Οι μπαμπάδες είναι οι ήρωες μας

Μπαμπάς

Σαν κόρη έχω μεγάλη αδυναμία στον μπαμπά μου, σαν μοναχοπαίδι υποφέρω που περνάω μόνη μου όλο το Γολγοθά της αρρώστιας του μπαμπά μου.
Σπάνια μιλάω για αυτό, σπάνια εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου, προτιμώ να δείχνω ότι είμαι καλά για να μην με λυπούνται, αλλά δε το καταφέρνω.
Βλέπω παιδιά με τους μπαμπάδες του και μου λείπει ο δικός μου μπαμπάς, η απουσία στο σπίτι είναι αισθητή, δεν ακούω το γέλιο του ή τα βήματά του, παραμένει σαν εικόνα μόνο στο μυαλό μου και στις φωτογραφίες.
Τον κοιτάζω στις φωτογραφίες και με μια κίνηση βάζω τη κορνίζα αλλού,γιατί με πονάει που είναι στο νοσοκομείο και όχι σπίτι μαζί μας.
Μέσα σε 7 μήνες νιώθω ότι έχω γεράσει όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά.
Η ψυχή μου σαν να έχει μεγαλώσει απότομα και προσπαθώ τρόπους να ανταπεξέλθω σε όλο αυτό.
Ο μπαμπάς μου είναι ο ήρωάς μου, γιατί είναι εκείνος που στις δύσκολες στιγμές μου ήταν δίπλα μου, όχι ότι η μαμά δεν ήταν, αλλά ο μπαμπάς είναι ο μπαμπάς.
Ονειρεύομαι την μέρα που θα βγούμε από το νοσοκομείο και θα είμαστε πάλι χαρούμενοι, που θα με κρατήσει από το χέρι και θα μου πει πως όλα θα πάνε καλά.
Οι μπαμπάδες είναι οι ήρωές μας,γιατί χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε.

Για τους μπαμπάδες μας που τους αγαπάμε πολύ.
Τίνα Μιχαηλίδου

Τίνα Μιχαηλίδου
Τίνα Μιχαηλίδου
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES