Ένα μεσημέρι με την Χριστίνα Μαξούρη

Guest Editors

4moms team , 25-06-2019

Της Ρένας Παπακωνσταντίνου

Πάνε δυο μήνες από τότε που ένα live του Φοίβου Δεληβοριά έγινε η αφορμή για να μπει στη ζωή μου ένα κορίτσι θησαυρός, μια παρουσία μαγική, μια φωνή συγκλονιστική. «Ο όρκος» του Φοίβου, ντουέτο με μια φωνή που ραγίζει καρδιές, έγινε όρκος στον εαυτό μου ότι άμεσα θα τη βρω και θα «κλέψω» στιγμές από τη ζωή της. Ψάχνοντας τα πάντα για αυτήν και ακούγοντας όλες τις δουλειές της, τη Μεγάλη Εβδομάδα καθώς ήμουν για διακοπές στη λατρεμένη Κρήτη, άκουσα τις «Ξένες Αγκαλιές» του Μάνου Ελευθερίου. Η συγκίνηση είχε πολλά επίπεδα και μορφές… Θύμησες που οδήγησαν τη σκέψη μου σε δύσκολες στιγμές… «Μάνος Ελευθερίου», οι κουβέντες μας για την πολυπόθητη συνέντευξη μαζί του, λίγο πριν φύγει «για πάντα από κοντά μας, ο θάνατος του πατέρα μου την πρώτη Κυριακή του Δεκέμβρη, οι «ξένες» αγκαλιές στη ζωή μου… Η φωνή που ερμήνευε, είχε ένα σπάσιμο, ένα τσαλάκωμα, το άκουγα και το ξανάκουγα και δεν χόρταινα πόνο!!! Χριστίνα Μαξούρη… ένα όνομα που από μόνο του πια με οδηγεί σε άλλους τόπους, ουτοπικούς…

Ξεκίνησα να  μιλώ μαζί της, να τις μεταφέρω τις σκέψεις μου, όλα όσα ένιωθα κάθε φορά που άκουγα τη φωνή της. Οι υποχρεώσεις της πολλές και ο δικός μου χρόνος λίγος. Τέλος Μαΐου, μια ζεστή μέρα, του πρώτου του καλοκαιριού, καταφέραμε να δώσουμε την ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά, σ’ ένα όμορφο στέκι, στη «Λόλα» στα Πετράλωνα. Καθώς την περίμενα, είχα ακούσει ήδη δυο φορές «Αυτές τις ξένες αγκαλιές». Οι στίχοι, έργο κινηματογραφικό, όπως κάθε ποίημα του Μάνου Ελευθερίου, η φωνή άκουσμα απόκοσμο απ’ τη βουή του κόσμου!

Σε λίγα λεπτά είχα μπροστά μου ένα πρόσωπο γλυκό, χαμογελαστό, γεμάτο ευγένεια και χάρη. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη που την είχα κοντά μου. Η φωνή που αντηχούσε μέσα μου και ενορχήστρωνε μήνες τώρα τα συναισθήματά μου, αποκτούσε σάρκα και οστά!!!!! Η κουβέντα μας ξεκίνησε με διάθεση φιλική, χαλαρά, χωρίς κανένα ίχνος επαγγελματικής συνάντησης.

Που μεγάλωσες Χριστίνα;

Μεγάλωσα στο Πόρτο Ράφτη. Το πατρικό μου είναι εκεί και οι γονείς μου συνεχίζουν να βρίσκονται εκεί.

Κοντά στη θάλασσα λοιπόν, πλανεύτρα και ξελογιάστρα… Κι εγώ σε νησί μεγάλωσα. Έχεις άλλα ερεθίσματα, όταν το βλέμμα ανταμώνει καθημερινά με του πελάγου τ’ ανοιχτά!

Ναι, ήταν πολύ όμορφα. Εκεί πήγα σχολείο, πέρασα τις πιο δυνατές στιγμές.

Το θέατρο και το τραγούδι πώς μπήκαν στη ζωή σου;

Οι γονείς μου είναι άνθρωποι που έχουν μέσα τους την αίσθηση του ωραίου, είναι και οι δυο καλλιτεχνικές φλέβες. Η μαμά μου ήταν στην ομάδα του Δοξιάδη κι έκαναν καταπληκτικές δουλειές! Τα συγκροτήματα στο Πόρτο Ράφτη, τα ξενοδοχεία… Είναι λάτρης της τέχνης και της μουσικής. Μεγάλωσα με Χατζιδάκι, με Αλεξίου, με ρεμπέτικα. Ο πατέρας μου πάλι είναι μερακλής. Του αρέσει να φτιάχνει όμορφα τον κήπο του, να μαγειρέψει ένα ωραίο φαγητό, επιζητά το ωραίο σε όλα τα επίπεδα της ζωής του. Οι γονείς μου είναι νοικοκύρηδες και είχαν και μια παρέα, που ήμασταν σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία. Ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν μαζί… Τραγουδούσαμε, γλεντούσαμε!!

Τίποτα λοιπόν δεν είναι τυχαίο. Η τέχνη ήταν συνυφασμένη με  το οικογενειακό σου περιβάλλον και η μουσική ρέουσα ομορφιά στο μεγάλωμά σου.

Ναι τραγουδούσα από μικρό παιδί. Τώρα συνειδητοποιώ ότι το τραγούδι υπήρχε πάντα στη ζωή μου.

Ασχολούσουν λοιπόν από μαθήτρια με το θέατρο και το τραγούδι. Πήγαινες σε ομάδες στην περιοχή σου;  Έβρισκες χώρους να ενταχθείς;

Ναι, πήγαινα χορωδία στον Μαρκόπουλο και επίσης εκεί, σε μια θεατρική ομάδα. Ήμουν άριστη μαθήτρια και πήγαινα για ιατρική. Στη Β΄ Λυκείου γύρισα σπίτι ένα μεσημέρι από το σχολείο και ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι διακόπτω τα φροντιστήρια και ότι το μόνο που θέλω να κάνω είναι θέατρο. Ήμουν απόλυτα συνειδητοποιημένη και νιώθω τυχερή γιατί το δέχτηκαν με σοφία και στήριξη.

Άρχισε να φοιτά στη σχολή του Γιώργου Αρμένη και παράλληλα στήθηκε ένα πρόγραμμα που ήταν πρωτοετής φοιτήτρια σ’ένα στέκι «Μουσικές Σκιές» στο Παγκράτι. Μαζί της ήταν ο Παναγιώτης Τσέβας, ο Κώστας Νικολόπουλος, ο Χρήστος Γιαννακάκης στα όργανα και η Χριστίνα στο τραγούδι. «΄Ο,τι δοκίμασα στην εφηβεία, εκεί έμεινα» λέει νοσταλγικά η Χριστίνα και χαμογελά. Η συμμετοχή της σε μουσικές εκδηλώσεις αυξάνονταν  χρόνο με το χρόνο και άρχισε να βγάζει δικά της χρήματα. Άρχισε λοιπόν να γίνεται ανεξάρτητη οικονομικά και αυτό ήταν υπέροχο. «Όταν ένας νέος, μπορεί στα 18 του να έχει το δικό του εισόδημα και να στέκεται στα  πόδια του αυτόνομα, είναι μεγάλη  υπόθεση, καταλαβαίνεις».

Πες μου λίγο για τις ατομικές σου δουλειές, αυτά που εσύ έχεις οργανώσει.

Το 2012 έκανα τα «Δανεικά παπούτσια». Είναι μια δουλειά που όλα πέρασαν από τα χέρια μου. Τραγουδώ a cappella πολλά τραγούδια, σε κάποια κομμάτια όμως υπάρχει τσέλο, βιολί, τρομπόνι και είναι στην πιο εξελιγμένη μορφή αυτή η παράσταση, που υπάρχει έως και σήμερα, πάντα προσθέτοντας κάτι καινούριο, σταθερή όμως στον κεντρικό πυρήνα. Η επιλογή των ποιημάτων, των τραγουδιών, μέχρι και η γραμματοσειρά για τα δελτία τύπου ήταν δική μου δραστηριότητα. Η Μαρίλη Ζάρκου είναι η φωτογράφος μας και ο Πέτρος Παράσχης που κρύβεται πίσω από τα ωραιότερα εξώφυλλα καλλιτεχνικών είναι συνεργάτης της, αλλά και ο «νονός» του τίτλου «Δανεικά παπούτσια». Ο συνειρμός ήταν ότι μπαίνω στα παπούτσια του Ελύτη, του Χατζιδάκι, άλλων μεγάλων και πορεύομαι!

Να πάμε λίγο και στο κομμάτι της ηθοποιού Χριστίνας Μαξούρη, που είναι επίσης αξιόλογο.

Η πρώτη παράσταση που έκανα ήταν ο «θείος Βάνιας» σε σκηνοθεσία Αρμένη και κατείχα τον ρόλο της Σόνιας.

Μετά ακολούθησαν πολλές αξιόλογες συνεργασίες. Μία από αυτές ήταν ο Γιάννης Καλαβριανός, όπου συμμετείχα σε έργο δικό του. Με την ομάδα αυτή το 2010 κάναμε μια σπουδαία δουλειά που πήγε πολύ καλά στο «ΒΙΟΣ». Μετά το θέατρο ΠΟΡΕΙΑ με το «Παραλογές» «Μικρές καθημερινές ιστορίες» όπου αφορμή εκεί έγινε να είμαι υποψήφια δυο φορές για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη.

Από το 2005-2008 συνεργάστηκα με τη Μάρθα Φριτζήλα και κάναμε πολύ ωραίες δουλειές.

Ξέρω ότι έχεις κάνει περιοδείες και στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα.

Ναι, έκανα μόνη μου περιοδεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και πήγα και τέσσερις φορές στο εξωτερικό με ελληνικό ρεπερτόριο. Η μια φορά ήταν στο Μιλάνο, δυο φορές στην Αγγλία και μια φορά στο Παρίσι.

Επίσης, έχω τραγουδήσει πολλά καλοκαίρια σε διάφορα νησιά. Για πολλά χρόνια πήγαινα στο Μεγαλοχώρι, στη Σαντορίνη. Εκεί, λοιπόν, στην πλατεία του χωριού που είναι παραδοσιακός οικισμός και υπάρχουν μόνο πεζοί, ήρθε μια φορά η Λένα Κιτσοπούλου και στο τέλος με πλησίασε και με ρώτησε διάφορα πράγματα για μένα. «Αυτό που βλέπεις, αυτό είμαι» της απάντησα.

Πάνω που ετοιμαζόμουν να σε ρωτήσω το ίδιο ακριβώς πράγμα. Πήρα λοιπόν ήδη την απάντηση.

Έτσι ακριβώς θα πω και σε σένα. Μετά υπήρξε συνεργασία και με την Λένα Κιτσοπούλου.

 

Τον χειμώνα η Χριστίνα Μαξούρη ήταν στο Εθνικό Θέατρο, όπου θα συνεχίσουν και του χρόνου με τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου. Στις 19/6 θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ της Μήλου στο Αρχαίο Θέατρο με τα «Δανεικά Παπούτσια» στην πλήρη εκδοχή του.

Επίσης, θα κάνει διάφορες συναυλίες ανά την Ελλάδα, την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών, καθώς και σε διάφορα μαγαζιά της Αθήνας.

Η Χριστίνα Μαξούρη μού άνοιξε την καρδιά της κι εγώ ήμουν εκεί με ανοιχτά τα μάτια της ψυχής, ν’ανιχνεύσω όλο αυτό το μεγαλείο, όλον αυτόν τον όγκο αισθήσεων που προκαλεί κάθε φορά το άκουσμα της φωνής της.

Πάνω στην κουβέντα μας, μου είπε ότι  όταν ακούμε κάτι, μας μένει πάντα αποτυπωμένη η πρώτη φορά που το ακούσαμε. Έτσι κι εκείνη, όσες φορές κι αν ακούσει τη «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου, τόσες φορές θα γυρίσει σ’εκείνη την πρώτη φορά, των πεντέμισι χρόνων που το άκουσε! Άραγε κι εγώ, όταν ακούω από εδώ και πέρα «Αυτές τις ξένες αγκαλιές» θα επιστρέφω στην αγαπημένη Κρήτη και τη Μεγάλη Βδομάδα που το πρωτάκουσα;

 

Χριστίνα, χρόνια τώρα, παρακολουθώντας πιστά καλές παραστάσεις κι ερχόμενη πιο κοντά με ανθρώπους από τον χώρο του θεάτρου, έχω πια την πεποίθηση ότι εσείς οι ηθοποιοί όταν ερμηνεύετε ένα τραγούδι, είναι τελείως διαφορετικά. Όπως είπα «ερμηνεύετε», υποδύεστε έναν ρόλο εκείνη τη στιγμή. Έχω ακούσει το σήμα κατατεθέν πλέον για το αντάμωμά μας κι από άλλες μεγάλες φωνές. Όμως όπως το λες εσύ, δε το βρήκα πουθενά.

Ναι, είναι ίσως διαφορετικά λόγω της ιδιότητάς μας να μπαίνουμε στον ρόλο. Όταν τραγουδάς, όταν υποδύεσαι, πάντα μεταφέρεις κάτι σε κάποιον.

Πιστεύω τελικά ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή.

Όχι, εγώ πιστεύω στη τύχη. Από καθαρή τύχη βρέθηκα με τον Γιάννη Καλαβριανό για να κάνω μια αντικατάσταση στην «Γκόλφω». Η τύχη είναι σημαντικός παράγοντας στη ζωή, παράλληλα πάντα με την πολλή δουλειά.

 

Ο χρόνος κυλά σαν γάργαρο νερό και αγέρας πελαγίσιος και σιγά –σιγά φτάνει η ώρα του αποχαιρετισμού. Πρέπει όμως να βγάλουμε και κάποιες φωτογραφίες. Αδιάφορες και οι δυο για αυτό το σημείο, επιλέγουμε τα πιο λάθος σημεία και τους πιο ακατάλληλους φωτισμούς. Ασυναίσθητα και οι δυο μαζί,  αποφασίζουμε να αφήσουμε τα τραπεζάκια στον πεζόδρομο και να μπούμε μέσα στο «σαλόνι» της «Λόλας». Γελάμε ασταμάτητα και διασκεδάζουμε πολύ με την όλη κατάσταση. Το προσωπικό προθυμοποιείται να συμβάλλει κι αυτό στην αποτύπωση της στιγμής και το κινητό μου γεμίζει φωτογραφίες.

Την κοιτώ και νιώθω μια γαλήνη, μια πληρότητα, μια ηρεμία που μόνο ένα τέτοιο πλάσμα μπορεί να προσφέρει άπλετα και αδιαπραγμάτευτα.

Στο κινητό μου έρχεται ένα μήνυμα από έναν φίλο ηθοποιό. Της λέω το όνομα και μου λέει ότι είχαν δουλέψει μαζί και τον αγαπά πολύ. Του στέλνει χαιρετίσματα κι εκείνος στο άκουσμα του ονόματός της και μόνο μου λέει : «Η Χριστίνα είναι ένα πλάσμα μαγικό». Τελικά τη αίσθηση αυτή την έχουν όλοι, όχι μόνο εγώ. Με όποιον κι αν μίλησα για αυτήν μετά τη συνάντησή μας μόνο καλά λόγια είχε να μου πει και θαυμασμό για το ταλέντο της.

Χαιρετιόμαστε και της υπόσχομαι ότι θα είμαι εκεί σε κάθε live της πλέον. Ευελπιστώ να έρθει και τον Αύγουστο στη Ρόδο.

Επιστρέφοντας προς τη στάση του μετρό, έχω ακόμη έντονη την αίσθηση της ηρεμίας που αποπνέει αυτό το υπέροχο πλάσμα.

Μόλις μπαίνω στο αυτοκίνητο, ασυναίσθητα βάζω αμέσως τις «Αυτές τις ξένες αγκαλιές». Είχε δίκιο  η Χριστίνα… το μυαλό μου πάει μακριά… στην πρώτη εκείνη φορά που το άκουσα… μόνο που τώρα οι αγκαλιές αυτές έγιναν γνώριμες και εύχομαι παντοτινές.

 

Από τους χρόνους τους παλιούς το `χω βαθύ μεράκι
να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι

Τ’ άπιαστο σαν αερικό στην εμορφιά του Μάης
που αν κάνεις να τον μυριστείς αλίμονό σου εκάεις

Έβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι
ντο και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα…

 

“Το μαγισσακι”

Οδ. Ελύτης

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Χριστίνα, που νομίζω ότι ο αγαπημένος της ποιητής θα μπορούσε να περιγράφει και την ίδια!

 

Συνέντευξη της Ρένας Παπακωνσταντίνου

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES