Η Κατερίνα Κρις μας συστήνει τον εαυτό της και την Καθαρίστρια Χάος

Διάβασμα

Την Κατερινα Κρις εμείς εδώ στο 4moms.gr την γνωρίσαμε στο ξεκίνημα μας. Ήταν στη δημιουργική ομάδα που έστησε το site μας. Έκτοτε την ακολουθούμε και την παρακολουθούμε. Αγαπήσαμε το πρώτο της βιβλίο, το πρώτο Χμ και διαβάζουμε κάθε νέα κυκλοφορία της. Κάθε νέο βιβλίο είναι μια καινούργια έκπληξη… κάθε φορά πιο ώριμη, πιο δημιουργική παραμένει αγαπημένη των παιδιών μας. Με έναυσμα την κυκλοφορία του τελευταίου της βιβλίου, της Καθαρίστριας Χάος, μιλήσαμε για την ίδια, για τα βιβλία της, για την έμπνευση, για την παιδική λογοτεχνία, για βιβλία γενικώς…οι απαντήσεις της τόσο ενδιαφέρουσες όσο και τα βιβλία της. Απολαύστε την:

Κατερίνα πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου;

Θα έλεγα απλά το όνομά μου. Αλλά μέσα μου θα γινόταν το έλα να δεις. Δεκάδες μικρές Κατερίνες του μυαλού μου θα πάλευαν μεταξύ τους για το ποια θα πρωτομιλήσει. Έχω την Κατερίνα συγγραφέα, την Κατερίνα εικονογράφο, την Κατερίνα διαφημίστρια, την Κατερίνα δημοσιογράφο, την Κατερίνα vlogger, την Κατερίνα φωτογράφο… Τα τελευταία χρόνια βέβαια, η Κατερίνα που κυριαρχεί μέσα μου είναι η Κατερίνα της αναβλητικότητας. Δεν κάνω τίποτε απ’ όλα όσα σας είπα, τουλάχιστον στην ώρα του. Θα ήταν δικαιολογία αν σας έλεγα πως αυτό έχει να κάνει με την κρίση που περνάμε τόσα χρόνια. Οπότε θα πω πως πρόκειται για μια βαρβάτη κρίση ηλικίας.

Το τελευταίο σου βιβλίο είναι η Καθαρίστρια Χάος. Πες μας λίγα λόγια για αυτήν. Πώς προέκυψε στη ζωή σου;

Η προσπάθειά μου να βάλω μια τάξη στη ζωή μου την κάλεσε στο μυαλό μου αλλά τα συμπτώματα αναβλητικότητας (που ανέφερα παραπάνω) την άφησαν στο συρτάρι για 3 ολόκληρα χρόνια. Φαίνεται πως η θέλησή της να βγει στον κόσμο ξεπέρασε σε δύναμη την αναβλητικότητά μου κι έτσι, η “Καθαρίστρια Χάος” μπήκε στις ζωές μας με το έτσι θέλω, λίγες ανάσες πριν μπει το 2017.
Όταν κυκλοφόρησε και την έπιασα στα χέρια μου για πρώτη φορά, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ήταν σαν να μου έλεγε ο ίδιος μου ο εαυτός: “Ξέρεις κάτι, δεν πειράζει, τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα ήθελες αλλά δεν πειράζει. ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. Οπότε, σταμάτα τον έλεγχο και ξεκίνα να ζεις.” Κάπως έτσι!
Ύστερα το inbox μου γέμισε μηνύματα από γονείς που διάβαζαν στα παιδιά τους την “Καθαρίστρια Χάος” και με ευχαριστούσαν γι’ αυτό το βιβλίο που έβαζε φρένο στον έλεγχο και πάταγε γκάζι σε όλα όσα ήθελαν να κάνουν αλλά τα άφηναν γιατί δεν ήταν ακόμα η “σωστή στιγμή”. Η αλήθεια είναι πως όταν το έγραφα, είχα στο μυαλό μου περισσότερο τους γονείς που θα το διάβαζαν παρά τα ίδια τα παιδιά. Για μένα, η “Καθαρίστρια Χάος” είναι ένας “δούρειος ίππος” που μπαίνει στα σπίτια και αλλάζει τις συμπεριφορές.

Το Αστρικο Χωριό είναι ένα βιβλίο αισιόδοξο, γεμάτο χρώματα και συναισθήματα. Εκεί που τα αχ γίνονται χα. Είσαι αισιόδοξος άνθρωπος; Ποια είναι η εικόνα που σε χαλαρώνει και ποιά σου φτιάχνει τη διάθεση;

Είμαι αγχώδης, νευρική, ανασφαλής, ανήσυχη… αλλά ναι, μπορείς να πεις πως είμαι και αρκετά αισιόδοξη. Εννοείται πως όλα αυτά τα χρόνια δουλεύω με τον εαυτό μου ώστε η απόστασή από το “αγχώδης” μέχρι το “αισιόδοξη” να μειωθεί, όμως απ’ ότι φαίνεται, το μόνο που έχω καταφέρει, είναι να μειώσω το ποσοστό αισιοδοξίας και να αυξήσω τις ενδιάμεσες λέξεις. Πού θα πάει, θα τα καταφέρω! Λένε πως μετά τα 55 αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τα πράγματα πιο χαλαρά. Οκ, πέρα από την πλάκα, ναι, υπάρχουν συνέχεια πράγματα που μου φτιάχνουν τη διάθεση. Για παράδειγμα, τα παιδιά. Το να βρίσκομαι κοντά σε παιδιά μου δίνει απέραντη χαρά, ξεχνιέμαι και αφήνομαι, νιώθω τα κύτταρά μου να αναγεννιούνται, ξαναγίνομαι κι εγώ παιδί μαζί τους κι αυτό το βρίσκω μαγικό κάθε φορά που συμβαίνει. Ύστερα είναι το ταλέντο. Όταν γνωρίζω ταλαντούχους ανθρώπους, μου φτιάχνει η διάθεση, νιώθω πως κυλάνε στις φλέβες μου ουράνια τόξα και μπαίνω στο τριπάκι να σκέφτομαι πως ναι, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα γύρω μας. Επίσης, έχω ανακαλύψει μικρές στιγμές ευτυχίας κάνοντας μαθήματα χορού swing. Και φυσικά, δεν ξεχνάω ποτέ να “ξεφεύγω” λίγο από την “κατοχή” της κρίσης τρώγοντας μια μακαροναδίτσα στη Μακαρονίτσαινα του Αστρικού Χωριού.

Θέλω να σταθούμε λίγο στο βιβλίο που σε «καθιέρωσε»… Ο Έγκμοντ Κλαβιέ και τα Χμ. Προσωπικά αυτό το βιβλίο που είναι γεμάτο φαντασία και ολίγον σουρεαλισμό το απόλαυσα σα να διάβαζα ποίηση. Πώς εμφανίστηκε στη ζωή σου ο Κλαβιέ και το Χμ;

Τα Χμ είναι τα πρώτα μου παιδιά και νομίζω πως η σύλληψη έγινε πολλά πολλά χρόνια πριν. Μέχρι που θύμωσαν μάλλον και απαίτησαν να κάνω κάτι γρήγορα, για να κυκλοφορήσουν ανάμεσά μας. Έτσι το γράψιμο των Χμ ξεκίνησε εντελώς ξαφνικά και μάλιστα, χωρίς να το σκεφτώ, η πρώτη φράση που έγραψα ήταν “τα Χμ δεν έχουν ούτε μαμά, ούτε μπαμπά. Γεννιούνται εκεί που υπάρχουν οι ιδέες. Στις λευκές σελίδες.” Αυτό ήταν. Όλα “έσκασαν” πάνω στο χαρτί σαν βόμβα μελανιού και από μέσα ξεπετάχτηκε ένας ολόκληρος κόσμος. Μαζί μ’ αυτόν, εμφανίστηκε και ο Έγκμοντ Κλαβιέ που πρέπει να παραδεχτώ πως σαν εξερευνήτρια κι εγώ του… “ανήκουστου και ανύπαρκτου”, έχω πολλά κοινά μαζί του. Για παράδειγμα, με συναρπάζει το “ταξίδι” του χαρτιού που καταλήγει να γίνει ιδέα και να “μιλήσει” στη ψυχή κάποιου, ίσως χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και να τον εμπνεύσει να αλλάξει κάτι στη ζωή του.

Γιατί να διαβάσει ένα παιδί τη σειρά με τα Χμ; Τι θέλεις να εισπράξει;
Πιστεύω πως τα παιδιά λειτουργούν καλύτερα αν τους δώσεις όλες τις πληροφορίες γύρω από ένα θέμα. Το τι θα κάνουν μ’ αυτό, είναι μια άλλη ιστορία αλλά σίγουρα, θέλουν να ξέρουν λεπτομέρειες. Αυτό προσπάθησα να κάνω. Οπτικοποίησα την έμπνευση που βρίσκεται κρυμμένη στο χαρτί, δίνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτά τα “πανέξυπνα μικροσκοπικά πλάσματα με τη μυτερή μύτη”. Δεν θεώρησα ποτέ ότι τους λέω κάποιο παραμύθι, για μένα το χαρτί ήταν και είναι πάντα κάτι ζωντανό που σε εμπνέει να δημιουργήσεις πάνω του. Και πιστεύω πως με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά έκαναν όσα το βιβλίο δεν τους έλεγε.

Η παιδική λογοτεχνία χρειάζεται να είναι διδακτική ή αρκεί να είναι διασκεδαστική;
Η παιδική λογοτεχνία έχει να ανταγωνιστεί την ψηφιακή τεχνολογία και νομίζω πως πρέπει πάνω απ’ όλα να είναι εμπνευστική για τα παιδιά. Αν σε αυτά τα παιδιά κάνεις το λάθος να μιλήσεις με τρόπο διδακτικό, όχι μόνο θα τους χάσεις σαν αναγνώστες αλλά είναι πολύ πιθανό να πάρουν την εντύπωση πως όλα τα βιβλία είναι έτσι, κάτι δηλαδή σαν σχολικό διάβασμα. Ακόμα και η λέξη “διάβασμα” αν το σκεφτείτε, έχει πλέον στιγματιστεί με αποτέλεσμα τα παιδιά να την ακούνε και να βγάζουν σπυράκια. Αν θέλουμε τα παιδιά να “διαβάσουν”, πιστεύω πως πρέπει να εφεύρουμε νέους τρόπους να τους το πούμε.

Πότε ανακάλυψες το δικο σου Χμ για πρώτη φορά;
Το ανακάλυψα παιδί. Και φαντάζομαι πως όλα τα παιδιά ανακαλύπτουν τη δημιουργικότητα σε πολύ πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι πως μου άρεσε να ζωγραφίζω κόμικς ή να μιμούμαι τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι και να φτιάχνω τις δικές μου εκδοχές με το ψευδώνυμο “Κάθι Κρίστι”! Έφτιαχνα ανολοκλήρωτες ιστορίες που είχαν όμως εξώφυλλο-οπισθόφυλλο με μια βιβλιοδεσία δικής μου έμπνευσης. Άνοιγες αυτά τα βιβλιαράκια και μετά από πέντε-έξι σελίδες με τα κείμενά μου, ακολουθούσαν όλες οι υπόλοιπες, λευκές!
Κάπου στα πρώτα κείμενα, φαίνεται βαριόμουν και τα παράταγα. Νάτη πάλι η αναβλητικότητα, από τότε με ταλαιπωρούσε. Θυμάμαι πως είχα κάνει και μια προσπάθεια να φτιάξω κι ένα μίνι λεξικό που όμως θα χωρούσε όλες τις λέξεις ενός κανονικού λεξικού. Και αυτή η προσπάθεια, έμεινε… λευκή.
Όμως είχα εμπορικό μυαλό και κατάφερνα να πουλήσω αυτές τις “μισοτελειωμένες” εκδόσεις σε γνωστούς και γείτονες κι έτσι, να βγάζω ένα καλό χαρτζιλίκι! Ακόμα και τώρα, αποφεύγω να σκέφτομαι την έκφρασή τους όταν θα ανακάλυπταν τις λευκές σελίδες των βιβλίων που μόλις είχαν αγοράσει! Μετά, όσο μεγάλωνα, ξέχασα όλα αυτά τα… “Χμ!” και η επικοινωνία διακόπηκε.

Ποιό ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασες μόνη σου και σε ποιά ηλικία;

Να πω την αλήθεια, δεν πολυθυμάμαι. Πρέπει να ήταν κάποιο ανάμεσα στους μικρούς εξερευνητές, τη Χάϊντι, την Πολυάννα, ή την Πίπη Φακιδομύτη. Είναι πολύ πιθανό να διάβαζα λίγο απ’ όλα, περίπου όπως κάνω και σήμερα μπας και προλάβω να διαβάσω περισσότερα βιβλία! Πριν πέσει πάνω μου η βιβλιοθήκη.

Εάν είχες να προτείνεις 3 παιδικά βιβλία – εκτός των δικών σου – σε παιδιά σχολικής ηλικίας (6-12) ποιά θα ήταν αυτά;

Θα ήθελα να αποφύγω αυτή την ερώτηση μιας και δεν θεωρώ πως είμαι ειδική στο θέμα. Επίσης διαφωνώ όταν βάζουμε ηλικιακά σύνορα στη λογοτεχνία. Όλα είναι σχετικά και παίζει μεγάλο ρόλο ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί στο σπίτι. Θα μιλήσω λοιπόν για μένα και θα πω πως έβλεπα με μεγάλο δέος ένα κλασικό βιβλίο που έμοιαζε πολύ μεγαλύτερο από την ηλικία μου. Το άφηνα στη βιβλιοθήκη μου και το κοίταζα κάθε φορά που περνούσα από δίπλα. Πού και πού το έπαιρνα στα χέρια μου, του έριχνα ένα γρήγορο ξεφύλλισμα μυρίζοντας το άρωμά του κι ύστερα το άφηνα ξανά στη θέση του, νιώθοντας πως δεν είμαι ακόμα έτοιμη. Αλλά όταν τελικά το έπαιρνα απόφαση, θυμάμαι πως κυριολεκτικά αγκιστρωνόμουν από την πένα του συγγραφέα που με έβαζε όλο και πιο βαθιά στην ιστορία του, χωρίς να μπορώ να νιώσω την παραμικρή αγωνία να με κρατήσει μαζί του -όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους σύγχρονους συγγραφείς. Είναι ίσως κι ο λόγος που τα βιβλία εκείνα έχουν καταγραφεί τόσο έντονα στη μνήμη μου.
Τα κλασικά παιδικά βιβλία ήταν γραμμένα με τελείως διαφορετικό τρόπο. Δεν είχαν άλλους ανταγωνιστές όπως είναι τώρα τα τάμπλετ και οι παιχνιδομηχανές κι έτσι ήταν γραμμένα με ένα είδος ειλικρίνειας (και αφέλειας) που αιχμαλώτιζε τους μικρούς αναγνώστες. Γι’ αυτό και πιστεύω πως οι κλασικοί θα μείνουν για πάντα αξεπέραστοι.
Και μιλώντας πάντα για μένα και μόνο για μένα, αν αυτή τη στιγμή που μιλάμε ξαναγινόμουν παιδί, μάλλον θα ορμούσα στην καταπληκτική σειρά Save the Story (Εκδόσεις Πατάκη), όπου θα διάβαζα κλασικά αριστουργήματα χωρίς να αναρωτιέμαι αν είμαι έτοιμη για βιβλία τόσο “μεγάλα”.

Ποιό βιβλίο διαβάζεις αυτή την εποχή και ποιό ή ποιά είναι τα αγαπημένα σου όλων των εποχών;

Νομίζω πως από την προηγούμενη απάντηση, έχετε καταλάβει πως επιστρέφω πάντα στην κλασική λογοτεχνία. Μέχρι βέβαια να συμβεί αυτό, χάνομαι εδώ κι εκεί, ανοίγω πολλά μέτωπα κι ύστερα με κερδίζει κάποιος από τους παλιούς -όπως τώρα, που “κόλλησα” με τα βιβλία του Μπουλκγάκοφ. Όσο για το βιβλίο “όλων των εποχών”, δεν έχω κάποιο αφού κάθε φορά, αναθεωρώ! Είμαι βέβαια συναισθηματικά δεμένη με τα βιβλία του Προυστ. Αυτά τα κείμενα τα διαβάζω λίγο λίγο, σαν μπουκίτσες βουτηγμένες στο τσάι, πιστεύοντας πως όταν τα ολοκληρώσω όλα, θα γίνω κι εγώ ένας πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος! 🙂

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES