Σε αγαπώ, απλά δεν σε συμπαθώ πια…

SOUL by ΒΙΒΗ

Ακολούθησε την καρδιά σου, λένε οι “ρομαντικοί” αυτού του κόσμου, αλλά πόσες είναι οι φορές που το μυαλό έχει υπερισχύσει?

Είτε πρόκειται για ερωτική σχέση, είτε για φιλική, οι περισσότεροι απο εμάς αγαπάμε τόσο πολύ την ιδέα της αγάπης και της αφοσίωσης που προσπαθούμε να κάνουμε να λειτουργήσει μια σχέση με ανθρώπους που δεν μας βγάζουν τον καλύτερο εαυτό. Η παραμονή σε μια ανθυγιεινή σχέση ενώ πιστεύουμε ότι χαρακτηρίζει τους ανθρώπους ως αδύναμους, στην πραγματικότητα είναι απλά άνθρωποι με μεγάλη καρδιά. Μερικές φορές χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι αρκετό μόνο να αγαπάμε κάποιον αλλά πρέπει και να μας αρέσει.

Με τα χρόνια αλλάζουμε εξαιτίας των περιστάσεων που συμβαίνουν στην ζωή μας και  περνώντας από αυτές τις καταστάσεις ωριμάζουμε.

Μερικές φορές, με την ωριμότητα έρχεται λογική λογική. Η αγάπη γνωρίζουμε είναι ακόμα εκεί γιατί γιατί μεγαλώνοντας έχουμε δουλέψει πολύ με τον εαυτό μας. Έτσι όσον αφορά κάποια άτομα έχουμε εκπαιδεύσει το μυαλό μας να τον σκέφτεται και να νοιάζεται γι’ αυτόν. Αλλά ρεαλιστικά ξέρουμε, οτι οποιαδήποτε σχέση μαζί του δεν μας κάνει καλό.

Σημείο των καιρών είναι η εμφάνιση χαρακτήρων μέσα απο τα κοινωνικά δίκτυα. Φίλες ή φίλους που γνωρίζουμε απο τα παιδικά μας χρόνια, παρουσιάζουν μέσω των σχολίων τους μια εντελώς διαφορετική συμπεριφορά απο εκείνη που γνωρίζουμε. Δεν ξέρω αν πρέπει να ασπαστώ την έρευνα που έγινε για λογαριασμό του βρετανικού Δημοσίου “Ταυτότητες του μέλλοντος” και αναφέρει ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλάθουν χαρακτήρες και η συστηματική τους χρήση τον μεταβάλουν.

Η έρευνα καταλήγει ότι το διαδίκτυο βοηθάει τους ανθρώπους να ενημερωθούν και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Ωστόσο, οι πιο ντροπαλοί, μοναχικοί και λιγότεροι ελκυστικοί άνθρωποι τείνουν να καταργούν τις διαπροσωπικές επαφές και να αρκούνται στην ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση. 

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης, βλέπω θυμό και οργή στην επικοινωνία των ανθρώπων, γεγονός που με στεναχωρεί ειδικά απο άτομα που αγαπώ. Ο θυμός, μπορεί να λειτουργεί ως μια κοινητοποίηση, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα να χρησιμοποιείται ως εργαλείο ευαισθητοποίησης και σε καμία περίπτωση σαν μέσο φανατισμού, κάτι που δυστηχώς βλέπω να υπερισχύει.

Στην δική μου περίπτωση, αυτό που με έκανε να πώ, “Σε αγαπώ, απλά δεν σε συμπαθώ πια…” ήταν το διαδικτυακό πάρτι κάποιου για έναν θάνατο. Πως μπορείς να χαίρεσαι και να πανυγηρίζεις επειδή κάποιος έχει χάσει την ζωή του? Γιατί ξεσπάς σπέρνοντας δηλητήριο στα κοινωνικά δίκτυα επειδή δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις τα δικά σου προβλήματα? Ας είμαστε ευγενικοί, με καλοσύνη και σεβασμό προς όλους τους συνανθρώπους μας. Μόνο έτσι θα κάνουμε καλύτερο αυτόν τον κόσμο. 

Μπορεί να είμαι ρομαντική και υπερευαίσθητη αλλά το μόνο που επιθυμώ είναι η κακία να μην έχει καμία θέση στην ζωή μου και στο timeline μου…

Ο τίτλος του άρθρου εμπνευσμένος απο την ταινία One Day.

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES