Της Ρένας Παπακωνσταντίνου

Λίγο πριν φύγει το ’18, μια υπέροχη παρέα ξεκίνησε liveστον «Σταυρό του Νότου» κάθε Σάββατο. Ο δημιουργός του συγκροτήματος αυτού, λατρεμένος, πολυμήχανος σαν τον Οδυσσέα και άφαντος επίσης σαν τον «Κανένα» (που συστήθηκε ο μυθικός ήρωας στον Κύκλωπα), Γιώργος Παπαγεωργίου, μας έχει κάνει να τον ακολουθούμε πιστά σε ό,τι κι αν κάνει.

Έτσι λοιπόν το Σαββατόβραδο αυτό, φτάσαμε πανέτοιμες να απολαύσουμε τους «PolKar» έχοντας εξασφαλίσει ένα τραπέζι από τον πολύ οργανωτικό φίλο μου.

Με το που εμφανίζονται στη σκηνή, γίνεται κυριολεκτικά χαμός, και σε ελάχιστα λεπτά, σε όλο το μαγαζί γίνεται ένα ξέφρενο πάρτι. Οι μουσικές τους υπέροχες, οι φωνές τους δουλεμένες, το σκέρτσο τους απερίγραπτο. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Παπαγεωργίου δεν ξέρει να στήνει με μαεστρία μόνο μια παράσταση, αλλά και μια συναυλία θεαματική που έχει αρχή, μέση και τέλος και στο φινάλε φέρνει την κάθαρση στην ψυχή. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, δεν είναι και πολύ εύκολο. Όπως η καλή συνταγή που για να πετύχει απαιτεί ποιοτικά υλικά, έτσι και η μουσική απαιτεί πολύ καλά συστατικά για να συσταθεί ένας ζωντανός οργανισμός όπως είναι το θέατρο. Και ο Γιώργος τα βρήκε, στα πρόσωπα των αξιόλογων μουσικών που απαρτίζουν το συγκρότημά του.

Στο βάθος ξεχωρίζει ένας γοητευτικός νέος με το μπάσο του και την αστείρευτη κινητικότητά του. Δεν είναι άλλος από τον Χρήστο Γκαΐλα που πολύ σύντομα γνώρισα στα καμαρίνια. Το χιούμορ του σε συνδυασμό με το οξύ πνεύμα του, αποτελεί τον πιο καυστικό συνδυασμό. Πώς να μην είναι άλλωστε, όταν η μουσική είναι για αυτόν το alter ego του, ενώ το πρωί δουλεύει σε πολυεθνική εταιρεία. Πάει καιρός που προσπαθώ να οργανώσω μια κοινή συνάντηση με τον «αρχηγό» όπως τον λέω, αλλά κάτι τέτοιο έμοιαζε ουτοπικό λόγω των τεράστιων υποχρεώσεών του. Έτσι ξεκίνησα με τον Χρήστο, που από μόνος του αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο!

 Ρ: Μεγάλωσες…

 Χ: Στα Τρίκαλα απ’ όπου και κατάγομαι. Είναι μια πανέμορφη πόλη με μεγάλη μουσική παράδοση.

 Ρ: Και  πότε ξεκίνησες να παίζεις μουσική;

 Χ: Ο πατέρας μου γούσταρε πολύ την κιθάρα και μου ζητούσε επίμονα να πάω να μάθω όταν ήμουν δημοτικό. Έπαιζε κι ο ίδιος κιθάρα, κάτι βαριά ρεμπέτικα θυμάμαι.. Έτσι καθώς είχα συνδέσει την κιθάρα μ’αυτά τα ακούσματα δε με παρακινούσε να μάθω. Κουράστηκε λοιπόν και τα παράτησε.

Στην ΣΤ΄ Δημοτικού όμως, μπήκε ο δάσκαλος στην τάξη και ω τι παράξενο (!) στο μάθημα μουσικής μας έκανε μουσική! Θυμάμαι που έπαιξε την «Τζαμάικα» στην κιθάρα που μου άρεσε τόσο ώστε την επόμενη μέρα βρέθηκα γραμμένος στο Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων, στην τάξη κλασσικής κιθάρας του Γ. Παπαϊωάννου.

Ρ : Ήταν να μην πάρεις φόρα δηλαδή!

Χ: Έτσι ακριβώς. Αργότερα στο Λύκειο έφτιαξα την πρώτη μου μπάντα με κάτι συνομήλικα παιδιά, τους «Ανακάλεμα» και παίζαμε ελληνόφωνο ροκ, από Τρύπες ως Έρεβος, Πίσσα και Πούπουλα, Αρνάκια στο στόμα του Λύκου κτλ αλλά είχαμε και δικό μας υλικό. Εκεί σιγά σιγά ήρθα σε επαφή και με ένα άλλο όργανο, το ηλ. μπάσο. Μάλιστα θυμάμαι πως δεν είχα τη δυνατότητα να αγοράσω και κάθε Κυριακή δανειζόμουν από άλλα παιδιά που είχαν για να πάω στην πρόβα. Τι ωραίες εποχές!

 Ρ: Τελειώνεις το Λύκειο και δίνεις Πανελλήνιες;

 Χ: Ναι, έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στο Οικονομικό του ΠΑ.ΜΑΚ. στη Θεσσαλονίκη. Πηγαίνοντας στη συμπρωτεύουσα, φανταζόμουν ότι θα συναντήσω πολύ κόσμο που θα παίζει μουσική (να θυμίσω πως τότε μεσουρανούσαν οι Τρύπες, τα Σπαθιά κ.α.) και θα δικτυωθώ. Την πρώτη απογοήτευση βέβαια την ένιωσα όταν ανάμεσα στα 300 άτομα που υπήρχαν στη σχολή μου, βρήκα μόνο μια κοπέλα που έπαιζε πιάνο και έναν που έμπαιζε τουμπερλέκι..

Ρ: Απίστευτο αυτό που λες, πρέπει βέβαια να σκεφτούμε ότι προέρχεσαι από έναν τόπο που έχει γεννήσει μέγιστους μουσικούς και τραγουδιστές. Θυμάμαι δυο, Βασίλης Τσιτσάνης και ο μαγικός Δημήτρης Μητροπάνος ο ανεπανάληπτος.

 Χ: Ναι, αυτό αληθεύει. Πλέον μπορώ άνετα να πω πως στα Τρίκαλα έχω συναντήσει μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς που έχω γνωρίσει. Αλλά ουδείς προφήτης στον τόπο του.

 Ρ: Φαντάζομαι πέρασες υπέροχα στη φτωχομάνα, όπως τη λένε!

 Χ: Πέρασα πολύ όμορφα στη Θεσσαλονίκη καθώς οι επιλογές ήταν σαφώς περισσότερες από μια επαρχιακή πόλη. Τα πρώτα χρόνια είχα το μυαλό περισσότερο στη σχολή αλλά με το πέρασμα του καιρού έκανα τις παρέες που ήθελα κι έβγαινα περισσότερο. Την σχολή μου την τελείωσα κάπου στα 5 χρόνια, αλλά παράλληλα συνέχιζα και τις μουσικές μου σπουδές στο Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων, παίρνοντας το πτυχίο της αρμονίας από ‘κει.

Αργότερα βρέθηκα να παίζω σε μια αγγλόφωνη rockμπάντα, τους LastRound με τους οποίους βγάλαμε ένα CD single και κάναμε αρκετές εμφανίσεις δικές μας ή δίπλα σε μεγάλα ονόματα της Rock, όπωςL.A. Guns και φυσικά η περιοδεία με τον Paul DiAnno των IronMaiden. Τα επόμενα χρόνια μαζί με τον Κ.Κοφίνα δημιουργήσαμε τους Dead man’sRose με τους οποίους και κυκλοφορήσαμε ένα album που πολύ το αγαπώ ακόμη και σήμερα! Μάλιστα έτυχε πολύ καλής αποδοχής και κριτικής από τα περιοδικά του χώρου ( Rock Hard, Metal HammerΕλληνικό και Βρετανικό κτλ).

Φυσικά όλ’ αυτά τα χρόνια έπαιζα και σε διάφορες άλλες καταστάσεις όπως πχ με τους exaNimo ή και με προσωπικές εμφανίσεις με την κιθάρα μου σε μπαρ και σκηνές της Θεσσαλονίκης κι όχι μόνο. Παράλληλα έχω δουλέψει περιστασιακά και με ονόματα όπως ο Μανώλης Μητσιάς.η Λιζέτα Καλημέρη, ο Δ. Ζερβουδάκης, ο Βαγγέλης Γερμανός.. γενικότερα είχα ένα γερό δεσμό και με τη λεγόμενη «έντεχνη σκηνή».

 Ρ: Και μετά συνάντησες τον ένα, τον θεό, τον μοναδικό… γέλια τρανταχτά και από τους δυο μας…

 Χ: Ναι μετά από χρόνια συνάντησα και τον Παπαγεωργίου, όπου ήταν ήδη με τον Γιάννη Κυρατσό και ήδη είχανε τους PoLkaR. Με τον Γιάννη και τον Λάζαρο Πλιάμπα (τον ντράμερ μας) ήδη παίζαμε στην μπάντα της Ραχήλ Τσελεπίδου οπότε γνωριζόμασταν. Έτσι ήρθε η πρόταση και βρέθηκα στους PoLkaR.

Παράλληλα αυτά τα χρόνια είμαι στην προσωπική ορχήστρα του Κώστα Μακεδόνα (παίζοντας ηλ. μπάσο και κοντραμπάσο) και με τους ΚΑΖΟΟ, μια ωραία μπάντα της πόλης που παίζουμε Ska, Balkan,Reggae κι έχουμε κυκλοφορήσει κι έναν δικό μας δίσκο.

 Ρ: Σαν τους PolKarπάντως…

 Χ: Είναι πού ωραία, φαγώθηκες πια… έχει πολύ κέφι, ωραία παιξίματα, καλή παρέα και περνάμε υπέροχα στα live.

 Ρ: Αυτό το γνωρίζω. Όμως Χρήστο νομίζω ότι σε ακούω πολύ σοβαρό σήμερα, σε σχέση με αυτό που με έχεις συνηθίσει.

 Χ: Χαχαχα, ναι, ναι, θα φταίει ο χώρος… έχω μεγαλώσει κιόλας, 18…

 Ρ: 18 χρονών!; (τον διακόπτω) Ενηλικιώθηκες; χαχαχα

 Χ: Δυνατό γέλιο διαχέεται παντού…. όχι κλείνω 18 χρόνια στην Θεσσαλονίκη.

Ρ:  Πέρα από ένας εξαίρετος μουσικός είσαι κι ένας επιστημονικά καταρτισμένος νέος. Ωραία δεν τα λέω;

Χ: Πολύ ωραία, έχω κάνει και το Μεταπτυχιακό μου στο τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής οτυ Πα.Μακ.κι έχω δουλέψει και σε διάφορους χώρους πέραν της μουσικής.

 Ρ: Επομένως, είσαι ένα πολύ καλό παράδειγμα για τα παιδιά που τώρα ξεκινούν σπουδές στην Ελλάδα, ότι όλοι μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, φτάνει να θέλουν να δουλέψουν.

 Χ: Κοίτα, εγώ θυμάμαι πως ήδη από μικρός πάντα δούλευα και τα καλοκαίρια γιατί ήθελα να δω πως βγαίνουν τα χρήματα και παράλληλα να έχω ένα χαρτζιλίκι. Βέβαια δεν ήμουν ακόμη απόλυτα τακτοποιημένος οικονομικά, να το λέμε κι αυτό. Αυτό έγινε σταδιακά και μπορώ να πω πως στάθηκα καλύτερα στα πόδια μου μετά το 2012- 2013 οπότε και είμαι τελείως ανεξάρτητος έκτοτε., δλδ να καταφέρνω αυτόνομα να καλύπτω όλες τις ανάγκες μου.

 Ρ: Μου έχεις πει ότι δούλευες και στη Vodafone;

 Χ: Σωστά, δούλεψα κι εκεί για χρόνια στο κομμάτι της εξυπηρέτησης πελατών, ώσπου μια μέρα απολύθηκα. Η κατάσταση ενώ ξεκίνησε όμορφα, με τα χρόνια χειροτέρεψε πολύ στον εργασιακό τομέα (κυρίως ως κλίμα), ντροπιαστικές συνθήκες δλδ για τον εργαζόμενο. Με ξέρεις κιόλας, είμαι άνθρωπος που δεν συμβιβάζεται εύκολα αν νιώθω πως με αδικούν. Οπότε ή θα απολυόμουν εγώ ή η προϊσταμένη μου, κάτι με το οποίο είχε συμβιβαστεί ασφαλώς από καιρό.Πάντως την ίδια μέρα που απολύθηκα μου προτάθηκε νέα δουλειά στη ΖeniΘ, εταιρεία φυσικού αερίου και ρεύματος. Είμαι στο τμήμα πωλήσεων και δουλεύω από το πρωί έως τις 5:00μμ. Μετά ξεκινά η μουσική… Δουλεύω πολύ, ειδικά κατά περιόδους δεν κάθομαι καθόλου.

 Ρ: Μήπως γκρινιάζεις λιγάκι τώρα;

 Χ: Καθόλου! Όμως η αλήθεια είναι πως στις μέρες μας η καθημερινότητα κουράζει πολύ. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Αν είναι να γίνεις ένας είλωτας της καθημερινότητας τότε δε ζεις, επιβιώνεις. Ιδανικά θα ήθελα να ζω μόνο μέσα από την μουσική. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα (τουλ. όχι πάντα).

 Ρ: Πράγματι θα ήταν πολύ όμορφο, όλη μέρα να ασχολείται κανείς με αυτό που υπεραγαπά.. Σήμερα πάντως δεν έκανες τα ωραία λογοπαίγνια που με έχεις κακομάθει και ξεπερνούν και τον Μπαμπινιώτη.

 Χ: Σήμερα ήμουν σοβαρός! (γέλια ακούγονται ασταμάτητα).

 Ρ: Τελικά, το πτυχίο είναι το παν για να βρει κάποιος δουλειά;

 Χ: Όχι, ένα πτυχίο δείχνει δυνητικά μια ικανότητα. Δεν είναι η μόνη προϋπόθεση όμως και φυσικά δεν θα έπρεπε να είναι.

 Ρ: Πες μου τώρα, ποιο τραγούδι σε αγγίζει περισσότερο από τους PolKar;

 Χ: Το «Όλα αρχίζουν», «Το τραγούδι της ντροπής»…

 Ρ: Είσαι πολύ γλυκός κι ας προσπαθείς να το κρύψεις κάτω από το αυστηρό αυτό παρουσιαστικό… Πώς θα ήθελες να κλείσουμε;

 Χ: Με έναν στίχο… «εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί!»…

 Πάντα απολαμβάνω τις στιγμές με όσους επιλέγω να έχω απέναντί μου και να συνομιλώ. Και είμαι τυχερή,  γιατί έχω το προνόμιο να επιλέγω ανθρώπους που εκτιμώ, θαυμάζω και αγαπώ. Ο Χρήστος είναι ένας από αυτούς. Ένας επαγγελματίας μουσικός, ένας εξειδικευμένος ιδιωτικός υπάλληλος, μα πάνω απ’ όλα ένας ξεχωριστός άνθρωπος και μια απρόβλεπτη κάθε στιγμή συντροφιά!!! Θα ήθελα να κλείσω με το τραγούδι που προτιμά κι ο ίδιος και να ευχηθώ άμεσα να τους απολαύσω και πάλι σε κάποια μουσική σκηνή… 

   

 

 

 

 

 

   

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES