Τα πράγματα πάνε καλά & θα είναι μια καλή χρονιά!

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Το πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς ήθελα να είναι ένα αισιόδοξο κείμενο. Ένα κείμενο που θα με “ακολουθεί” 365 ημέρες για να μου θυμίζει κάθε φορά τα σημαντικά, τα ουσιώδη. Αυτή μου την επιθυμία ήρθε μια εικόνα και ένα γεγονός, λίγο πριν εκπνεύσει το 2017, να την κάνουν επιτακτική ανάγκη.

Η εικόνα: Σε εκδήλωση που διοργανώσαμε για τα χριστούγεννα στην πλατεία Πηγάδα στον Πειραιά, ένα κοριτσάκι κρατάει το χέρι της μαμάς του. Είναι χαρούμενο, περνάει καλά. Οι γονείς του στέκονται δίπλα του με πλατύ χαμόγελο. Είναι γονείς όπως εσύ και εγώ. Το κοριτσάκι είναι εμφανές πως είναι άρρωστο. Δεν έχει μαλλιά και είναι αδύναμο. Τρέχει, όμως, ανέμελο και χαίρεται τα παιχνίδια και τη λιακάδα της ημέρας. Αυτό το κοριτσάκι θα μπορούσε να είναι δικό μου, δικό σου. 

Το γεγονός: Ο αιφνίδιος θάνατος ενός οικείου νέου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που την ημέρα γιόρτασε τα βαπτίσια του παιδιού του και το βράδυ έπεσε σε έναν λήθαργο από τον οποίο δεν ξύπνησε ποτέ. Τον πρόδοσε η καρδιά του. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ενδείξεις. Μια στιγμή ήταν αρκετή για να σταματήσει να χτυπά. Θα μπορούσα να είμαι εγώ, εσύ. Το δικό μου ταίρι, το δικό σου.

Η αισιόδοξη ματιά: Και κάπου εκεί έρχεται ένα κείμενο να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Να βάλει τις σκέψεις και τις προτεραιότητες στη σωστή σειρά. Να σου θυμίσει πως ευλογία είναι να ζεις. Δική σου επιλογή εάν θα ζήσεις καλά. Αυτό το κείμενο είναι κείμενο “οδηγός”… Διάβασε το και αμέσως μετά κοίτα τον ευατό σου στον καθρέφτη. Είμαι σίγουρη πως χαμογελάς. Με αυτό το χαμόγελο και μια αίσθηση πληρότητας με γέμισε και εμένα το κείμενο του Στέφανου Ξενάκη που δημοσιευθηκε στην Καθημερινή (12.04.2017):

“Ξύπνησα νωρίς. Βρέθηκα σε ένα ζεστό κρεβάτι κάτω από καθαρά σεντόνια. Σηκώθηκα και τα πόδια μου με στήριξαν. Υπάκουσαν κάθε μου επιθυμία. Με πήγαν στο μπάνιο. Πάτησα το κουμπί κaι απόλαυσα το καθαρό νερό που έτρεχε άφθονο από τη βρύση. Μπήκα στην ντουζιέρα κι έκλεισα την τζαμένια πόρτα. Μέσα στο ντους δέσποζε η μυρωδιά του σαπουνιού – σου ’σπαγε κυριολεκτικά τη μύτη. Απόλαυσα το ζεστό νερό πάνω στο σώμα μου για αρκετή ώρα. Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν την αίσθηση. Εξω με περίμενε μια μαλακή πετσέτα πάνω στο καλοριφέρ. Τυλίχτηκα. Περπάτησα ξυπόλυτος και αυτή τη φορά τα πόδια μου με πήγαν μπροστά στο τζάμι. 

Κοντοστάθηκα. Οι σταγόνες στο εξωτερικό του μέρος δεν έμπαιναν μέσα. Τις έβλεπα να κυλάνε αργά και να ενώνονται μεταξύ τους σε απρόσμενα σταυροδρόμια. Απόλαυσα το θέαμα για λίγη ώρα. Είχα την πολυτέλεια. Διάλεξα ποια ρούχα θα φορέσω. Ανοιξα το ψυγείο. Εφτιαξα πρωινό κι έστυψα τρία ζουμερά πορτοκάλια. Απόλαυσα τον γλυκό χυμό μέχρι την τελευταία του σταγόνα. Ετοιμάστηκα για τις δουλειές μου κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Αυτή η πόρτα θα ξανανοίξει μόνο με το δικό μου κλειδί. Με τρόπο μαγικό. Κανένα άλλο κλειδί δεν μπορεί να την ανοίξει.

Τα πόδια μου αυτή τη φορά με πήγαν στο αυτοκίνητό μου. Ούτε εκατοστό λάθος. Ακριβώς εκεί που ήθελα. Κέντρο. Επέλεξα να μην πατήσω το κουμπί της μουσικής. Είχα κι εδώ επιλογή. Το μεσημέρι έκανα διάλειμμα, πήγα σε ένα ταχυφαγείο και παρήγγειλα μια όμορφη σαλάτα. Περιμένοντας χάζευα τον κόσμο. Τα μάτια μου έβλεπαν. Δεν βλέπουν όλα τα μάτια, ξέρετε. Είδα φάτσες χαρούμενες κι άλλες όχι τόσο χαρούμενες. Είδα ανθρώπους βιαστικούς κι άλλους λιγότερο βιαστικούς. Οπου κι αν κοίταζα έβλεπα πράγματα, όπου κι αν κοίταζα έβλεπα χρώματα. Η σαλάτα μου δεν άργησε. Ηταν σερβιρισμένη σε ένα καθαρό μπολ, με μπόλικο μαρούλι, νόστιμα κρουτόν, φρεσκοτριμμένο τυρί και θαλασσινά. Στοίχισε 5 ευρώ. Είχα 5 ευρώ. Τα έβγαλα από την τσέπη μου και πλήρωσα. Εχω και κινητό. Εστειλα μηνύματα, συνδέθηκα στο ίντερνετ, είδα τι γίνεται στον κόσμο. Το Facebook μου θύμισε τα γενέθλια ενός καλού φίλου. Του μίλησα μετά από καιρό. Χαρήκαμε κι οι δύο.

Το βράδυ γύρισα σπίτι μου. Πάλι έβλεπαν τα μάτια μου, πάλι με στήριζαν τα πόδια μου, πάλι έπιαναν τα χέρια μου. Ζω σε μια όμορφη, ηλιόλουστη χώρα. Εχουμε ειρήνη. Ξέρω ότι και αύριο το σπίτι μου θα είναι στη θέση του. Δεν θα το έχει ισοπεδώσει καμιά αδέσποτη βόμβα. Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Μπορώ να λέω ό,τι θέλω, όποτε θέλω κι όπου θέλω. Μπορώ να κυκλοφορώ και μετά τις 10 το βράδυ. Μπορώ να πάω να τρέξω, μπορώ να δω τηλεόραση, μπορώ να περπατήσω, μπορώ να διαβάσω, μπορώ να χασομερήσω. Μπορώ να δω έναν φίλο μου ή να μείνω μόνος. Μπορώ να χαμογελάσω, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Εγώ επιλέγω.

Ξεκλείδωσα την πόρτα του σπιτιού μου. Το κλειδί έκανε και πάλι τη δουλειά του. Χωρίς να διαμαρτύρεται, χωρίς να με δυσκολέψει. Το ζεστό μου κρεβάτι με τα καθαρά σεντόνια ήταν εκεί που τα άφησα. Χθες δεν έλυσα τα προβλήματα της ζωής μου. Χθες δεν έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση, ούτε προχώρησε το Κυπριακό. Ηταν μια όμορφη μέρα. Στοίχημα ότι κι αύριο τα πόδια μου θα μου κάνουν όλα μου τα χατίρια. Μήπως τελικά τα πράγματα πάνε καλά;”

Έχουμε όλον τον χρόνο μπροστά μας… ας τον αξιοποιήσουμε όπως του πρέπει. Ας ξεκινήσουμε αγαπώντας τον ίδιο μας τον εαυτό.  Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

*Το τραγούδι We have all the time in The World γράφτηκε το 1969 για την ταινία του James Bond “On Her Majesty’s Secret Service”

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

Step Up & Speak Up. Η ώρα είναι τώρα. Οι γυναίκες διεκδικούν

Step Up & Speak Up. Η ώρα είναι τώρα. Οι γυναίκες διεκδικούν

Αυτή τη χρονιά ας ζήσουμε στη φωτεινή πλευρά της ζωής

Αυτή τη χρονιά ας ζήσουμε στη φωτεινή πλευρά της ζωής

Η γεύση των Χριστουγέννων

Η γεύση των Χριστουγέννων

Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχουν πάντα θαύματα

Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχουν πάντα θαύματα

All I want for Christmas is…

All I want for Christmas is…

Όλα όσα μπορώ να κάνω στα 40 και δεν “τολμούσα” πριν

Όλα όσα μπορώ να κάνω στα 40 και δεν “τολμούσα” πριν

Όταν μια ελληνίδα 16χρονη ασχολείται στον ελεύθερο χρόνο της με τα παιδιά των προσφύγων

Όταν μια ελληνίδα 16χρονη ασχολείται στον ελεύθερο χρόνο της με τα παιδιά των προσφύγων

Ευτυχισμένο σπίτι αυτό που βρίσκονται ενωμένα η κούνια του παιδιού και η πολυθρόνα της γιαγιάς

Ευτυχισμένο σπίτι αυτό που βρίσκονται ενωμένα η κούνια του παιδιού και η πολυθρόνα της γιαγιάς

Η έκθεση Van Gogh Alive στο Μέγαρο Μουσικής και μια βόλτα στο Κουκάκι

Η έκθεση Van Gogh Alive στο Μέγαρο Μουσικής και μια βόλτα στο Κουκάκι