Μεγαλώστε τα παιδιά για τον κόσμο που φτιάξαμε…

Παιδιά

Στο παρακάτω κείμενο “έπεσα” τυχαίο. Διαβάζοντας το μου έδωσε τροφή για σκέψη… Το πόσο υπερευθαίσθητοι έχουμε γίνει οι σύγχρονοι γονείς, η “υπερβολή” όλων αυτών των παιδοψυχολόγων, η υπερπροστατευτικότητα μας, οι δικές μας ανάγκες, τα δικά μας βιώματα… Έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί με πολλά από αυτά που ισχυρίζεται η Τζένη στο κείμενο: “Μην χρησιμοποιείτε το παιδί σας για τις δικές σας αναγκες”…”μεγαλώστε τα για τον κόσμο που φτιάξανε/φτιάξατε/φτιάξαμε, όχι για τον κόσμο που ονειρεύεστε. Είναι σκληρό, αλλά κάντε το!!”

Δεν ξέρω εάν η αγάπη θέλει μέτρο όπως ισχυρίζεται η Τζένη… πολύ αμφιβάλλω. Ίσως, όμως, ο τρόπος που την εκφράζουμε, όταν, δηλαδή, γινόμαστε τόσο υπερπροστατευτικοί που στο τέλος πνίγουμε τα παιδιά μας. Παραθέτω το κείμενο από το kalimera958fm.blogspot.gr, μια άποψη που βρίσκω τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Και επειδή πολλοί θα σπεύσετε να εστιάσετε στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη γυναίκα δεν είναι μητέρα… θα σας απαντήσω ότι τις καλύτερες συμβουλές τις ακούμε από “αγνώστους” και το γεγονός ότι αυτή η γυναίκα δεν έχει την καθημερινή τριβή αλλά λατρεύει τα παιδιά μπορεί να της δίνει “προβάδισμα”, να βλέπει, δηλαδή, πράγματα που εμείς οι γονείς δεν κατανοούμε…

“Λοιπόν, μια φίλη μου προχθες, μου έλεγε τα στραβά που κανουμε εμείς οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες και το μεγα που μας καταλόγιζε ήταν το πόσο απόλυτα κολλημενοι και υπερπροστατευτικοί είμαστε στα βλασταρια μας, πέραν των…οκτώ, αντε των δωδεκα μηνών του παιδιού μας. Σου φαίνεται λίγο διαστημα; Κι εμενα έτσι μου φαινόταν. Η Τζενη επεμενε. “Είναι επιστημονικό αυτό που σου λέω”, μου έλεγε. “Τόσο είναι βιολογικα απαραίτητη η προσκόληση της μανας και του παιδιού, το απόλυτο μαζί, μετα είναι επιζήμιο.” Μια χαρα καταλαβαινα τι ήθελε να πει. Θυμήθηκα και πώς μεγαλωναν οι ινδιανες τα παιδιά τους, κολλημενα πανω τους μεχρι να περπατήσουν, μετα τα άφηναν κάτω, αλλα είπα να το παω στην αλλη άκρη. “Ελα, ρε και δεν θα αγκαλιάζω το παιδί μου μετα τους δεκα μήνες, δεν θα το φιλάω; Πλακα κάνεις;” “Με μετρο αγαπητή μου φίλη, χωρίς χαζες υπερβολές. Το ζητούμενο είναιμια καλή σχέση, σταθερή και τρυφερή που όμως σου μαθαίνει την αυτονομία και την ύπαρξη ενός μίνιμουμ εξάρτησης*”,συνεχισε εκείνη απτόητη. “Τι το καταπιέζετε το παιδί και νομίζετε ότι αυτό είναι αγαπη;” (εδώ την πατησα, γιατί ήμουν έτοιμη να πω ότι απο την πολλή αγαπη δεν έπαθε κανείς τίποτα, αλλα είναι κι εξυπνη η άτιμη και μου αφαιρούσε ενα ενα τα επιχειρήματα. Οκ, δικαιο εχει, το πολύ απο πανω δεν είναι ακριβώς αγαπη, και σίγουρα δεν είναι καθόλου χρήσιμο για το παιδί) “Και στο λεω εγώ”, συνεχίζει, “που μεγαλωσα σε περιβαλλον υπεργονεϊσμού (καλά στους νεολογσμούς δεν την πιανει κανείς, την γαιδούρα). Δεν κανει καλό, άκου με.”

Μην χρησιμοποιείτε το παιδί σας για τις δικές σας αναγκες, μπορεί να ήθελε να πει, αλλα σου λεει, ασε μην το πω κι αυτό και το παρατραβήξω. Όχι ότι θα είχε πρόβλημα, με τους φίλους μου ευτυχώς μιλάμε ανοιχτα για αυτά και δεν μπαίνει θεμα παρεξήγησης, αλλα θα μπαίναμε και σε αλλα χωραφια και δεν ήταν η ώρα.

Για το τελος σου αφήνω αυτά ακριβώς όπως μου τα εγραψε σήμερα.
“Σας παρακαλώ, αφήστε τα παιδάκια να ζήσουν ευτυχισμένα, αφήστε τα να ζοριστούν, μεγαλώστε τα για τον κόσμο που φτιάξανε/φτιάξατε/φτιάξαμε, όχι για τον κόσμο που ονειρεύεστε. Είναι σκληρό, αλλά κάντε το!!!”
“Δεν κάνω την έξυπνη, δεν έχω δικά μου παιδιά, αγαπώ πολύ όμως τα παιδιά και υπήρξα παιδί υπερπροστατευτικών γονιών. Βλέπω γύρω μου, απλώς, όλους τους αγαπημένους φίλους που έχουν παιδιά: τα καταστρέφουν το ίδιο αποτελεσματικά, με τις ίδιες μεθόδους που “καταστραφήκαμε” κάποιοι από τη γενιά μου. Είναι, αλήθεια, τόσο πολύ κρίμα…οι γονείς χαίρονται τόσο πολύ όταν όλα τα “απ’ έξω” φαίνονται όμορφα και τακτοποιημένα: καλό φαγητό, ρουχαλάκια, υγεία, καλοί βαθμοί στο σχολείο, δεξιότητες-ταλέντα, προσωπικότητα. Αλλά “στο μυαλό (και στην ψυχή) είναι ο στόχος”, το νου σου, γονιέ (όπως θα’ λεγε και η Γώγου). Είναι ελάχιστα τα σημερινά παιδιά που θα ζήσουν χαρούμενη ζωή ως ενήλικες και πάντως όχι λόγω οικονομικών προβλημάτων. Είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Και είναι τόσο κρίμα…”

Για τέλος κράτησα μια δική μου υποσημείωση… 

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Δεν χρειάζεται ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να πιέζουμε καταστάσεις, ούτε, πολύ περισσότερο, να καταπιέζουμε.

Ο καθένας, αργά ή γρήγορα, βρίσκει το δικό του δρόμο. 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

#Believeinyourself: για να επιτύχεις πρέπει πρώτα να πιστέψεις ότι μπορείς

#Believeinyourself: για να επιτύχεις πρέπει πρώτα να πιστέψεις ότι μπορείς

#BeingMe: το στυλ αντανακλά την προσωπικότητα μιας γυναίκας

#BeingMe: το στυλ αντανακλά την προσωπικότητα μιας γυναίκας

Αγαπημένα μου παιδιά το μέλλον σας ανήκει

Αγαπημένα μου παιδιά το μέλλον σας ανήκει

Χαμογέλα είναι μεταδοτικό

Χαμογέλα είναι μεταδοτικό

Γράμμα στον 20χρονο εαυτό μου

Γράμμα στον 20χρονο εαυτό μου

5 μαθήματα που πήρα από τα παιδιά μου

5 μαθήματα που πήρα από τα παιδιά μου

Να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου, να τον προσέχεις, να τον αγαπάς

Να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου, να τον προσέχεις, να τον αγαπάς

BabyDiaries: Ορέξεις κάθε λογής. Μίλα μου για σεξ & πιτόγυρα

BabyDiaries: Ορέξεις κάθε λογής. Μίλα μου για σεξ & πιτόγυρα

Η Ομόνοια τότε & τώρα: μια στοά, ένα συνεργατικό εστιατόριο, ένα μεζεδοπωλείο με ιστορία & μια παιδική παράσταση για την τόλμη

Η Ομόνοια τότε & τώρα: μια στοά, ένα συνεργατικό εστιατόριο, ένα μεζεδοπωλείο με ιστορία & μια παιδική παράσταση για την τόλμη