BabyDiaries: Τι περιμένεις; Τι να περιμένω; Το τραμ το τελευταίο; Μωρό περιμένω!

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

36η Εβδομάδα, Ημέρα Τρίτη.

Απόγευμα (περίπου 18:00 ώρα Ελλάδος)

Σε μια στάση Λεωφορείου έξω από το μετρό της Δουκίσσης Πλακεντίας

Η κοιλιά τούμπανο! Που πήγαν τα πόδια μου; Δεν τα βλέπω.  

Κοιτάζω το στήθος μου. Κάνω υπόμνηση στον εαυτό μου να ρωτήσω το γιατρό. Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να μείνει σε αυτό το μέγεθος για πάντα; Bye-bye B-Cup. Helloοοο D-Cup.

Μια κυρία προχωρημένης ηλικίας στέκεται δίπλα μου. 

Τι περιμένεις; με ρωτά.

Το 447, απαντώ.

Τι να περιμένω μανδάμ, σκέφτομαι. Το τραμ το τελευταίο; Μωρό περιμένω. Παρότι αυτή την εποχή φαντάζει σαν εξωγήινος μέσα μου. Κουνιέται, κλωτσάει, εμφανίζει μια πατούσα ξαφνικά στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς μου και αίφνης εξαφανίζεται και μετατοπίζεται η κοιλιά μου προς τα αριστερά. Γενικά συμβαίνουν περίεργα και αλλόκοτα πράγματα. Έχεις δει την ταινία το Σχήμα του Νερού του Ντελ Τόρο και αυτό το ευφάνταστο πλάσμα που κινείται με μαεστρία μέσα στη δεξαμενή. Ε, κάπως έτσι φαντάζομαι να κάνει το μωρό που κουβαλάω μέσα στη δική μου μήτρα. Δεν ήμουν απότομη ή νευρική πριν μείνω έγκυος. Έχω γίνει λίγο επιθετική και ευερέθιστη τον τελευταίο καιρό. Μάλλον θα φταίνε οι ορμόνες μου. 

Το 447 με σώζει. Η κυρία γυρίζει το κεφάλι αλλού με ελαφρά απογοήτευση. Μάλλον περίμενε να της πως εάν περιμένω αγοράκι ή κοριτσάκι. Πόση σημασία έχει όμως; Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι περιμένω!

Ναι καλά διαβάσατε. Δεν γνωρίζω το φύλο του μωρού μου. Από την πρώτη επίσκεψη στο γιατρό αποφάσισα πως θα είναι έκπληξη. Θα το γνωρίσω και θα με γνωρίσει εξ όψεως αμά τη αφίξη του!

Η μόνη μου έννοια, αγωνία ήταν και παραμένει να είναι υγιές το μωρό μου. Να έρθει με το καλό, να πάνε όλα καλά και μετά θα αποφασίσουμε το όνομα. Γιατι το δωμάτιο δεν έχω σκοπό να το κάνω ούτε ροζ, ούτε μπλε! Αυτό, τουλάχιστον, το έχω αποφασίσει. Γκρι με κίτρινο με τον ντάμπο το ελεφαντάκι να δεσπόζει παντού.

Εν τω μεταξύ, μέσα στο λεωφορείο ένας κύριος σηκώνεται και μου προσφέρει τη θέση του. Έχουν μείνει λίγοι πραγματικά ευγενείς σε τούτο τον κόσμο αλλά ευτυχώς υπάρχουν ακόμη. Γιατί οι περισσότεροι είναι εγωκεντρικά γουρούνια. Τον ευχαριστώ και κάθομαι.

Πριν μια ώρα ήμουν στο κρεβάτι του γυναικολόγου. Έβλεπα στην ασπρόμαυρη οθόνη τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια, το πρόσωπο του μωρού μου. Ο γιατρός απεφάνθη πως όλα βαίνουν καλώς και μου συνέστησε να αρχίσω να περπατάω. Πήρα και εγώ το μετρό, κατόπιν το λεωφορείο και τώρα τα πόδια μου για να φτάσω επιτέλους σπίτι μου, στα Βριλήσσια.

Ασθμαίνοντας μπαίνω σπίτι. Ο άντρας μου, ο Δημήτρης, μόλις έχει γυρίσει από τη δουλειά. Φιλάει την κοιλιά μου… το μωρό του. Κάποτε ήμουν εγώ το μωρό του. Κάποτε φιλούσε εμένα φλογερά στο στόμα. Τα πράγματα φαίνεται πως ήδη αλλαζουν εδώ μέσα…

Είμαι εξουθενωμένη. Μα καλά πως γίνεται ένα τόσο δα πλασματάκι να ρουφάει τόση ενέργεια; Να σημειώσω νοερά την απορία μου για να το γκουγκλάρω. Τον τελευταίο καιρό γκουγκλάρω συνέχεια. Για τη δυσκοιλιότητα στην εγκυμοσύνη, για τις ραγάδες, για την ανάπτυξη του μωρού, για το φυσιολογικό τοκετό, για τον ανώδυνο τοκετό, για το θηλασμό… και η λίστα δεν έχει τελειωμό!

Με τόση πληροφορία αισθάνομαι ένας μικρός Αινστάϊν. Και ενα ελαφρύ burnout, σα να έχω κάψει εγκέφαλο. Αυτή τη στιγμή, όμως, έχω έναν διαολεμένο πονοκέφαλο. Πίνω ένα ζεστό πράσινο τσάϊ με μέλι και πέφτω στο κρεβάτι. Αποκοιμιέμαι με την ελπίδα πως αυτές οι ονειρώξεις θα επανέλθουν γιατί τις τελευταίες ημέρες, πριν την επίσκεψη στο γιατρό, έβλεπα εφιάλτες με μωρά που γεννιούνται χωρίς χέρια, πόδια και παραμορφωμένα. Ευελπιστώ, επίσης, πως απόψε η βραδιά θα είναι ήσυχη, χωρίς κλωτσιές και ανακατοσούρες. Τελευταία έχω βρει και μια βολική στάση με 5 μαξιλάρια γύρω μου. Κάτι σαν οχυρό.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν…κάπου στα βάθη της μήτρας

Έχει αρχίσει να γίνεται άβολη η κατάσταση εδώ πέρα. Σα να μίκρυνε ο χώρος; Σα να λιγόστεψε αυτό το ωραίο ζεστό υγρό γύρω μου; Εγώ είχα χνούδι μαλακό που με ζέσταινε. Ποιός το πήρε; Γιατί τόση γύμνια ξαφνικά; Και σα να είναι σε έξαρση σήμερα “η φωνή”; Αυτη η αγαπημένη που ακούω από το πρωϊ μέχρι το βράδυ; Γιατί ακούω και άλλες, διαφορετικές αλλά πιο απόμακρες. Ευτυχώς αυτή η μια “φωνη” τώρα σώπασε, ηρέμησε. Γιατί τον τελευταίο καιρό φωνάζει, νευριάζει και σα να διακρίνω μια ελαφρά ειρωνεία σε κάθε πρόταση. Τώρα ευτυχώς ακούω μόνον αυτόν τον αγαπημένο μονότονο παρατεταμένο ήχο που φαίνεται πως έρχεται από το υπερπέραν. Σα μια μηχανή που δουλεύει. Αυτή είναι η αγαπημένη μου ώρα! Είναι η ώρα που θα στριφογυρίσω χωρίς ενοχλήσεις, που θα κλωτσήσω χωρίς “παρεμβολές” – γιατί κάθε φορά που κλωτσάω εμφανιζονται τα χέρια. Time to party…

To be continued….

Mαθημα 36ης εβδομάδας: “Δεν μπορείς να καταλάβεις τι πραγματικά σημαίνει ζωή έως ότου την αισθανθείς μέσα σου.”

YΓ: Τα Baby Diaries θα μπορούσαν να φέρουν και την υπογραφή ή τον τίτλο Η μάνα σου είναι τρελή γιατί αφενός κουβαλάω μια δική μου τρέλα, αφετέρου ζω – όπως και κάθε μάνα – ιστορίες καθημερινής τρέλας. Αυτές θέλω να μοιραστώ με μπόλικη δόση χιούμορ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική! 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

Η ταινία μικρού μήκους, “ο Αδελφός μου”: να τα σπάσεις ή να μην τα σπάσεις; Ενοχές και καθημερινές συνήθειες

Η ταινία μικρού μήκους, “ο Αδελφός μου”: να τα σπάσεις ή να μην τα σπάσεις; Ενοχές και καθημερινές συνήθειες

Στο σπίτι της αγάπης, η αγάπη όλα τα μπορεί

Στο σπίτι της αγάπης, η αγάπη όλα τα μπορεί

Χαστούκι στην αξιοπρέπεια

Χαστούκι στην αξιοπρέπεια

Ένας κόσμος γεμάτος μουσική για τους δυσλεξικούς με τη μέθοδο Tomatis

Ένας κόσμος γεμάτος μουσική για τους δυσλεξικούς με τη μέθοδο Tomatis

Κατάλληλο κάτω των 18. Ένα Φεστιβάλ που δεν πρέπει να χάσεις

Κατάλληλο κάτω των 18. Ένα Φεστιβάλ που δεν πρέπει να χάσεις

Μια θεατρική παράσταση, μια βόλτα στο Μεξικό & ένας βυζαντινός περίπατος

Μια θεατρική παράσταση, μια βόλτα στο Μεξικό & ένας βυζαντινός περίπατος

Κουράστηκα μαμά, είμαι δυσλεξική όχι χαζή: ιστορίες καθημερινής τρέλας.

Κουράστηκα μαμά, είμαι δυσλεξική όχι χαζή: ιστορίες καθημερινής τρέλας.

Η λέξη της χρονιάς και ο δεκάλογος του τοξικού ανθρώπου

Η λέξη της χρονιάς και ο δεκάλογος του τοξικού ανθρώπου

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία αλλά η αισθητική μας

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία αλλά η αισθητική μας