής για να είναι Δευτέρα πρωί στο γραφείο, σε ένα δρομολόγιο λεωφορείου που ήθελε οχτώ ώρες ταξίδι με τους αρχαίους δρόμους της δεκαετίας του -70. Κοιμόταν στο κάθισμα του λεωφορείου για να ξεκουραστεί όπως εγώ καμιά φορά τώρα με τον φόρτο εργασίας ξαπλώνω στον καναπέ του γραφείου για λίγα λεπτά.

Από την ημέρα που αποχώρησα από την πολιτική βεβαίως ο χρόνος χωρίς να είναι άπλετος έγινε σίγουρα καλύτερος. Δούλεψα πολύ στο εξωτερικό και έλειπα συχνά από το σπίτι αλλά βεβαίως όχι τόσο όσο στο παρελθόν. Έτσι κάναμε περισσότερη παρέα ως οικογένεια, πηγαίναμε οι τέσσερίς μας εκδρομές, βλέπαμε μαζί το game of thrones και το πρώτο survivor και σίγουρα τις Κυριακές το μεσημέρι επανήλθαμε στην κανονικότητα του οικογενειακού τραπεζιού.

Ο Βασίλης τελείωσε το πανεπιστήμιο Αθηνών και ετοιμάζεται για τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο LSE, η Άννα είναι ήδη στο York σπουδάζοντας κοινωνικές επιστήμες και από τον Σεπτέμβριο θα μείνουμε με την Μάρα οι δυο μας περιμένοντας Χριστούγεννα και Πάσχα να ξαναγεμίσει το σπίτι.

Στο μεταξύ η πολιτική ξαναμπήκε ενεργότερα στη ζωή μου και τρέχοντας όλο αυτό το διάστημα ως υποψήφιος στον Βόρειο Τομέα της Β Αθηνών είδα και μια άλλη πλευρά της οικογενειακής θαλπωρής. Τα παιδιά μου είναι εκεί στο γραφείο, για να βοηθήσουν σε κάθε πρακτική δουλειά, για να πουν ιδέες γύρω από τα social media που βεβαίως κατέχουν καλύτερα από εμένα και για να φροντίσουν να υπάρχει ένα σουβλάκι στο γραφείο σε κάποιο πεντάλεπτο διάλειμμα.

Οι όροι αντιστράφηκαν  και αντί να τα ρωτώ εγώ εάν είναι καλά και εάν τους απασχολεί κάτι, τρυφερά με ρωτούν με το βλέμμα τους όταν με βλέπουν ανάμεσα σε κόσμο να χαιρετώ όσους ήλθαν να ακούσουν την πολλαπλές καθημερινά προεκλογικές ομιλίες και συναντήσεις προσπαθώντας να διακρίνουν πως γίνεται στα 55 να μην κουράζομαι όταν κοιμάμαι μόνον τέσσερις ώρες το 24ωρο. Έχουν γίνει και πιο ανεκτικά απέναντί μου. Η Άννα όταν ήταν μικρή και εγώ κάπνιζα μου έκρυβε τα πακέτα με τα τσιγάρα πίσω από τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης. Τώρα εάν καμιά φορά στην μεγάλη ένταση ζητήσω από κάποιον συνεργάτη ένα τσιγάρο, κάνει τα στραβά μάτια και καταλαβαίνει πως ίσως αυτό μπορεί να βοηθήσει στην αποφόρτιση της μεγάλης έντασης.

Μου άρεσε η λέξη μπαμπάς , το ίδιο και η προσφώνηση «πατέρα» που μου απευθύνουν όταν είναι μπροστά σε πολύ κόσμο. Χάρη στον Βασίλη και στην Άννα η ιδιότητά μου από εκείνη του συζύγου και συντρόφου εμπλουτίστηκε αφού ως πατέρας παίρνεις μια άλλη διάσταση. Πρώτα μέσα σου και μετά στον περίγυρο.

Το μόνο που με στενοχωρεί είναι πως δεν μπορώ πια να τους μαγειρέψω όσο συχνά θα ήθελα και να ζυμώσω εκείνο το ωραίο μαύρο ψωμί που απαρεγκλίτως μια φορά την εβδομάδα έφτιαχνα χρόνια τώρα με δικό μου προζύμι και που όταν ψήνεται στον φούρνο κάνει το σπίτι να ευωδιάζει για μέρες.

Τα παιδιά είναι σαν το προζύμι. Χωρίς αυτό δεν φτιάχνεις ψωμί. Δεν ευωδιάζει το σπίτι. Δεν νοιώθεις την θαλπωρή που προσφέρει η οικογένεια. Ακόμη και οι στιγμές της έντασης χαμήλωσαν γιατί με βλέπουν να κουράζομαι πολύ και δίνουν τόπο στην οργή αν μια παραπανίσια κουβέντα μου ή μια αφηρημάδα που με βυθίζει σε σκέψεις για τον προεκλογικό αγώνα τους ενοχλήσει, γιατί μου μιλάνε και δεν ακούω.

Άξιζε αυτή η προεκλογική εκστρατεία γιατί ασχέτως του εάν και πόσοι θα επιλέξουν να με ψηφίσουν την Κυριακή, νοιώθω πλέον πως προστέθηκε κάτι ακόμη στον ρόλο του πατέρα, που δεν είναι ακριβώς ρόλος, δεν είναι ακριβώς ιδιότητα, δεν είναι ακριβώς κατάσταση αλλά η ίδια μου η ζωή. Προστέθηκε το βλέμμα του νοιαξίματος από τα παιδιά προς τον πατέρα. Αυτό που σου ανταποδίδει τις αγωνίες τα βράδια που ήταν άρρωστα, τις στενοχώριες όταν τσακώθηκαν για πρώτη φορά με τον φίλο τους και την ανυπομονησία όταν περίμεναν τα αποτελέσματα των εξετάσεων.

Την Κυριακή ξέρω πως θα είναι στο πολιτικό μου γραφείο, ενώ εγώ θα βρίσκομαι στις τηλεοράσεις σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των εκλογών και θα περιμένουν τα αποτελέσματα από τις δικές μου εξετάσεις. Του σταυρού προτίμησης. Τουλάχιστον ξέρω πως έχω την δική τους ψήφο ζωής που είναι η ψήφος μιας ανεκτίμητης αγάπης.

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES