Ο σεξισμός μέσα μας και γύρω μας

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Ένας συγγραφέας εκ Γαλλίας ρίχνει την πέτρα του αναθέματος στις 50άρες. Το όνομα αυτού Γιαν Μουά. Ο 50χρονος Γάλλος συγγραφέας δήλωσε σκέτα νέτα πως για εκείνον είναι αόρατες οι 50άρες γυναίκες και προτιμά τις νεότερες γυναίκες. Πολύ νεότερες φαντάζομαι. Μάλιστα. Το έχουμε ξανακούσει. Το έχουμε δει γύρω μας.

Την ίδια ώρα μια φωτογραφία της 62χρονης πια Κιμ Κατραλ, της πάλαι ποτέ σεξοβομβας του sex & the city, σχολιάζεται καυστικά και ειρωνικά. Για την… “κατάντια”! Γιατί και στα 62 κάποιοι έχουν αποφασίσει πως τα μήλα στα μάγουλα πρέπει να είναι κορόμηλα, το πρόσωπο “φρέσκο” και τσίτα. Αυτά, φυσικά, για τις κυρίες που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Γιατί για τους κυρίους, ουδείς λόγος.

Η Τασούλα Επτακοίλη στην Καθημερινή (11.01.2019) με αφορμή αυτά τα γεγονότα αλλά και τα πρόσφατα εγκλήματα στην Ελλάδα με θύματα γυναίκες έγραψε για τον σεξισμό την διπλανής πόρτας.  Μεταξύ άλλων μιλάει για κάτι που τελικώς δεν ειναι αυτονόητο: Για τον “σεξισμό των γονιών που δεν θα μάθουν ποτέ στις κόρες τους να αγαπούν τις ρυτίδες τους και στους γιους τους να βλέπουν κάτω από την επιφάνεια και να σέβονται το «όχι».  (όλο το άρθρο εδώ)

Εν τω μεταξύ, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, εκατομμύρια γυναίκες σχημάτισαν, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, τη μεγαλύτερη ανθρώπινη αλυσίδα. Ο “Τοίχος των Γυναικών”. Οι γυναίκες ένωσαν τα χέρια τους κατά μήκος της εθνικής οδού στην Κεράλα σχηματίζοντας ένα τοίχος με στόχο την ισότητα των φύλων. 620 χιλιόμετρα ανθρώπινης αλυσίδας!
“Η κοινωνική αλλαγή δεν συμβαίνει σε μια μέρα. Χρειάζεται χρόνος. Aλλά με αυτά τα μικρά βήματα, έχουμε διευκολύνει την επόμενη γενιά να το επιτύχει” λέει χαρακτηριστικά η Rakhee Madhavan μια εκ των πρωτεργατών του Τοίχους των Γυναικών.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι που τους χωριζουν πολλά περισσότερα από χιλιομετρικές αποστάσεις. Και όμως ο παρανομαστής είναι ίδιος. Ο σεξισμός μέσα μας και γύρω μας. Αυτή η υποσυνείδητη τάση να διαχωρίζουμε τα πράγματα. Άσπρο – μαύρο, ροζ – γαλάζιο. Και το θέμα είναι πως δεν στεκόμαστε σε έναν φιλολογικό διαχωρισμό αλλά συμμετέχουμε εκούσια ή ακούσια όλοι σε διαχωριστικές γραμμές. Βρισκόμαστε όλοι, εκούσια ή ακούσια, στα χαρακώματα. Απέναντι. Όταν η πραγματικότητα είναι πως θα έπρεπε να στεκόμαστε δίπλα. 

Και η λέξη που έρχεται στο δικό μου μυαλό. Αυτό που χρειάζεται να μάθουν οι κόρες και οι γιοι μας είναι τόσο απλό, όσο και περίπλοκο στις μέρες μας: σεβασμός. Για τους άλλους αλλά και για τον ίδιο μας τον εαυτό.

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES