Μετά τα Κόλλυβα…έρχονται τα Κράνμπερις!!!

Guest Editors

4moms team , 06-10-2017
 
Απο τη Ρένα Καλλέργη,
 
Ιδιαίτερος τίτλος δεν νομίζετε;
Κάπως έτσι ένιωσα, όταν συζητώντας με φίλη περί χωρισμών, συνδύασε τα κόλλυβα με τα κράνμπερις, εννοώντας ότι από τον πρώην σύζυγο προχωράς στον νυν σύντροφο…σκληρές παρομοιώσεις να πω;
Απλά και σταθερά λοιπόν, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις… Σκεπτόμενη όμως ότι όοοοολο αυτό είναι μια διαδρομή με γνωστά, άγνωστα μονοπάτια, με διλήμματα και άπειρα ερωτηματικά…μου έδωσε τροφή για σκέψη και θα το πάω λίγο παρακάτω και θα ρωτήσω και εγώ με την σειρά μου ότι,…όταν χωρίζεις, τελικά χωρίζεις;!!!
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι, έστω και από συνήθεια, να κλείσεις την γνωστή και αγαπημένη σου πόρτα, που τόσα χρόνια μπαινόβγαινες και να πας να ανοίξεις αναγκαστικά μία άλλη? Υπάρχει και ζωή μετά τον χωρισμό…;!! Θα μπορούσε να είναι και ερώτηση, αναλόγως σε ποια φάση τη ζωής σου το λες, το σκέφτεσαι, Σου το λένε… Αν είναι άμεσα του χωρισμού, ναι, τότε σίγουρα είναι ερώτηση. Αν πάλι έχει περάσει το απαιτούμενο χρονικό διάστημα ίασης, τότε είναι κατάφαση χωρίς καμία αμφιβολία, γιατί όσο αναπνέουμε υπάρχει ζωή και μπόλικη μάλιστα και όμορφη και περίεργη και μίζερη και καταπληκτική, που τώρα πλέον οι σκηνοθέτες είμαστε εμείς, καθώς και οι πρωταγωνιστές. Όλη μας την ζωή, γυρεύουμε απαντήσεις, απλά τις περισσότερες φορές, δεν ξέρουμε τι να ρωτήσουμε ή πως να θέσουμε το σωστό ερώτημα την κατάλληλη στιγμή.
Και έρχονται ένα από τα δύο μεγάλα σοκ της ζωής…το ένα είναι ο θάνατος και το άλλο, ο εν ’ζωή χωρισμός. Μα γιατί;Και αυτό σαν μικρός θάνατος δεν είναι;Μόνο που πρέπει να το ζήσεις…μόνος;
Δεν ξέρω.
 Πόση ειρωνεία χωράει εδώ; Πως ζεις όταν είσαι καταρρακωμένος, όταν νομίζεις ότι πλέον χάνεις το οξυγόνο σου, τις δυνάμεις σου, τη γη κάτω από τα πόδια σου; Όταν νιώθεις ότι τόσα χρόνια «προπόνησης» βγήκες ηττημένος γιατί οι αντοχές σου απλά σε εγκατέλειψαν εκεί που δεν το περίμενες…στο τέρμα;
Ναι, γιατί νιώθεις ότι τερμάτισες, ότι έδωσες ότι είχες και δεν είχες, τα καλύτερα σου και τα άσχημα σου μαζί… Αυτό το μαζί, που τώρα δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει πλέον και αυτό είναι που πονάει…το αύριο. Αβέβαιο και εχθρικό, ανύπαρκτο και ασθενές, ανασφαλές και πρωτόγνωρο. Γιατί τόσα χρόνια επένδυσες σε έναν άνθρωπο που έγινε ο φίλος σου, ο σύζυγος σου, ο εραστής σου, ο πατέρας των παιδιών σου, το άλλο σου μισό και τέλος ο μικρός-μεγάλος σου Θεός. Εκεί πίστεψες, εκεί λάτρεψες, εκεί αποθεώθηκες, εκεί ένιωσες μεγαλειώδη συναισθήματα και εκεί στο τέλος προσγειώθηκες και απορρίφθηκες… Και όπως γίνεται τις περισσότερες φορές, μάλλον η προσγείωση ήρθε βίαια, ήρθε από το πουθενά, ήρθε ανωμάλως, ήρθε συγκλονιστικά και σε τελείωσε. Και τώρα καλείσαι να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να μηδενίσεις και να ξαναβρείς το καινούργιο σου ΕΓΩ, να το αγαπήσεις από την αρχή, να το εκτιμήσεις ξανά και να  βάλεις νέους κανόνες στα τωρινά και μελλοντικά σου θέλω και αξίζω.
Γιατί όσο ζεις, κάπου εκεί έξω υπάρχει η πρόκληση που σε περιμένει και σε καλεί να την ανακαλύψεις, να την επιλέξεις, να την αγαπήσεις και να απογειωθείς μαζί της. Αναφερόμενη λοιπόν στον ιδιόμορφο και υπερβολικό ίσως τίτλο μου, θα πω ότι τα κόλλυβα δυστυχώς, τα έχουμε γευτεί και πάντα σε άσχημες καταστάσεις και χωρίς περιθώρια επιλογής, χωρίς πολλές πολλές αναλύσεις πρέπει δεν πρέπει και γιατί.  Σκληρό και δεδομένο το τέλος της απώλειας που καλείσαι να το διαχειριστής. Να περάσεις όλα τα στάδια του πόνου, της αδικίας, του θυμού, της οργής, της λύπης και να σου μείνουν οι αναμνήσεις για να πορευτείς παρακάτω. Και έρχονται τα κράνμπερις, τα τόσο νεόφερτα [σε εμάς τουλάχιστον] και υγιεινά δημητριακά, αυτά τα μικρά κόκκινα γεμάτα ζωή και ένταση στην γεύση, ζωηρά στο χρώμα και στην τσαχπινιά που σε φωνάζουν να τα δοκιμάσεις σε ότι συνδυασμό θέλεις ΕΣΥ να τα συνοδέψεις…ακόμη και μόνα τους. Κάπως έτσι λοιπόν οφείλεις πλέον στον εαυτό σου να λειτουργήσει… σε άλλη βάση, πιο ώριμη και διαυγή, ίσως και σοφότερη…να γευτεί νέες εμπειρίες, με νεόφερτα συναισθήματα, με καινούργιες επιλογές,…αυτές που στο τέλος της ημέρας θα σου αφήσουν μια γλυκιά, έντονη γεύση,  πλημμυρισμένη από συναισθήματα ολοκλήρωσης και γαλήνης, έκπληξης και θαυμασμού για την νέα σου ανακάλυψη…τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτόν που τόσα χρόνια ξέχασες να τον θαυμάζεις και να τον υποστηρίζεις, βάζοντας τον στην άκρη –λόγω άλλων προτεραιοτήτων- και τώρα τον επιβραβεύεις γιατί επιτέλους στέκεται μόνος του, χωρίς πατερίτσες και σανίδες σωτηρίας. Και θα μου πεις: ”Μα ποιος σου είπε ότι θέλω να κάνω αναδιοργάνωση του είναι μου;
Μια χαρά τακτοποιημένο το είχα…γιατί να πρέπει να βιώσω καταστάσεις που μόνο από μακριά τις ήξερα, για να μην σου πω από χιλιόμετρα μακριά? Μα εγώ ζούσα για το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…πως μου τα ανατρέπεις τώρα όλα;” Δεν έχω λύσεις δυστυχώς, ούτε το μαγικό ραβδί, ούτε τρομερές σκέψεις και βαθιά φιλοσοφημένα αποφθεύγματα να καταθέσω… Μπορώ όμως με σιγουριά να πω ότι μέσα από τα δύσκολα, μέσα από διαδρομές και μονοπάτια δύσβατα, ανακαλύπτουμε την τεράστια δύναμη ψυχής που είχαμε αποθηκευμένη…για ώρα ανάγκης, χωρίς ημερομηνία λήξης, χωρίς συντηρητικά και συναφή συστατικά, χωρίς το χρυσό της περιτύλιγμα…απλή και καθαρή, υπομονετική και σίγουρη, περιμένει την σειρά της για να βγει μπροστά στο δικό σου κάλεσμα και να σου πει: “Μην με φοβάσαι, πάντα με είχες…τώρα όμως κάνε με πράξη, χρησιμοποίησε με μέχρι το μεδούλι, ξεζούμισε με για να γεννηθώ ξανά”!!!  Και να θυμάσαι: ότι η μεγαλύτερη πρόκληση στην ζωή, είναι να ανακαλύψεις ποιος είσαι.
Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση, είναι να είσαι ευχαριστημένος με αυτό που βρήκες, να το βελτιώσεις χωρίς να αναπολείς αυτό που κάποτε ήσουνα. Καμιά φορά οι άνθρωποι που θεωρείς ότι δεν είναι ικανοί, κάνουν πράγματα που δεν φαντάζεσαι ότι θα μπορούσαν να κάνουν…το ίδιο μπορείς να κάνεις και ΕΣΥ!!!
 
 
 by Rena Kallergi
 
4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES