Ξαναδιαβάζοντας τον ”Αλυσοδεμένο Ελέφαντα“

Guest Editors

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, σου λέω”!!!

Πόσες φορές το ένιωσα , πόσες φορές το είπα στον εαυτό μου. Άλλα… στο τέλος δειλά, αργά, πάντα κάτι κατάφερνα.
Τώρα???? Γιατί με τρομάζει τόσο? Γιατί έστω και στη σκέψη μόνο το πρώτο πράγμα που μου έρχεται είναι αυτό : ¨ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ¨.
              Τι πραγματικά με φοβίζει? Γιατί δεν μπορώ? Γιατί δε θέλω ούτε καν να προσπαθήσω? Γιατί τα παρατάω τόσο εύκολα?   
              Φοβάμαι την αποτυχία? Ή μήπως την απογοήτευση? Ή δεν ξέρω και γω τι?

Ποιο είναι το δικό μου παλούκι, που με κρατάει αλυσοδεμένη?

ΦΟΒΟΣ, ΚΟΥΡΑΣΗ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, ΘΛΙΨΗ, ΠΟΝΟΣ?
Πως ακριβώς να το ονομάσω? Δε θα το ονομάσω. Πολύ φοβάμαι ότι δε θα καταφέρω και να λυθώ ποτέ.
              Ή μήπως δεν θέλω?
Όχι, θέλω. Θέλω να λυθώ.
ΘΕΛΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ????

Εεεε, και δε θα σβήσει ποτέ?
Πως θα γίνει να το ξεχασω?

Ίσως έχω την ανάγκη να αγαπηθώ, να νιώσω ότι κάποιος πιστεύει σε μένα για να πορευτώ. Ότι ανήκω κάπου που με θέλουν.

Όπως όταν έμαθα να κάνω ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Φοβόμουν. Φοβόμουν πολύ. Άλλα τότε με βοήθησε ο αδελφός μου και να…. Τώρα ούτε που το σκέφτομαι.
              Άλλα είχα πέσει πολλές φορές και είχα χτυπήσει πολύ. Κάθε φορά έλεγα ΟΧΙ  δεν ανεβαίνω ξανά. Δε θα κάνω ποτέ ποδήλατο. Και όμως έχω φτάσει στο σημείο να κάνω χωρίς βοηθητικές ρόδες. Πως???
Κάθε φορά ερχόταν ο αδελφός μου και μου έλεγε: «Αύριο πάλι θα προσπαθήσουμε. Είναι μια άλλη μέρα. Και εγώ θα είμαι εκεί. Δίπλα σου.» Και όχι μόνο το πίστευε , αλλά έβλεπα και ότι το εννοούσε.

Ναι, αλλά έχεις καταφέρει τόσα πολλά πράγματα μόνη σου Βασιλεία, γιατί δεν μπορείς και αυτό?
ΔΕΝ ΞΕΡΩ!!! Ίσως κουράστηκα να πολεμάω μόνη μου? Ή κουράστηκα να πιστεύω στους ανθρώπους. Γιατί ότι κι αν έκανα νόμιζα ότι είχα ανθρώπους κοντά μου, και στο τέλος  αποδείχτηκε λάθος. Ήμουν μόνη μου!!!
Μήπως να βρω κάποιο λόγο (αφορμή) πάλι? Μπα…. Δεν έχει νόημα. Δε θα πιάσει. Άσκοπη προσπάθεια τώρα που το σκέφτομαι…

To κείμενο το υπογράφει και στο χαρτί και στη ζωή η Βασιλεία, στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει τον κόσμο και τον εαυτό της, αφου υπήρξε πολλά χρόνια δεμένη πρώτα με ορατές κι έπειτα από αόρατες αλυσίδες…

Γιάννης Ξηντάρας
Γιάννης Ξηντάρας
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

Δεν θέλω να ξανά-ερωτευτώ! Δεν μπορώ να ξανά-εμπιστευτώ κανέναν…

Δεν θέλω να ξανά-ερωτευτώ! Δεν μπορώ να ξανά-εμπιστευτώ κανέναν…

Όταν οι γονείς γίνονται αρωγοί στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού

Όταν οι γονείς γίνονται αρωγοί στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού

Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…;

Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…;

Στα παιδιά αρκούν τα λίγα : Μη φοβάστε να το πιστέψετε!

Στα παιδιά αρκούν τα λίγα : Μη φοβάστε να το πιστέψετε!

Όταν δυο σύντροφοι δεν είναι πλέον εραστές…

Όταν δυο σύντροφοι δεν είναι πλέον εραστές…

Να χρησιμοποιούμε ή όχι την τιμωρία; Κι αν ναι, με τι τρόπο; Κι αν όχι, γιατί;

Να χρησιμοποιούμε ή όχι την τιμωρία; Κι αν ναι, με τι τρόπο; Κι αν όχι, γιατί;

Ένα anti-stress μάθημα χαλάρωσης

Ένα anti-stress μάθημα χαλάρωσης

Η σημασία και η αξία της συναισθηματικής σταθερότητας

Η σημασία και η αξία της συναισθηματικής σταθερότητας

Τι θέλουν τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα

Τι θέλουν τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα