Fairy Plays #5: Η Ασκαρδαμυκτί

Guest Editors

της Σοφίας Κουκουλά

Παραμύθι 5
(Έξι φορές πέφτεις, εφτά σηκώνεσαι…)

Τίτλος: Η Ασκαρδαμυκτί

Στην κεντρική βιβλιοθήκη του γραφείου του μπαμπά, βρίσκονταν τόμοι βοτανολογίας, ενδιαφέροντα βιβλία φιλοσοφίας, μικρά παιδικά διηγήματα του Παπαδιαμάντη και πολλών λογιών βιβλία με μικροσκοπικά γράμματα σαν ψείρες, που μόνο ένας άνθρωπος με τεράστια γυαλιά ή μάτια ή και τα δύο μαζί, μπορούσε να διαβάσει. Στο πιο ψηλό ράφι, έβαζε τα πιο σημαντικά βιβλία, εκείνα που τον είχαν βοηθήσει να περάσει στο πανεπιστήμιο ή εκείνα που του είχαν μάθει πως να ζει.
Ανάμεσα στην ανθοδετική πρώτου έτους και την αγαπημένη του ποιητική συλλογή είχε χωθεί το μεγάλο ελληνικό λεξικό με τις χίλιες πεντακόσιες είκοσι δύο σελίδες και το γυαλιστερό εξώφυλλο. Ο μπαμπάς αγαπούσε πολύ αυτό το βιβλίο, γιατί του είχε μάθει ένα σωρό καινούργιες λέξεις ενώ εκείνες που ήδη ήξερε μάθαινε πως να της χρησιμοποιεί σωστά σε μια πρόταση, ποια είναι η πιο κατάλληλη για να πει σε μια περίσταση και ποια θα πρέπει να αποφεύγει να λέει όταν για παράδειγμα θα βρίσκεται σε ένα επίσημο δείπνο. Κάθε πρωί ανέβαινε την συρόμενη σκάλα και μετρούσε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε βιβλία. Το έκτο ήταν το λεξικό. Άνοιγε τυχαία μια σελίδα, έκλεινε τα μάτια του και έκανε κυκλάκια με το δάχτυλο του. Εκεί που σταματούσε το δάχτυλό του να χορεύει έβρισκε την λέξη της ημέρας.

Ασκαρδαμυκτί: επίρρημα (αρχαιοπρεπές) χωρίς να ανοιγοκλείσουν τα βλέφαρα,με βλέμμα ατενές, ατενώς. Εκείνη την Δευτέρα το πρωί ο μπαμπάς ξύπνησε κεφάτος για να πάει στην δουλειά. Χτένισε τα μαλλιά του με τρεις βουρτσιές, έσφιξε την γραβάτα του, τέντωσε τις τιράντες του και χαμογέλασε με τα τρακτερωτά αραιά δόντια του στον ευτυχή εαυτό του. Έπειτα επισκέφτηκε την βιβλιοθήκη του, άρπαξε το λεξικό του και έπεσε το μάτι του στην λέξη ασκαρδαμυκτί. “Μα τι υπέροχη λέξη” σκέφτηκε. Έπειτα έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε την λέξη σαν μια γυναίκα με ένα μακρύ λευκό φόρεμα και στεφάνι από μαργαρίτες στα μαλλιά. Την ονειρεύτηκε να τρέχει σε ένα λιβάδι και να τραγουδάει γαλλικά τραγούδια αφού το όνομα της είχε κάτι από Γαλλία. Έκλεισε το βιβλίο και άφησε την Ασκαρδαμυκτί στο λιβλαδι της να τρέχει, έπρεπε κι εκείνος να τρέξει για να προλάβει το λεωφορείο για την δουλειά.

Ο μπαμπάς εργαζόταν σε μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία στο τμήμα ερευνών. Ακριβώς τι έκανε δεν ξέρω όμως εμένα μου άρεσε να τον φαντάζομαι με την άσπρη στολή του να κάνει πειράματα σε γυάλινα δοχεία που από φούξια γίνονταν λαχανί και έβγαζαν καπνούς μέχρι το ταβάνι. Εκείνη την Δευτέρα που άφησε την Ασκαρδαμυκτί να τρέχει μέσα στα λιβάδια του λεξικού, το λεωφορείο άργησε να έρθει, όταν τελικά ήρθε, μετά από πέντε στάσεις έσκασε το λάστιχο και όλοι οι επιβάτες κατέβηκαν και πήγαν με τα πόδια στον προορισμό τους, στον δρόμο έπιασε βροχή και μούσκεψαν μέχρι και οι κάλτσες τους εκτός από μιας κυρίας που φόραγε γαλότσες και σαν να μην έφταναν όλα αυτά όταν ο μπαμπάς πήγε στο εργαστήριό του, δεν πρόλαβε ούτε να βάλει την στολή του καλά καλά και ο διευθυντής της εταιρείας του είπε πως θα γίνουν περικοπές και θα πρέπει να περάσει από το λογιστήριο να πάρει την αποζημείωσή του. Το σίγουρο είναι πως εκείνη η Δευτέρα είχε ξεκινήσει στραβά για όλους τους επιβάτες του 140 λεωφορείου.

Αργότερα θα πρέπει να ψάξω στο λεξικό τον ακριβή ορισμό στις λέξεις περικοπές κι αποζημείωση όμως για την ώρα ξέρω πως σίγουρα αυτές οι οι δύο λέξεις είναι πολύ κακές σαν αυτές που μου έχει απαγορέψει ο μπαμπάς να λέω και που ακούω στον δρόμο να λένε οι οδηγοί εκνευρισμένοι ο ένας στον άλλο. Το ξέρω γιατί από εκείνη την ημέρα που τις άκουσε ο μπαμπάς μου, άρχισε να δείχνει θλιμμένος. Καθόταν με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση και έτρωγε παγωτό με γεύση φράουλα, σαν αυτό που μου έδινε για να μην πονάω όταν τραυματιζόμουν στο ποδόσφαιρο. Τώρα το έτρωγε όλο μόνος του άρα πονούσε πάρα πολύ και ήθελε να το φάει όλο για να γίνει καλά. Όσο περνούσε ο καιρός δεν ανέβαινε καν στο δωμάτιό του να κοιμηθεί αλλά τον έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ αγκαλιά με την γάτα. Κοιμόταν πολλές φορές με τα ρούχα, που φορούσε για ημέρες κι εγώ έπαψα να τον καταλαβαίνω από το άρωμα που είχε η κολώνια του.

Πολλές φορές περνούσε από δίπλα μου και ήταν σαν αόρατος. Μετά από λίγο καιρό άρχισε κι η μαμά μου να ξεφυσάει και να μοιάζει σχεδόν το ίδιο θλιμμένη όσο κι ο μπαμπάς μου. Μα καλά πόσο κακές ήταν τελικά αυτές οι δύο λέξεις;

Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι έπρεπε να δράσω για να ξανα γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν στο σπίτι. Ένα βράδυ που όλοι κοιμόντουσαν έβαλα το σχέδιο σε εφαρμογή. Έφτασα μπουσουλώντας μέχρι το γραφείο του μπαμπά, έκλεισα σιγά σιγά την συρόμενη πόρτα και φώτισα τον χώρο με τον φακό από το ρολόι μου. Πολύ γρήγορα εντόπισα τον στόχο μου. Το μεγάλο ελληνικό λεξικό με το γυαλιστερό εξώφυλλο βρισκόταν στην γνωστή έκτη θέση του στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης. Πλησίασα διστακτικά την σκάλα και σκέφτηκα “Ή τώρα ή πότέ…” και αναστενάζοντας έκανα το πρώτο βήμα. Άρχισα να την ανεβαίνω χωρίς να κοιτάω κάτω ώσπου έφτασα στην κορυφή. Έσφιξα στην αγκαλιά μου το λεξικό και κατέβηκα με τον ίδιο τρόπο. Ακουμπώντας την πατούσα μου στο κόκκινο χαλί της μαμάς ήξερα ότι η απάντηση ήταν “Τώρα!” και κράτησα ακόμα πιο σφιχτά το λεξικό.
Την επόμενη ημέρα η μαμά σηκώθηκε από νωρίς να με ετοιμάσει για το σχολείο. Αφού κατηφορίσαμε τον δρόμο ήμουν σίγουρος ότι όλα θα πήγαιναν τέλεια. Η μαμά δεν είχε πάρει χαμπάρι το σχέδιο μου. Μπήκε στον φούρνο να μου πάρει κουλούρι και τότε εγώ την παρακάλεσα να τρέξω μέχρι το σπίτι να πάρω το τετράδιο που ξέχασα. Από την τρεχάλα μου είχα γίνει μπλε αλλά άξιζε τον κόπο. Έφτασα στο σπίτι ακριβώς σε τρία λεπτά κι άρχισα να χτυπάω τα κουδούνια με μανία. Όταν άκουσα τον μπαμπά να βήχει και να σέρνει τις παντόφλες του για να ανοίξει έβγαλα γρήγορα από την τσάντα μου το δέμα που είχα φτιάξει και το άφησα στο χαλάκι της εισόδου.

Ο μπαμπάς σήκωσε το δέμα και κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά παραξενεμένος, το πήρε μέσα. Έκατσε στον καναπέ κι έλυσε τον σκοίνινο κόμπο, με δυσκολία. Αφού έβγαλε το περιτύλλιγμα αντίκρυσε ένα κουτί που στο καπάκι του είχε ζωγραφισμένο ένα κουκούτσι από καρπούζι. Κατάλαβε ότι ήταν κουκούτσι από καρπούζι πρώτον γιατί το έγραφε και δεύτερον γιατί είχε ως υποσημείωση την φράση “Κάποιος το έφτυσε!” και είχε ζωγραφισμένο δίπλα ένα ανθρωπάκι με γραμμούλες για πόδια και χέρια να φτύνει. Αφού άνοιξε το κουτί μέσα του είχε ένα πιο μικρό κουτί, που είχε ζωγραφισμένο το κουκούτσι μέσα στο χώμα κι από πάνω βροχή. Αυτή η ζωφραφιά δεν είχε λόγια, μόνο ήταν λίγο νωπό το χαρτί σαν κάποιος να είχε ρίξει νερό για να κάνει πιο πειστική την βροχή. Το τρίτο κουτί που βρισκόταν από κάτω είχε το κουκούτσι στο χώμα και ένα βλασταράκι που φύτρωνε ενώ στον ουρανό βρισκόταν ένας ήλιος χαμογελαστός. Όταν άνοιξε το τρίτο κουτί είδε ένα μικρό σημείωμα μέσα. Το σημείωμα έγραφε:

“Μπαμπά νομίζω ότι η άγνωστη λέξη της σημερινής ημέρας είναι η λέξη, άνθιση:

Ουσιαστικό, θηλυκό
1.(βιολογία)(βοτανική) το άνοιγμα των οφθαλμών των φυτών.
Συνώνυμα: ανθοφορία.
2.(βοτανική) η χρονική περίοδος από την ανθοφορία μέχρι την καρποφορία.
3.(μεταφορικά) η ακμή της επιστήμης, της τέχνης και των μέσων επικοινωνίας.”

Δεν ξέρω αν βρήκα την καλύτερη λέξη που υπάρχει για να φτιάξω την διάθεση του μπαμπά μου, πάντως έψαξα πολύ όλο το βράδυ για να βρω μια σχετική με το επάγγελμά του και να τον κάνω να νοιώσει πιο οικεία, αφού είχε καιρό να ανοίξει το μεγάλο ελληνικό λεξικό. Μάλλον όμως τα πήγα καλά, γιατί ο μπαμπάς μου όταν γύρισα σπίτι από το σχολείο εκείνη την ημέρα με πήρε αγκαλιά και με φιλούσε μέχρι σκασμού, δεν ξανά κοιμήθηκε στον καναπέ και μετά από λίγους μήνες άνοιξε ένα μαγαζί με βιολογικά προϊόντα, που λέει ότι κάνουν καλό στην υγεία μας. Όταν με ρώτησε πως θέλω να ονομάσουμε το μαγαζί του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη:

“Ασκαρδαμυκτί, μπαμπά…”
Τέλος

INFO TIPS για τους γονείς:
Η κεντρική ιδέα του παραμυθιού είναι η αποτυχία, όχι ως μέσο κατάρευσης του εαυτού μας αλλά ως μέσο αλλαγής πλεύσης και κατάκτησης καινούργιων στόχων.
Εκπαιδευτική ηλικία:
Προεφηβική και εφηβική ηλικία 9-14 χρονών.
Βασικά ερωτήματα που μπορούν να γεννηθούν:
Πως συμπεριφέρονται οι μεγάλοι όταν στεναχωριούνται;
Πως συμπεριφέρονται τα παιδιά μας όταν μας βλέπουν στεναχωρημένους;
Πως συμπεριφέρονται τα παιδιά όταν στεναχωριούνται;
Πόσο πολύ μας προσδιορίζουν οι αποτυχίες μας ή οι επιτυχίες μας;
Πόσο αλλάζει ο χαρακτήρας μας όταν τα πράγματα πάνε στραβά;
Που πρέπει να στραφούμε για να πάρουμε δυνάμεις και να συνεχίσουμε;
Πόσο σημαντικό είναι να έχουμε ανθρώπους γύρω μας που μας αγαπάνε, μας φροντίζουν και μας παρακινούν να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε;
Είναι κακό να αποτυγχάνουμε; Η ενοχή της αποτυχίας κι η εμμονή του τέλειου.

Παιχνίδια drama για να βοηθήσουμε τα παιδιά να δώσουν τις απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα:
Παίρνουμε δύο μεγάλα χαρτόνια και τα κολλάμε στον τοίχο. Με έναν μαρκαδόρο σχηματίζουμε στο ένα χαρτόνι έναν μεγάλο άνθρωπο, που είναι ο μπαμπάς και στο άλλο έναν πιο μικρό, που είναι το παιδί. Ζητάμε απο το παιδί να γράψει κάποιες σκέψεις του μπαμπά, έτσι όπως ήταν η ζωή του πριν την απόλυση κι αντίστοιχα κάποιες σκέψεις του παιδιού όταν όλα κυλούσαν αρμονικά στο σπίτι. Ζητάμε από το παιδί να διαλέξει χρώμα στον μαρκαδόρο και ένα συγκεκριμένο σημείο του σώματος τους για να γράψει τις σκέψεις τους. Το υπόλοιπο πρέπει να μείνει κενό, γιατί θα συμπληρωθεί μετά.
Ξανά διαβάζουμε στο παιδί την παράγραφο, που μιλάει για την στάση του μπαμπά μέσα στο σπίτι μετά την απόλυση. Του ζητάμε να μας πει τι κάνει το ίδιο όταν είναι στεναχωρημένο. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μιλήσει για τις σκέψεις του όταν είναι απογοητευμένο και ποιοι είναι αυτοί;
Ζητάμε από το παιδί να σκεφτεί μια στιγμή στην ζωή του, που μπορεί να ένιωσε ότι δεν τα πήγε καλά κι ότι απογοήτευσε τους δασκάλους του ή εμάς τους ίδιους. Αφού την θυμηθεί του ζητάμε να φτιάξει για τον εαυτό του ένα δέμα αντίστοιχο σαν αυτό που είχε φτιάξει το παιδί για να φτιάξει την διάθεση του μπαμπά του. Στην φαντασία του ποιος μπορεί να του το έστελνε; Τι έχει τελικά μέσα το δέμα;
Του ζητάμε να διαλέξει ένα άλλο χρώμα και να συμπληρώσει μέσα στον μπαμπά και το παιδί τις σκέψεις τους αφού άνοιξαν το μαγαζί με τα βιολογικά προϊόντα. Παρατηρεί διαφορές στην τοποθέτηση των λέξεων, στο χρώμα και στην ουσία αυτών που λένε πριν και μετά το δέμα;

Σας ευχαριστώ παραμυθόπαιδα,
Σοφία Κουκουλά.

Σοφία Κουκουλά
Σοφία Κουκουλά
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES