Πως βίωσα το ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid στο Μαλάουι: εικόνες, συναισθήματα & απολογισμός

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Προσπαθώ καιρό, δύο μήνες τώρα, να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που έζησα στο ταξίδι αλληλεγγύης της Actionaid στο Μαλάουι. Χρειάζεσαι καιρό για να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου. Και εγώ ακόμη δεν τα έχω καταφέρει.

Δεν έχει σημασία το γιατί ήθελα να πάω,  για ποιό λόγο ξεκίνησα μεσούσης της καλοκαιρινής σεζόν να φύγω από την οικογένεια μου και να πάω με 36 αγνώστους στο Μαλάουι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πήγα, ότι το έζησα. Και έζησα την πιο δυνατή εμπειρία της  ζωής μου.  Από όλα τα βλέμματα και τα λόγια  θαυμασμού που έχω εισπράξει από την ημέρα που γύρισα δεν αξίζω ούτε ένα. Γιατί δεν έδωσα τίποτε παραπάνω πέραν του χρόνου μου. Αντιθέτως πήρα πολλά. Και μέσα σε αυτά που πήρα, αυτά που «κέρδισα» ήταν και το βλέμμα θαυμασμού των παιδιών μου. Μόνο για αυτό αξιζε να κάνω το ταξίδι. Γιατί κυρίως με τις πράξεις μας, και όχι τόσο με τα λόγια μας, γινόμαστε οδηγοί ζωής για εκείνα.

5 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα της 15ηςΙουλίου 2018 και η πτήση της Aegean για Κάϊρο ξεκίνησε … Μετά από 3 αεροπλάνα και τέσσερις ώρες σε λεωφορείο, μετά από συνολικά 24 ώρες, φτάσαμε στην περιοχή Machinga, στο Μαλάουι, τη ζεστή καρδιά της ΑΦρικής.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, λοιπον,ξεκινήσαμε για ένα ταξίδι ζωής που θα μας άλλαζε για πάντα. Ξεκινήσαμε άγνωστοι μεταξύ μας, και γυρίσαμε συνοδοιπόροι και φίλοι. Η ώρα της πρώτης αντάμωσης ήταν αμήχανη, η ώρα του αποχαιρετισμού ήταν δύσκολη & συναισθηματικά φορτισμένη. Μοιραστήκαμε στιγμές και συναισθηματα που κανενας δεν μπορεί να καταλάβει. Αυτή είναι η δική μας ιστορία.

Θα ξεκινήσω ανάποδα, από το ταξίδι της επιστροφής… γιατί από όλες τις ιστορίες που έζησα αυτή με “στοιχειώνει”. Η κοπέλα στο αεροδρόμιο της Αντις Αμπάμπα από το Μπενίν. Η κοπέλα που είχε κλειστεί για 2 ώρες μέσα στην τουαλέτα γυμνή και έκλαιγε. Αλλά και η αλλη που έστεκε σαν άγαλμα για ώρες έχοντας κάνει την ανάγκη της ακριβώς εκεί που έστεκε. Κόσμος περνούσε αλλά κανένας δεν τoυς έδινε σημασία. Που πήγε η ανθρωπιά μας; Και τις δύο τις είχαν αφήσει μόνες και αβοήθητες για μέρες. Περνούσαν από δίπλα τους και απέστρεφαν το βλέμα. Η κοπέλα που βρήκαμε στην τουαλέτα αναζητούσε τρόπο να γυρίσει σπίτι της στο Μπενίν. Να δει τον πατέρα της, όπως μου είπε. Εγκλωβισμένη στο αεροδρόμιο, χωρίς χαρτιά, χωρίς ελπίδα περίμενε το θαύμα. Εύχομαι να ήμασταν τελικώς εμείς το θαυμα. Πολλές φορές η πρώτη σκέψη όταν ξυπνάω είναι αυτή η κοπέλα. Βρήκε άραγε το δρόμο για το σπίτι της; Εμείς προσπαθήσαμε…

Οι έκπληξεις:

Μερικά, λίγα, από αυτά τα ωραία αναπάντεχα που έζησα.

  • Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα φτιάξω τσιμέντο – με τον παραδοσιακό τρόπο αυτόν που ανακατεύεις με το φτυάρι χώμα, νερό και τσιμέντο – ότι θα χτίσω με μυστρί, ότι θα σπάσω τούβλα, ότι θα ζήσω για μια εβδομάδα τη ζωή ενός χτίστη. Μεγάλος σεβασμός στους χτίστες… δύσκολη, κουραστική και απαιτητική δουλειά! Δε φανταζόμουν πως θα κάνω ανθρώπινη αλυσίδα για να κουβαλήσουμε τούβλα, πως θα τραγουδάμε μαζί με τις γυναίκες τις κοινότητας κάτω από τη βροχή δουλεύοντας σκληρά.
  • Η Αϊντα άνοιξε το σπίτι της για εμένα εκείνη την εβδομάδα για να με φιλοξενήσει μαζί με τη ¨συγκάτοικο” μου, τη Βίκυ. Μας άνοιξε και την καρδιά της. Για τον άντρα της που λείπει στη Λιλόνγκουε. Αυτόν που δουλεύει αλλά λεφτά δεν στέλνει. Εκείνη προσπαθεί μόνη της για να μεγαλώσει τα 5 παιδιά της. Χωρίς καμία απόλύτως βοήθεια. Εκείνος πιθανόν να έχει και άλλες γυναίκες στην πρωτεύουσα καθώς η κοινότητα είναι μουσουλμανική.
  • Οι γυναίκες στο συνεταιρισμό ρυζιού. Οι οροθετικές γυναίκες που ζούσαν με το στίγμα του AIDS σαν παρίες της κοινότητας και με τη βοηθεια της ActionAid έχουν καταφέρει να ζουν αξιοπρεπώς. Παράγουν και πουλάνε ρύζι για τα προς το ζήν. Βοηθάνε άλλες γυναίκες που κακοποιούνται ή γυναίκες οροθετικές που ζουν σαν εξόριστες στο ίδιο τους το χωριό. Το Μαλάουι έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά οροθετικών στην Αφρική….
  • Οι 36 μοναδικοί, ξεχωριστοί συνοδοιπόροι μου. Ξεκινάς αμήχανα ένα ταξίδι με ανθρωπους τόσο διαφορετικούς από εσένα. Στην πορεία συνειδητοποιείς ότι σας ενώνει κάτι δυνατό. Η ανθρωπιά . Στο τέλος αισθάνεσαι ευλογημένος που τους γνώρισες. Γυρίζεις πίσω γεμάτος και αισθάνεσαι πιο πλούσιος γιατί στη φαρέτρα σου έχεις πλέον και αυτούς τους 36. Και ξέρεις πως εάν τους χρειαστείς θα βρίσκονται εκεί για σένα…

Τα συναισθήματα:

Εναλλαγές συναισθημάτων από τη μια στιγμή στην άλλη. Χαρά όταν παίζαμε με τα παιδιά, αισιοδοξία όταν βλέπαμε τις γυναίκες να τραγουδάνε, να χορεύουν και να γελάνε ντυμένες στα χρώματα της ίριδας. Ένα πολύχρωμο, χαρούμενο μπουκέτο. Απογοητευση για το έργο που δεν καταφέραμε να ολοκληρώσουμε όπως περιμέναμε μέσα στην ημέρα. Ικανοποίηση για όλα όσα καταφέραμε και δεν φανταζόμασταν πως μπορούσαμε να κάνουμε. Θυμό για το ότι εξακολουθούν να ζουν άνθρωποι σε απάνθρωπες συνθήκες – χωρίς νερό, χωρίς κανόνες υγιεινής, σαν να είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που ζω, για όλα όσα έχω αλλά και για αυτά που δεν έχω.

Η δική μου συγκλονιστική στιγμή

Πρώτη ημέρα. Φτάσαμε στην κοινότητα. Οι γυναίκες μας περίμεναν με τις πολύχρωμες φορεσιές τους.  Τραγούδι, χορός, χαρά. Εγώ γιατί αισθάνομαι μουδιασμένη; Γιατί παγώνω στη θέα των παιδιών; Τα παιδιά της κοινότητας με συγκλόνισαν. Στα πρόσωπα τους εβλεπα τα δικά μου παιδιά. Και ξέρω πως ίσως ακούγεται εγωιστικό αλλά  δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πως θα ήταν η ζωή των δικών μου παιδιών σε έναν τέτοιο τόπο. Τα παιδιά ειναι χαρά. Παιξαμε παιχνίδια, ποδόσφαιρο, γελάσαμε, παιξαμε κυνηγητό, κρυφτό… αλλά εγώ κάθε φορά σκεφτόμουν το ίδιο πράγμα. Τι να τους επιφυλλάσει το μέλλον σε μια τετοια χώρα, πως θα είναι η ζωή τους σε λίγα χρόνια με αυτές τις συνθήκες;

Και μια εξομολόγηση… το ταξίδι έχει δυσκολίες. Στις μετακινήσεις, στη διαμονή, στη διατροφή, στην υγιεινή. Καμία, όμως, δεν έχει σημασία τελικώς. Γιατί όλα είναι στο μυαλό μας.

Ξέρω ότι είναι κλισέ αλλά μπορείς εσύ να γίνεις η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο. Μπορείς να τον κάνεις καλύτερο ξεκινώντας από τον εαυτό σου. Όταν πάτησα το κουμπί για να γίνω ανάδοχος παιδιού στην ActionAid δεν μπορούσα να φανταστώ τι επιπτώσεις θα είχε η πράξη μου. Το πως μια μικρή προσφορά μπορούσε να αλλάξει τη ζώη μερικών ανθρώπων σε κάποια γωνιά του κόσμου. Τώρα ξέρω!

Τα πρωϊνά με τις ασημένιες αποχρώσεις στη λίμνη, τα πυρινα δειλινά, τα γέλια και τα τραγούδια, τα 45αγενέθλια μου με τους καινούργιους μου φίλους, η Αϊντα και οι χοροί μας, τα χαμόγελα των παιδιών, τα παιχνίδια στην κοινότητα, οι γυναίκες που κουβαλούν κουβάδες με νερό στο κεφάλι και μωρό στην πλάτη.  Τόσες αναμνήσεις και άλλες τόσες… μαζί με ένα τραγούδι!

Μαζί με τις εικόνες του συγγραφέα και φωτογράφου συνταξιδιώτη & συνοδοιπόρου Γιώργου Δόνιου. Τον ευχαριστώ για τις στιγμές που “έκλεψε” από εμένα με ένα κλικ, αλλά και για εκείνες που αφήσε να περάσουν χωρίς να πατήσει το κουμπί γιατί κατάλαβε πως ήταν ολόδικες μου.

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR
ALL ARTICLES