Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες

SOUL by ΒΙΒΗ

Η γνωστή ατάκα των παιδικών μας χρόνων, σε μια εποχή χωρίς social media, selfies και musically, αλλά με ατέλειωτο παιχνίδι στην γειτονιά, κρύβει πολύ περισσότερα απ’όσα σκεφτόμασταν σε εκείνη την ηλικία.

Μεγαλώνοντας και ειδικά απο την στιγμή που γινόμαστε γονείς, παρατηρούμε και αναρωτιώμαστε την αιτία των διαφορετικών συμπεριφορών των παιδιών. Αγόρια και κορίτσια σε μια κοινωνία που τρέχει με 150 χλμ την ώρα και ο ανταγωνισμός να βρίσκεται παντού δίπλα τους. Απο τα μικρά έως τα μεγάλα. Ο ανταγωνισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί σε ψυχές που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και δυστυχώς υπάρχουν αρκετές εκεί έξω. Προσωπικά βλέπω αυτές τις “μαύρες κότες” που αντί να απολαμβάνουν την ευφυΐα που τους χάρισε απλόχερα η φύση, την χρησιμοποιούν αριστουργηματικά μεν αλλά όχι για καλό σκοπό. 

Και εκεί προσπαθώ να βρω μια εξήγηση, και οι σκέψεις πάνε στα στερεότυπα και τον διαφορεικό ίσως τρόπο ανατροφή των κοριτσιών και των αγοριών. Ο διαχωρισμός που γίνεται ανάμεσα στα δύο φύλλα ξεκινά απο την ημέρα που θα μάθεις το φύλλο του μωρού, συνεχίζεται στα πρώτα παιχνίδια του παιδιού και φυσικά έρχεται στο σχολικό περιβάλλον.

Τα κορίτσια μεγαλώνουν και τις περισσότερες φορές εκπαιδεύονται στις δεξιότητες ανατροφής, στις οικιακές δραστηριότητες,   σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την εμφάνιση και τα πρότυπα ομορφιάς. Άθελα ή μη, τα κορίτσια διδάσκονται απο πολύ μικρά, πόσο σημαντική είναι η εξωτερική εμφάνιση για να είσαι κοινωνικά αποδεκτός. Κανείς δεν τις ενθαρρύνει να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά αθλήματα, να χαίρονται τις νίκες τους, να εκφράζονται χωρίς να σκέφτονται και να καβγαδίζουν όταν έχουν διαφορές. Τα αγόρια εκπαιδεύονται να επιθυμούν μόνο τη νίκη χωρίς να συμπονούν τον ηττημένο. Γιατί όπως έχει αποδείξει και η επιστήμη, η συμπόνια είναι γένους θηλυκού, καθώς βάση ερευνών είναι πιο σπλαγχνικές σε σχέση με τους άντρες.

Για αυτό χαίρομαι πάρα πολύ όταν βλέπω εκείνα τα κορίτσια που παίζουν άνετα ανάμεσα στα αγόρια, χωρίς να υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο ο διαχωρισμός λόγω του φύλλου τους. Κορίτσια που κλωτσάνε μια μπάλα με τόση αυτοπεποίθηση που κάνει τα αγόρια να την χαζεύουν.

Εκείνο το κορίτσι μεγαλώνοντας, δεν θα κρύβει την ανταγνωνιστικότητα της πίσω απο βλέμματα όλο υπονοούμενα, κατασκοπεύοντας και σχολιάζοντας. Εκείνη θα έχει αυτή την “αντρική” αυτοπεποίθηση, δεν θα φοβάται να σφίξει δυνατά ένα χέρι, ή να γελάσει αληθινά χωρίς να την νοιάζει τι θα πουν οι γυναίκες της παρέας.

Πιστεύω ότι ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικός για την ανάπτυξη του παιδιού, σωματική και νοητική. Υπομονή και επιμονή, καθορισμός στόχων και πολύ δουλειά για να τα καταφέρει. Τα παιδιά μέσα απο τον αθλητισμό μαθαίνουν την διαφορά της προσπάθειας και της ικανότητας. Το λάθος είναι μάθημα και η εποικοδομητική κριτική εργαλείο για την μελλοντική πρόοδο. Μέσα απο τον αθλητικό ανταγωνισμός αναπτύσσουν την αίσθηση του δικαίου και την αυτοπεποίθηση που όλοι θέλουμε να έχουμε χωρίς εγωισμούς και ανωριμότητα.

Στην ενήλικη ζωή τα φυσιολογικά συναισθήματων του ανταγωνισμού, είναι αδιαμφισβήτητα κινητήριος δύναμη για το επόμενο βήμα, προς ένα καλύτερο αποτέλεσμα για τον καθένα. Είναι το απαραίτητο “κακό” εφόδιο που μπορεί να μας οδηγήσει στην επιτυχία. 

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES